jaya jaya!

Αμήν λέγω υμίν: Εγώ Ειμί ο Ων, Aham Brahmasmi, Shivoham,
Ahyh Asr Ahyh, I Am That I Am, Ana al haqq, Santam-Shivam-Advaitam, Sat-Chit-Ananda.

Tat Tvam Asi


Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Shivalingam στο κέντρο της Αθήνας :)

-The Linga represents Advaita. It points out “I am one without a second—Ekameva Advitiyam.” Just as a man raises his right hand above his head, pointing out his right index-finger only. -Swami Sivananda

-Linga means ‘mark’, in Sanskrit. It is a symbol which points to an inference. When you see a
big flood in a river, you infer that there had been heavy rains the previous day. When you see
smoke, you infer that there is fire. This vast world of countless forms is a Linga of the Omnipotent
Lord. The Siva Linga is a symbol of Lord Siva. When you look at the Linga, your mind is at once
elevated and you begin to think of the Lord. (..) Siva Linga speaks to you in the unmistakable language of silence: “I am one without a second, I am formless”. Pure, pious souls only can understand this language. (..) A Siva Linga consists of three parts, the lowest of which is the Brahma-Pitha, the middle one, the Vishnu-Pitha and the uppermost one, the Siva-Pitha. -Swami Sivananda

-Sometimes the paramahamsa behaves like a madman. When I experienced that divine madness I used to worship my own sexual organ as the Śiva-phallus. -Ramakrishna

Long long ago, in the famous first Kalpa the noble souls Brahma and Vishnu fought each other. In order to eradicate their arrogance lord Paramesvara showed his unembodied Niskala form in the form of a column in their midst. He showed his phallus emblem separate, evolved out of the column, with a desire to bless the worlds. From that time onwards the divine phallus and the embodied image, both, were assigned to Siva alone. (..) Meanwhile a phallic image appeared before us (Brahma and Vishnu) in order to enlighten us and to settle out dispute. It had no beginning, middle or end. It had neither decrease nor increase. It was as furious as hundreds of the fire of death with thousands of leaping rows of flames. (..) That form can't be directly expressed. It is without action and name. Without any sex-distinction it has become a linga. It is beyond the path of meditation." -Shiva Purana

Om Tat Sat

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Βγείτε να λιαστείτε!

Έχει ήλιο σήμερα. Βγείτε στον ήλιο να λιαστείτε.
Σίγουρα θα θυμάστε όλοι κάποια φορά που λιαστήκατε χωρίς καμία περίσπαση, χωρίς καμία σκέψη ή έγνοια. Απλά λιαζόσασταν. Απλά Υπήρχατε. Δεν υπήρχατε ως αυτό ή ως το άλλο. Δεν λιαζόσασταν για κάποια σκοπό, δεν υπήρχε αιτία που λιαζόσασταν. Ήσασταν απόλυτα ικανοποιημένοι. Δεν σας απασχολούσε ούτε αιτία, ούτε σκοπός, ούτε θεωρητικά ζητήματα, ούτε σκέψεις. Τότε ξέρατε καλά πως καμία σκέψη ή νοητή κατασκευή δεν θα μπορούσε να σας προσφέρει τίποτα ή να προσθέσει τίποτα στην ήδη υπάρχουσα μακαριότητα που βιώνατε. 

Σίγουρα θα θυμάστε πως χαμογελούσαν όλα, όταν χαμογελούσατε εσείς.
Και πως ήσασταν ολόκληροι ένα διάπλατο χαμόγελο, κάτω από τον ήλιο.
Χωρίς πώς και γιατί, αλλά, εν απλότητι, ύπαρξη (Sat)-συνείδηση (Chit)-μακαριότητα (Ananda). 
Τέτοια είναι η nirvana, αλλά διηνεκής. Δεν στηρίζεται σε κανένα ήλιο.
Είναι η Συνείδηση ο Ήλιος που φωτίζει τους ήλιους του κόσμου.
Η Moksha δεν είναι αύριο, δεν είναι κάπου, δεν είναι αποτέλεσμα, δεν έχει μορφή, δεν είναι κάποτε προσεγγίσιμη κι άλλοτε όχι. Είναι Τώρα και Πάντα Όλη Παντού. Είσαι Εσύ!
Πώς αλλιώς!
Βγείτε στον ήλιο και λιαστείτε κι αφήστε τα κείμενα, αφήστε τις μεθόδους. 
Όλα αυτά είναι περισπάσεις. Αφήστε τη γιόγκα. Γιόγκα υπάρχει εκεί που υπάρχουν δύο.
Αλλά δεν υπάρχει δύο. Υπάρχει το Εν. Ελλείψει δύο, ούτε Εν υπάρχει. Καλύτερα Υπεράνω του Ενός, να το λέγαμε. Αυτό δε λέγεται. Αλλά βιώνεται κάθε στιγμή.
Σας τα έχω περιγράψει τόσες φορές. Συγκεντρωθείτε σ' αυτά που σας λέω και θα επιτύχετε πολύ σύντομα. 
Δεν έχετε κουραστεί με τις αντιρρήσεις, τις αμφιβολίες, το αδιέξοδο πήγαινε- έλα, την υποτίμηση του Εαυτού και τη θεώρησή του ως πεπερασμένης και περιορισμένης νοητικής κατασκευής κτλ; Θέλετε να λιαστείτε όπως περιγράψαμε, μες στην μακαριότητα ή θέλετε να μιλάτε περί του ηλίου, να αμφιβάλλετε, να κάνετε ενστάσεις επ' άπειρον; "Δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω", να λέτε! :) Τι μπορώ να σας πω; Μόνο στην ιδέα να το βάλω σε λόγια, μου ρχεται τρέλα, και άλογα αρχίζουν να τρέχουν, τριποδίζουν όλο μανία, πάνω στα χίλια πέταλα του Sahasrara chakra και μοιάζουν τα άλογα με ακτίνες ή ιριδισμούς. Πηδούν από πέταλο σε πέταλο και πέφτουν στην μαύρη τρύπα και γίνονται στάχτες. Είναι ο άδειος μου νους Κρεματόριο, όπου όλα καίγονται. Στάχτες μείναν μόνο. Εγώ έμεινα μόνο. Εγώ φορώ το περιδέραιο από κρανία, αφού μόνο Εγώ μένω όταν όλα πεθάνουν. Όταν παύσουν οι μορφές, όταν όλα παύσουν, Εγώ Μένω. Είμαι το Μόνο Υποκείμενο. Η Πραγματικότητα. Είμαι Satchidananda. Είμαι πέρα από το Satchidananda. Τα λόγια δεν με φθάνουν. Τι να ειπωθεί;  Μια κούκλα από αλάτι πάει στα βάθη του ωκεανού να γευτεί ιδιοίς όμμασι την Μακαριότητα του Θεού, με αποτέλεσμα να λιώνει εντελώς και να μη μένει τίποτα πια από αυτή. Πώς περιμένετε να γυρίσει να σας πει τι είδε εκεί κάτω; Έχει λιώσει εντελώς. Πρέπει να πάτε εσείς οι ίδιοι. Το λιώσιμο αυτό βιώνεται, όπως και στο παράδειγμά μας εδώ: ο που λιάζεται ξέρει πώς είναι να λιάζεσαι. Ο που δεν έχει λιαστεί ποτέ, δεν θα καταλάβει, όσες περιγραφές κι αν διαβάσει.

Αφήστε τις μεθόδους λοιπόν. Σας παν πίσω, αφού λανθασμένα νομίζετε πως κάνετε κάτι (ενώ ΔΕΝ κάνετε ποτέ τίποτα), νομίζετε λανθασμένα πως υπάρχει οδός προς Αυτό (ΔΕΝ υπάρχει οδός προς Αυτό, όλα είναι Αυτό ήδη), νομίζετε λανθασμένα πως η φώτιση επέρχεται ως αποτέλεσμα μεθόδου (η φώτιση ΔΕΝ επέρχεται, είναι ήδη Εδώ, ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα καμίας πράξης), νομίζετε λανθασμένα πως άλλο είναι το άτομο κι άλλο το όλον (είναι το Ίδιο όμως), νομίζετε λανθασμένα πως υπάρχει σώμα και το τεντώνετε άσκοπα (ενώ ΔΕΝ υπάρχει σώμα, ΔΕΝ είναι αληθινές οι μορφές, ΔΕΝ έχετε σώμα), νομίζετε λανθασμένα πως υπάρχει νους που πρέπει να κατακτηθεί και να πειθαρχηθεί (ενώ ΔΕΝ υπάρχει κατ' ουσίαν νους, ούτε πρέπει να πειθαρχηθεί. Από ποιον να πειθαρχηθεί;). Είναι όλα Αυτό. Κανείς δεν χρειάζεται να κάνει κάτι. Ο ήλιος είναι πάντα εκεί. Απλώς δείτε πίσω από τα σύννεφα.
Αφήστε το σώμα να κάνει ό,τι θέλει, αφήστε τον νου να πηγαίνει όπου θέλει, όπως όταν λιαζόσαστε και "λιώνει" η ψυχή σας και λιγώνεται και αδιαφορείτε πλήρως για ό,τι συμβαίνει γύρω ή μέσα ή έξω. Όχι μόνο αδιαφορείτε, αλλά ούτε καν βλέπετε τίποτα να συμβαίνει. Έτσι είναι η nirvana. 
Αφήστε τους δασκάλους. Δεν υπάρχει κάτι να μάθετε. Δεν υπάρχει δύο, δεν υπάρχει δάσκαλος-μαθητής. Αφήστε τους δασκάλους που πληρώνονται. Ό,τι πληρώνεται, δεν αξίζει καθόλου. Είναι κέρατο βερνικωμένο ο δάσκαλος που πληρώνεται για τη διδασκαλία του. Ο ήλιος δεν πληρώνεται για να φωτίζει. Προσοχή στους δασκάλους. Πολλοί από αυτούς είναι φενακισμένοι οι ίδιοι και τυφλοί. Πώς οι τυφλοί θα οδηγήσουν τους τυφλούς; 
Μπορείτε μόνο να τους προσφέρετε κάτι φαγώσιμο, μια ντομάτα ας πούμε, κι αυτό ΟΧΙ ως αντάλλαγμα ή αμοιβή για τη Διδασκαλία, αλλά ως απλή συντήρηση του σώματος του Δασκάλου. Μην εντυπωσιάζεστε από εξωτερικές μορφές, από γνώσεις ή ικανότητες. Αυτά τα χω περιγράψει στην διανθισμένη ιστορία του Sakkiya Nayanar. 
Ο Dattatreya έλεγε ωραία πως ο Δάσκαλος μπορεί να φαίνεται καλός, κακός ή αδιάφορος ή με οποιαδήποτε μορφή μπορείτε να φανταστείτε, εσείς όμως πρέπει να αφήσετε τις μορφές και τα τυπικά χαρακτηριστικά και να πάρετε το μαργαριτάρι που σας προσφέρεται είτε μέσα σε χρυσό περιτύλιγμα είτε μες στις λάσπες. 
Αν κοιτάτε το περιτύλιγμα, θα καταλήξετε να φάτε το περιτύλιγμα κι όχι τη λιχουδιά :)
Οι μορφές είναι στο νου σας μόνο. Ο φωτισμένος δεν βλέπει αυτά που βλέπετε εσείς. 
Κοιμάστε κι ονειρεύεστε. Γι' αυτό βγείτε λιαστείτε και μπείτε σε samadhi και λιώστε από μακαριότητα. Η ελευθερία είναι πέρα από επιθυμίες, επινοημένα "εγώ", νοητικές κατασκευές. 
Ελευθερία είναι ο άδειος νους.
Ελευθερία είναι η samadhi.
Ελευθερία είναι η Κενότητα.
Ελευθερία είναι το σταθερό βουνό που δεν το κουνά κανένα αεράκι.
Ελευθερία είναι να δεις ότι ο καθρέφτης ΔΕΝ είναι οι μορφές που περνούν μπροστά του, ότι η οθόνη ΔΕΝ είναι οι φευγαλέες εικόνες που περνούν μπροστά της.
Για πόσο ακόμα θα υποτιμάτε τον Εαυτό; Για πόσο ακόμα θα άγεστε και θα φέρεστε από τυχαίες επιθυμίες; Ποιος ελεύθερος άνθρωπος ανέχεται να είναι έρμαιο επιθυμιών;
Δείτε καθαρά. Δεν είστε το τάδε ή το δείνα τριφυλλάκι. Είστε η γη, το έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνουν όλα. Είστε η σταθερή έρημος πάνω στην οποία παίζεται η ψευδαίσθηση της όασης. Η έρημος είναι πάντα ίδια και στεγνή, πριν από την ψευδαίσθηση της όασης, κατά τη διάρκειά της και αφού αυτή παύσει.
Έτσι κι εσείς είστε πάντα στεγνοί από τις εμπειρίες, από το καλό ή το κακό, τίποτα δεν σας αγγίζει. Είστε αγνοί εκ φύσεως. Είστε αμόλυντοι, όπως ο ήλιος: όπου κι αν πέσει το φως του, δεν μολύνεται. Είτε σε απόπατους είτε σε παλάτια, είναι το ίδιο. Η εικόνα αυτή υπάρχει και στον Διογένη, και στην Vedanta. Έλεγε δηλ ο Διογένης "και γαρ ο ήλιος εις τους αποπάτους, αλλ' ου μιαίνεται".

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Vedanta έμμετρη-15σύλλαβη (impromptu)

Ο Rudra παίζει τύμπανο κι ο Krsna τη φλογέρα,
τον Sadashiva ψάλλουνε, που μοιάζει του αιθέρα.
Ο Πάνας μας τη σύριγγα, τη λύρα ο Ορφέας,
χορεύει κάπου στο Λευί κι ο Ιησούς-βαφέας.
Βαρά κι ο Bach το τσέμπαλο, τη veena ο Narada,
σέρνει χορό η Parvati και τραγουδά η Radha.
Οργιάζουνε τα χερουβείμ, νηστεύουν οι Μαινάδες,
διαβάζουν Ευαγγέλια, Σούτρες κι Ουπανισάδες.

Είναι ο Shiva, ο Χριστός, ο Krsna και ο Βούδας,
στο πανηγύρι της καρδιάς, χορεύουνε ένα γύρω.
Και οι Alvάrs κι οι Nayanάrs τον Εαυτό δοξάζουν
κι οι gopis μες στις μήτρες τους, μ' έκσταση αλαλάζουν.
Κι όλοι μαζί φωνάζουνε, σε ζώα και ανθρώπους:

"Μη μπλέκεις με ονόματα, μη χάνεις την ουσία,
Έξω μην ψάχνεις πουθενά, Εσύ' σαι η Πεμπτουσία.
Γεννά τ' αθάνατο θνητό; Γεννά η καμήλα σκύλο;
Ούτε γεννά Αυτό ποτέ, και ούτε ποτέ γεννιέται.
Διακρίνεις πια καμιά μορφή; Ελέφαντα ή ψύλλο;
Μονάχα πέρα από μορφές, η maya ξεπερνιέται.
Κι αν όλα τους παρέλθουνε, τι άραγε θα μείνει;
Θα μείνει Αυτός ακέραιος, όταν παρέλθει η μπόρα, 
σαν ουρανός ασύννεφος, παντοτινή ειρήνη.
Η Βασιλεία των Ουρανών, είν' εδωνά και τώρα.
Δεν είναι "κάτι", φίλε μου, ανάμεσα σε άλλα.
Είναι Αυτός υπόστρωμα, όλων αυτών των "κάτι".
Πιο πέρα από βουδισμό, τάο, ισλάμ, καμπάλα.
Στάχτη θα γίνουν οι μορφές, φωτιά το τρίτο μάτι."

Κι ο yogi που μαγείρευε, αναφωνεί με πίστη:

"Τι φοβερός, τι τρομερός που είν' ο Bhairava!
Πράττει και πάσχει μόνο Αυτός, ο υπεράνω όλων.
Ποιος λοιπόν μαγείρεψε και έφαγε τη φάβα;
Κοινή ουσία είν' Αυτός, των αντιθέτων πόλων.
Η Ινδία είναι στο μυαλό, το ίδιο κι η Ελλάδα,
παράτα τις ιδέες σου και φάε μια φασολάδα.
Αυτό που ψάχνεις, μάγκα μου, είναι εδώ μπροστά σου,
παράτα πια τη μέθοδο κι άνοιξε τα στραβά σου.

Μέσα στ' απάγγιο της καρδιάς, φεγγοβολά μια σφαίρα.
Και μες στη σφαίρα κεντρικά, χορεύει ένα παγόνι.
Και στην καρδιά του παγονιού, ο Krsna με φλογέρα,
ζαλίζονται οι μέλισσες, γκαρίζουνε οι όνοι.
Μέσα στ' απάγγιο της καρδιάς, μόνος ο Mahadeva:
Γεννά, κρατά κι απορροφά την πλάση στην κοιλιά του.
Παίζει ο ίδιος ως Αδάμ, μα παίζει και ως Εύα.
Κοιτά ο έρμος ο πιστός, και χάνει τη μιλιά του.
Μέσα στ' απάγγιο της καρδιάς, ούτε κουνιέται φύλλο.
Τίποτα στο τίποτα, Κενότητα κι Αγάπη. 
Τον αγαπούν ως εραστή, ως τέκνο και ως φίλο.
Μικρούλης, μέσα στην καρδιά, κόκκος από σινάπι."

Να σου κι ο Μιχαήλ Ψωλλός, που ψάλλει με μπουζούκι:
"Μες στον βαθύ διαλογισμό, τίποτε δε συνέβη.
Ύστερα απ' τον διαλογισμό, τίποτε δε συνέβη.
Και πριν απ' τον διαλογισμό, τίποτε δε συνέβη:
Δεν γεννήθηκε κανείς, τίποτε δε συνέβη.
Νερό σε νερό, φως σε φως, όλα ουσία μία.
Τίποτα δε διακρίνεται, τίποτα δε συμβαίνει.
Αν ηρεμήσεις το μυαλό, θα υποφώσκει ο Shiva
και σταδιακά στη λάμψη του, χάνεις τον εαυτό σου.
Κι όπως συμβαίνει οι ποταμοί, να χάνουν τ' όνομά τους
σαν φθάσουνε στη θάλασσα, μακάρια nirvana.
Διάλυσε τα σύννεφα, για ν' απομείνει ο ήλιος.
Στο τρίτο μάτι κάρφωσε, το δόντι του Ganesha.
Κι αν προσκολλάται το μυαλό, ξεκόλλα το με λύσσα.
Παράτα πια διαλογισμό, προσκόλληση και mantras,
παράτα και τα κείμενα, ποτέ τους δεν τελειώνουν.
Άστ' επιχειρήματα, ποιον θέλεις πια να πείσεις;
Εσύ είσαι Αυτό απόλυτα, δεν σε ταράζει πράμα!
Σαν το βουνό τ' ακίνητο, δεν το κουνά αέρας,
έτσι κι οι σκέψεις, άκαρπες, προσκρούουν κι επιστρέφουν,
απ' την γλυκιά κενότητα, τη φυσική samadhi.
Ήδη είσαι Βούδας και Krsnά, σε διακονούν οι πέτρες,
κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι, πως είσαι κάτι άλλο.
Όσα ξεχνιούνται ξέχασε, και άφησε όσα φεύγουν,
κι ό,τι θα μείνει, κράτα το, θα είν' ο Εαυτός σου!
Sankarachάrya σοφός, φρενήρης Chaitάnya,
κι ο ευλογημένος Βούδας μας, guru του εαυτού του.
Κι αν καταλάβεις όλα αυτά, γίνεσαι αυτό που είσαι:
Από jackάss parivrajάk(as), και από Shiva Shiva.
Αμήν αμήν λέγω υμίν: sarvam khalvίdam brahma.
Όλα τα δέχεται ο Θεός, ακόμα και την πέτρα,
που πέταγε ο Sakkiya πάνω στο Shivalinga.
Ό,τι κι αν κάνεις κάνε το, αρκεί να έχεις πίστη.
Πάνω, κάτω, μέσα, έξω, όλα Narayάna. 
Αιθήρ εδώ, αιθήρ εκεί, όλα ένας αιθέρας.
Νερό εδώ, νερό εκεί, μια θάλασσα μονάχα:
Αδιαίρετη Συνείδηση, και Sat και Chit κι Anάnda.


Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Samadhi Saranam Mama

Sri Krsna saranam mama
(Krsna is the refuge of mine)
Sri Shiva saranam mama
Vedanta saranam mama
Samadhi saranam mama
Emptiness saranam mama
No-mind saranam mama

After Nirvikalpa Samadhi, there is no "after" :)
After Nirvikalpa Samadhi, deoihehwefhbwowhefowjef842u4ef (it can not be expressed).
No place, no time, no mind.
With the dawning of Samadhi, everything vanishes.
With the dawning of day, all darkness vanishes.
With the appearance of fierce Bhairava or Rudra, all thoughts and desires run away terrified. :)
Only The Real does not vanish at any time.
There is no mind to be conquered.
There is nobody to conquer the mind.
There is nobody with an unconquered or with a conquered mind.
There is no yoga, no devotees nor Creator. There is no disciple, nor guru. 
There is nothing to be known.
Nothing to hold and nothing to give up.
There is nothing at all.
This is the final Truth.

Vedas praise only Me/I am the secret message of Vedanta/I am Wisdom
I am Moksha, Mukti, Nirvana/I am the goal of all yogis/I am Shiva, Vishnu, Brahma
I am Buddha/I am Chinmatra/I am Satchidananda/I am the whole world/I am the seen and the unseen/I have nothing/I see nothing/I am nowhere/I am the Sole Subject/I am the One Self/Nothing comes, nothing goes/I am the Substratum/I am the Source/I am the Ground/Nothing sprouts from Me and Me Myself never sprouted/Nothing was born at all/I am Bhakta and Isvara/I am Jivatma and Paramatma/I am Sadashiva/I am Shakti/I am Kundalini force/I am the Chakras/I am the end of illusion/I am the end of Maya/I am partless/I am the One Essence behind all phenomena, inside all phenomena/I am ascetic and householder/I am all the seers who ever walked on this planet, I am all the prophets, mystics, bhaktas, yogis, and all the ordinary people/I am the pious ones and also the atheists/I am Nature and the cause of Nature/I am Saguna and Nirguna/I am whatever is heard, seen, felt, imagined, spoken, believed. /I am the Fourth (Jivanmukti)/I am Beyond the Fourth (Videhamukti)/I am glorified by all religions, theologies, mystic poems, creeds./I have all the names of the world/I have all the bodies of the world/I have all thoughts/I think all the thoughts of the world/I do all the deeds of the world/I have nothing at all/I have no body/I have no space/I am the space Myself/I have no time/I have no opposite/I have no company/I have nothing similar/I have no simile/I am the meditator, the object of meditation, meditation itself/I am the Grace that illumines the hearts of yogis/I am the ecstasy that melts the hearts of yogis/I am the Bliss of Being/I am the Light by which the Sun shines/I am the Truth by which the Sun shines/I am the proof of Myself/I am not the Creator/Nothing sprouted from me/I do nothing at all/I am nowhere/I am similar to non-being/I am embodied and disembodied/I am Freedom/I am Salvation/I am Krsna and the gopis too/I am Jesus Christ and Pilatus too/I am at the same time the crucified and the one who crucifies/I am the subject and the object at the same time/I am all this play, all this dual illusion/There is nothing that is not Me/I am Ganesha with One Tooth (Ekadanta)/I am One-pointedness/I am Chaitanya/I am Homogeneous Undifferentiated Consciousness/I am an Ocean of Bliss, an Ocean of Mercy and Love/I am Love itself/I am Unity/I am Αγαθό/I am Beyond the Beyond/I am always Paraparam/Blessed is indeed he who understands plainly the message/He becomes unassailable/He goes Beyond/He becomes the Light of the Lights/He becomes the Quintessence/He becomes Me since he is already Me/What more can be said?/What more do you desire?/When will you stop wandering like a beggar and finally enjoy your everlasting Wealth?/You have a treasure that no thief can take it away./You have a treasure that no flood, no earthquake, no war can damage it./You have a treasure that cannot be lost./What are you waiting for? :)

Om Tat Sat

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Η ιστορία του Sakkiya Nayanar (Μιχαήλ Ψωλλός μες στην Maha Mouna)

Ο Sakkiya Nayanar από παιδί ακόμα έπλεε σε ωκεανούς μακαριότητας με την αυθόρμητη φράση "είμαι! είμαι!". Από τότε τον διακονούσαν οι πέτρες. Μπορούσε να πει στο βουνό "μετακινήσου", κι εκείνο θα άρχιζε να καλπάζει με γρήγορα άλματα. Επειδή το "Σάκης" (Sakkiya) προέρχεται από το "Αθανάσιος", οι επουράνιοι του έψελναν "Nama Thanashivay" όταν αυτός κρατούσε επ' άπειρον την αναπνοή του, πέρα από εισπνοή κι εκπνοή. Από τότε είχε πέσει μες στην πελώρια κοιλιά του Ganesha, του μονοδόντη (Eka-danta) (όπως ο Οβελίξ στο καζάνι), όπου κάθε τι είναι αδιαφοροποίητη Συνείδηση, φως σε φως, νερό σε νερό. Στην αρχή δοκίμασε τον Βουδισμό. Δεν του έκανε. Και εν συνεχεία, πιστεύοντας ακράδαντα πως η εξωτερική εμφάνιση, οι πράξεις και τα λόγια δεν ωφελούν καθόλου αυτόν που θέλει να κατακτήσει τη φώτιση, συνεχίζοντας ακόμα να φορά την βουδιστική ρόμπα, έγινε πιστός του Shiva. Μια μέρα, καθώς διαλογιζόταν στο shivalinga, αυθόρμητα κι ασυναίσθητα έριξε μια πέτρα πάνω στο shivalinga. Την επόμενη μέρα το ξανάκανε. Είχε γίνει πια ιεροτελεστία. Tο εφάρμοζε κάθε μέρα. Δεν έτρωγε αν δεν είχε ρίξει πρώτα την πέτρα του στον Shiva. Ο Shiva όλα τα δέχεται από όλους. Κάποια μέρα, που λησμόνησε να ρίξει την πέτρα στο shivalinga, παράτησε αμέσως το φαΐ, κι έτρεξε να ρίξει την πέτρα του. Τότε εμφανίστηκε ο Shiva και τον πήρε στο Kailash.
Όλα αυτά φυσικά δε συνέβησαν ποτέ. Γιατί ο Sakkiya δεν είχε ποτέ χέρια για να πετάξει πέτρα, ούτε καθόλου σώμα, κι επομένως ούτε βουδιστική ενδυμασία, ούτε βρισκόταν σε χώρο ή χρόνο, ούτε είχε νου για να τον δαμάσει με τεχνικές. Ήταν από πάντα θαμμένος μες στην καρδιά του Άσπρου Sadashiva, κάτω από παχύ χιόνι, έχοντας στα μάτια χιόνι, στ' αυτιά χιόνι, στα ρουθούνια χιόνι, στο στόμα χιόνι, στο στομάχι χιόνι, στα πνευμόνια χιόνια, στα έντερα χιόνι, στον οισοφάγο χιόνι, στις φλέβες χιόνι, και στον νου ακόμα χιόνι, και είναι διαρκώς κι αδιαλείπτως σε samadhi, έτσι που τίποτα δεν σκέφτεται, τίποτα δεν διακρίνει, τίποτα δεν συλλαμβάνει, τίποτα δεν θυμάται και τίποτα δεν ξεχνάει, τίποτα δεν συγκρατεί, τίποτα δεν αφήνει, κορεσμένος ων από την ίδια του τη φύση, κορεσμένος από το Νέκταρ της Μακαριότητας του Θεού..

"Ρίξε κι εσύ μια πέτρα, μπορείς!", συνήθιζε να λέει ο Sakkiya κι ύστερα έδινε ο ίδιος το παράδειγμα πετώντας μια πέτρα πάνω στο Shivalinga. Τότε όλοι ξεσπούσαν σε γέλια. Έλεγε "Η πέτρα στο Shivalinga είναι πέτρα στο κεφάλι σας, που σας αφυπνίζει' σφυριά κατακούτελα. Ο ήχος της πέτρας στο Shivalinga, διαλύει όλες τις αμαρτίες, όλο το karma. Ο ήχος της πέτρας είναι η φωτιά από το τρίτο μάτι του Shiva, που τα κάνει όλα στάχτες."
Έκτοτε τον μιμήθηκαν πολλοί. Όσοι εξ αυτών είχαν πίστη και συγκέντρωση, φθάνανε άμεσα στην απορρόφηση στον Εαυτό και λυτρώνονταν. Όσοι όμως δοκίμαζαν με σκοπό να λοιδορήσουν ή να περιπαίξουν τον Sakkiya, βύθιζαν μόνοι τους τον εαυτό τους στην ένδεια. 
Εκείνος συνέχιζε πάντοτε με τον ίδιο ρυθμό να συμβουλεύει και να διευκρινίζει σε όσους το είχαν ανάγκη: "Το Shivalinga δεν είναι σύμβολο του Υπέρτατου, δεν είναι ένα "κάτι" δίπλα σε άλλα "κάτι", αλλά είναι το άμορφο υπόστρωμα όλων των "κάτι". Είναι Ζωντανή Παρουσία, όχι ιδέα. Είναι το Μόνο Αληθινό Ον: το Brahman. Είναι άμορφο, χωρίς χαρακτηριστικά, χωρίς ποιότητες. Δεν είναι ούτε όμορφο, ούτε άσχημο, ούτε δικό μου, ούτε δικό σου. Αυτό απλά Είναι. Αυτό δεν λέγεται και δεν κοινωνείται. Βιώνεται όμως κάθε στιγμή."

Είτε σε βαθύ διαλογισμό και ελέγχοντας την αναπνοή, είτε ξύνοντας το πόδι ή πίνοντας το καφεδάκι του, ήταν πάντα στην Υπέρτατη Κατάσταση του Bhairava. Έτσι έδωσε τις 99 Sutras (Maha-Mouna) σε όσους ήταν διχασμένοι και πλανημένοι από τον δυισμό και προτιμούσαν την τάδε μορφή του Θεού και υποτιμήσουν την άλλη, και σε όσους χρειάζονταν περαιτέρω διευκρινήσεις πάνω στα κείμενα. Οι Nayanars λέγαν "Nama Shivay" κι οι Alvars "Hari Krsna", εκείνος όμως πρότεινε την Mahavakya των Ουπανισάδων: "Aham Brahmasmi", η οποία είναι η mantra των mantras. Είναι το αστραφτερό ξίφος που σχίζει τους ιστούς στους οποίους μπλέχτηκε ο νους και τους οποίους, σαν αράχνη, ο ίδιος ο νους παράγει. Είναι το ολόρθο φωτεινό φίδι (Kundalini) που οδηγεί στην κορυφή, εκεί που Χορεύει ο Nataraja. Σε μια συνέντευξή του, σε γνωστή εκπομπή, είπε πως χρησιμοποίησε το όνομα Μιχαήλ Ψωλλός, πρώτον επειδή σαν Ψωλός Ολόρθος (Kundalini) είχε μπει στην Maha Mouna (μεγάλη σιωπή) και φώτιζε την οικουμένη, κι έπειτα για το λογοπαίγνιο (Μιχαήλ Ψελλός). Συμβολικά Ψωλός και Αιδοίο (Mouna) είναι όπως το βέλος στον στόχο. Όπως jivatma και paramatma. Είναι Ταύτιση και Οργασμός, χωρίς καμία σκέψη, ούτε καν τη σκέψη της ταύτισης και του οργασμού.

Έπειτα έδωσε την mantra "Hara Hara Hari Hari Om" (σε όσους δεν τα κατάφερναν ακόμα με τη σιωπή ή σε όσους απλώς ήθελαν να ψάλλουν και να τραγουδήσουν), την οποία εξήγησε, μεταξύ άλλων, με τους εξής τρόπους:
1) Hara είναι όνομα του Shiva, Hari είναι όνομα του Vishnu, Om είναι το Parabrahman, το υπέρτατο, άφατο, χωρίς ποιότητες Brahman. Η mantra λοιπόν φανερώνει ότι ο Shiva κι ο Vishnu είναι απολύτως το ίδιο και είναι απολύτως Parabrahman. Είναι όλα Parabrahman. Οι πιστοί που εκθειάζουν τον έναν και υποτιμούν τον άλλον, δε θα βρουν ποτέ λύτρωση. Δεν υπάρχει μορφή Shiva ούτε μορφή Vishnu. Υπάρχει Μόνο κι Απολύτως η Άμορφη Συνείδηση (Om).
2) Hara (Shiva) είναι η διάλυση των διαφορών, η διάλυση του δυισμού, η διάλυση των σκέψεων και των εντυπώσεων και επομένως η χαραυγή της κενότητας και της γαλήνης. Hari (Vishnu) είναι η εμμένεια κι η εγκατάσταση στην κενότητα. Και Om είναι το πέρα από λόγια, το "πάντων επέκεινα", το paraparam.
3) Hara είναι ο "εδώ" αιθέρας, Hari είναι ο "εκεί" αιθέρας, Om είναι ο Ένας, αδιαίρετος, συνεχής, τέλειος, καθολικός αιθέρας της Αγνής Συνείδησης.
4) Έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα στους yogis που μιλούν ελληνικά: Hara είναι η Χαρά του ατόμου, Hari είναι η Χάρη του Θεού που είναι η αποκλειστική πηγή και αιτία της χαράς του yogi και Om είναι η nirvana λόγω της Χάρης του Θεού.
5) Hara (Shiva) είναι η Jnana Yoga κι η Advaita Vedanta από τον Adi Sankaracharya (που θεωρείται ενσάρκωση του Shiva). Hari (Vishnu) είναι η Bhakti Yoga από τον Caitanya Mahaprabhu (που θεωρείται ενσάρκωση του Vishnu/Krsna). Om είναι η λύτρωση μέσω bhakti και jnana.

Σε όσους επέμεναν σε μια άχαρη διανοητικοποίηση, χάνοντας το νόημα, τους έδειχνε το απόσπασμα από την ταινία του Κωνσταντίνου που λέει "δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω!"
"Ο οργασμός κατανοείται όταν τον βιώνεις. Όσα κι αν μάθεις γι' αυτόν, αν δεν τον βιώσεις, οι πληροφορίες είναι μηδέν. Με τον ίδιο τρόπο, η samadhi είναι οργασμός διηνεκής. Όσες πληροφορίες και να αντλήσετε, δεν αρκούν. Καμία πληροφορία ή ιδέα δεν αρκεί. Δεν είμαι ούτε Βουδιστής, ούτε Ινδουιστής, ούτε Μουσουλμάνος. Δεν υπάρχει ούτε Βούδας, ούτε Shiva ούτε Αλλάχ. Υπάρχει το Brahman μόνο κι Είμαι Αυτό Απολύτως. Είμαι εσύ, είμαι ο άλλος, είμαι κάθε τι. Κι αυτό που είμαι, είσαι κι εσύ Απολύτως. Η Βουδική Φύση, που την έχουν όλοι, που όλοι μπορούν να την πραγματώσουν, είναι η αναπόδραστη Συνείδηση, είναι Brahman, είναι Satchidananda. Η moksha υπάρχει ως δυνατότητα σε κάθε ον. Όπως κάθε υποπροϊόν του γάλακτος, υπάρχει στο γάλα. "
Απαντούσε σε όλους, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο, θρησκεία, εμφάνιση, κάστα κτλ. 
Τους έδινε να καταλάβουν πως η φώτιση ΔΕΝ συμβαίνει κάποτε, εν χρόνω, γιατί είναι ήδη εδώ, ΔΕΝ κατακτάται ατομικά, ΔΕΝ είναι κάτι που έχει ο ένας κι ο άλλος δεν έχει, ΔΕΝ είναι κάτι που κατέχεις, κάτι που κρατάς και φοβάσαι μην σου φύγει, ΔΕΝ εξαρτάται από συμπεριφορά, ηλικία, φύλο, θρησκεία, επάγγελμα, οικογενειακή κατάσταση, ή ιδιοσυγκρασία κτλ. Όποιος έχει πίστη και συγκέντρωση, καταφέρνει να δει την αλήθεια: να δει πως "δεν υπάρχει ούτε φώτιση, ούτε μη φώτιση, ούτε λύτρωση, ούτε προσπάθεια για λύτρωση, ούτε "εγώ", ούτε "εσύ", ούτε γέννηση, ούτε θάνατος."

Ό,τι έκανε, ήταν ένα μάθημα για όσους είχαν ανοιχτά τα μάτια και τ' αυτιά τους. Για όσους έχουν ανοιχτά τα μάτια και τ' αυτιά, κάθε τι που συμβαίνει είναι ένα μάθημα. Ο Sakkiya, την μία όντας σε έκσταση χόρευε, αναπηδούσε, πείραζε τους άλλους κι έκανε τρέλες όπως ένα ατίθασο παιδί, ή όπως κάποιος που μαθαίνει ανέλπιστα κι αναπάντεχα σπουδαία νέα. Την άλλη ήταν πολύ σοβαρός, πολύ σιωπηλός. Στους άπιστους παρουσιαζόταν κανονικός ή αδιάφορος ή και βαρετός, για να ξεμπερδεύει γρήγορα μ' αυτούς. Σε όσους θαύμαζαν, φενακισμένοι ακόμα, ιδιότητες, αρετές, γνώσεις, φυσιογνωμίες και υπεράνθρωπες ικανότητες ή σε όσους επέκριναν, καταδίκαζαν κτλ., έλεγε: "Τι θαυμάζετε ακριβώς και τι ψέγετε; Ό,τι συμβαίνει σε χώρο και χρόνο, είναι όνειρο. Μην ξεχνιέστε και μην χάνετε τον στόχο θαυμάζοντας ή επικρίνοντας ψευδαισθήσεις."
Κάποτε χτύπησε κάποιον που γεμάτος λατρεία του είπε: "Δεν είσαι θνητός σαν τους άλλους, είσαι Θεός!". Άλλη φορά χτύπησε κάποιον που με αμφισβήτηση και απιστία τού είπε: "Δεν υπάρχει Θεός, δεν είσαι Θεός, απλός θνητός είσαι!". Γενικώς ράπιζε κανονικά όποιον έκανε διακρίσεις κι έπεφτε στη λούμπα του δυισμού και του υλισμού. Στους πιστούς που επίμονα ζητούσαν κάτι, τους απαντούσε: "Δεν έχω τίποτα να σας δώσω γιατί δεν κατέχω τίποτα. Πώς θα σας δώσω κάτι που δεν έχω; Δεν έχω τίποτα να σας δώσω, γιατί δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό που έχετε ήδη, σας δίνω. Ούτε αυτό σας δίνω, γιατί το έχετε ήδη. Δεν βλέπετε; Αυτό δεν μετακινείται, δεν έχει χώρο να κινηθεί. Τι ζητάτε πια; Αν ζητάτε κάτι, δεν έχετε φθάσει ακόμα σ' Αυτό. Αν ακόμα θέλετε να μάθετε κάτι, δεν έχετε φθάσει σ' Αυτό. Αν ακόμα πιστεύετε πως κάτι έχετε να κάνετε, δεν έχετε φθάσει σ' Αυτό. Ρωτάτε πώς θα πάτε ΕΔΩ; Γίνεται να πάτε Εδώ; Δεν θα πάτε. Δεν σας είπα να πάτε. Σας είπα να μην πάτε. Καθίστε. Αναπαυτείτε. Θα θέλατε λίγο τσάι;"

Om Tat Sat

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Η mantra "Hara Hara Hari Hari Om"

Ένας γιόγκι στα Ιμαλάια, θαμμένος κάτω από παχύ χιόνι, έχοντας στα μάτια χιόνι, στ' αυτιά χιόνι, στα ρουθούνια χιόνι, στο στόμα χιόνι, στο στομάχι χιόνι, στα πνευμόνια χιόνια, στα έντερα χιόνι, στον οισοφάγο χιόνι, στις φλέβες χιόνι, και στον νου ακόμα χιόνι, είναι διαρκώς κι αδιαλείπτως σε samadhi, έτσι που τίποτα δεν σκέφτεται, τίποτα δεν διακρίνει, τίποτα δεν συλλαμβάνει, τίποτα δεν θυμάται και τίποτα δεν ξεχνάει, τίποτα δεν συγκρατεί, τίποτα δεν αφήνει, κορεσμένος ων από την ίδια του τη φύση, κορεσμένος από το Νέκταρ της Μακαριότητας του Θεού..
Σας δίνει λοιπόν την mantra "Hara Hara Hari Hari Om", η οποία μπορεί να ερμηνευθεί με τους εξής τρόπους:
1) Hara είναι όνομα του Shiva, Hari είναι όνομα του Vishnu, Om είναι το Parabrahman, το υπέρτατο, άφατο, χωρίς ποιότητες Brahman. Η mantra λοιπόν φανερώνει ότι ο Shiva κι ο Vishnu είναι απολύτως το ίδιο και είναι απολύτως Parabrahman. Είναι όλα Parabrahman. Οι πιστοί που εκθειάζουν τον έναν και υποτιμούν τον άλλον, δε θα βρουν ποτέ λύτρωση. Δεν υπάρχει μορφή Shiva ούτε μορφή Vishnu. Υπάρχει Μόνο κι Απολύτως η Άμορφη Συνείδηση (Om).
2) Hara (Shiva) είναι η διάλυση των διαφορών, η διάλυση του δυισμού, η διάλυση των σκέψεων και των εντυπώσεων και επομένως η χαραυγή της κενότητας και της γαλήνης. Hari (Vishnu) είναι η εμμένεια κι η εγκατάσταση στην κενότητα. Και Om είναι το πέρα από λόγια, το "πάντων επέκεινα", το paraparam.
3) Hara είναι ο "εδώ" αιθέρας, Hari είναι ο "εκεί" αιθέρας, Om είναι ο Ένας, αδιαίρετος, συνεχής, τέλειος, καθολικός αιθέρας της Αγνής Συνείδησης.
4) Έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα στους yogis που μιλούν ελληνικά: Hara είναι η Χαρά του ατόμου, Hari είναι η Χάρη του Θεού που είναι η αποκλειστική πηγή και αιτία της χαράς του yogi και Om είναι η nirvana λόγω της Χάρης του Θεού.
5) Hara (Shiva) είναι η Jnana Yoga κι η Advaita Vedanta από τον Adi Sankaracharya (που θεωρείται ενσάρκωση του Shiva). Hari (Vishnu) είναι η Bhakti Yoga από τον Caitanya Mahaprabhu (που θεωρείται ενσάρκωση του Vishnu/Krsna). Om είναι η λύτρωση μέσω bhakti και jnana. 

Η mantra αυτή είναι μια μη-mantra. 
Χρησιμοποιείται και για ajapa-japa και για kirtan.
Είναι mantra για ajapa-japa: για συνεχή νοερή επίγνωση του νοήματός της, όπως περιγράφηκε ανωτέρω, χωρίς εκφώνηση.
Είναι mantra για kirtan: τραγούδι αγάπης προς Αυτό. 
Το εκστατικό τραγούδι επιφέρει εξάλειψη του "εγώ", φουντώνει την πίστη και η πίστη με τη σειρά της λιώνει την καρδιά του Θεού και επιφέρει άμεσα την χάρη Του στον yogi, προσφέρει αφειδώς χαρά, η οποία δεν στηρίζεται σε κανένα φυσικό αντικείμενο, τοποθετεί τον yogi στο "εδώ και τώρα", αποκλείοντας κάθε περίσπαση.
Η βαθιά κατανόηση του νοήματος, μαζί με την βαθιά κάψα της πίστης, επιφέρει γρήγορα την Moksha. Είναι η mantra που φανερώνει σε όσους είναι προσκολλημένοι με τις mantras, ότι πρέπει να τις ξεπεράσουν, ξεπερνώντας παράλληλα κάθε μέθοδο, αποκηρύσσοντας τις μεθόδους ως ανούσιες περιπλανήσεις. Ξεπερνώντας επίσης τα ιερά κείμενα, την άχαρη διανοητικοποίηση και τις σκέψεις εν γένει. 
Έτσι φθάνει ο yogi εκεί όπου είναι ΉΔΗ: στη Βασιλεία των Ουρανών, στην Καρδιά του Θεού, στην Μακαριότητα. Φθάνει Εκεί ο yogi χωρίς να διανύσει απόσταση, ούτε με τα πόδια, ούτε με τον νου.
Φθάνει Εκεί ο yogi, όχι πηγαίνοντας αλλά εμμένοντας στο εδώ, μέσω της της Αφοσίωσης/Αγάπης (Bhakti Yoga), της Σοφίας (Jnana Yoga) και του Διαλογισμού (Dhyana).

(Ενώ η japa (η επανάληψη της mantra απ' έξω ή από μέσα) είναι κατώτερη μορφή διαλογισμού, εντούτοις πολλοί bhaktas λυτρώθηκαν από το "εγώ" επαναλαμβάνοντας συνεχώς κάποια mantra. Ο yogi που επαναλαμβάνει συνεχώς mantras, θυσιάζει τον "προσωπικό" του χρόνο, θυσιάζει τις φιλοδοξίες του, θυσιάζει το ίδιο του "εγώ", αποκηρύσσει εκ των πραγμάτων τις κοινωνικές επαφές, αποκηρύσσει εκ των πραγμάτων τις εγκόσμιες σκέψεις και επιθυμίες, και με επιμονή, πίστη, αυταπάρνηση και αληθινό πνεύμα προσφοράς, υπερβαίνει τα αντίθετα και φθάνει κι αυτός στην moksha. Τόση είναι η Χάρη του Θεού ώστε κάθε yogi να καταφέρνει να φθάσει στην moksha με όποιον τρόπο ξέρει και μπορεί. "Λαθεμένες" μέθοδοι οδηγούν επίσης στην moksha όταν εφαρμόζονται με πολλή πίστη και προσήλωση. Ουσιαστικά η πίστη η ίδια είναι που επιφέρει την moksha, κι όχι η μέθοδος με την οποία εκδηλώνεται. Όλοι νιώθουν την χάρη του Θεού, άσχετα από το νοητικό ή μορφωτικό τους επίπεδο. Μια απλοϊκή και χονδροειδής προσφορά, που όμως γίνεται με πολλή αγάπη, επιφέρει πολύ σπουδαιότερα αποτελέσματα απ' ό,τι η πολύπλοκη μελέτη της θεολογίας από μη-πιστούς ή από όχι απόλυτα πιστούς. Οι "πτωχοί τω πνεύματι" ξεπέρασαν τους σοφούς του κόσμου τούτου. Οι απλές gopis ξεπέρασαν στη yoga τους πολυδιαβασμένους, καταρτισμένους (αλλά άψυχους) βραχμάνους.) 

Om Tat Sat

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Μιχαήλ Ψωλλός- Επιστολή σε επίδοξη Yogini

Γίνε όπως οι πιστοί, οι δυνατοί, οι σταθεροί, οι μακάριοι, οι ελεύθεροι από όλα, από κάθε τυχαία εντύπωση ή συμβάν, οι αμετακίνητοι, οι παιγνιώδεις, οι αθώοι, οι αληθινοί, οι δίχως "δικό μου", οι που βλέπουν όλα τα όντα το ίδιο κ τα τιμούν εξίσου χωρίς προσωπικά οφέλη, οι αυθόρμητοι, οι χωρίς ενοχές ή ελπίδα που ζουν και βιώνουν και τιμούν το Τώρα και δεν το παρακάμπτουν νοητά κτλ.
Βλέποντας την Μοναδικότητα Του, δεν βλέπεις ούτε ετερότητα ούτε διαφορά.
Αυτός είναι οικογένεια. Αυτός μάνα και πατέρας, αδελφός, φίλος, άγνωστος, γνωστός, εχθρός, σύμμαχος, γείτονας, παιδί, εγγόνι κτλ. Αυτός είναι οι σκέψεις μου, ό,τι σκέψη κι αν ανακύψει, αυτός είναι η σιωπή, αυτός είναι τα συναισθήματα μου, αυτός είναι το σώμα μου, αυτός είναι η κακία κι η αμφιβολία κι η έκπτωση επίσης, αυτός είναι το μεγάλο αυτό παιχνίδι, η αστεία αυτή φάρσα, στην οποία τίποτα δεν διακυβεύεται στ' αλήθεια, αφού είναι όλοι σωσμένοι, όλοι προγραμματισμένοι τέλεια, όλοι μες στην τελειότητα όλων, όλοι μες στην αναπόδραστη δικαιοσύνη (καρμα), όλοι θα καταλήξουν στη Συνείδηση απ'όπου ξεπήδησαν, όπου κι αν καταλήξουν, ό,τι κι αν γίνει, είναι Θεός, είναι Τέλειο, το εμπιστεύομαι, το δέχομαι, μου αρέσει. Το εξυμνώ, χωρίς να χρειάζεται εξύμνηση. Το εξυμνώ Όντας Αυτό. Το λατρεύω Όντας ήδη αυτό. Υπερβαίνω τα φωτιζόμενα, και βλέπω τον Ήλιο. Αλίμονο στον που νομίζει ότι η φωτιζόμενη αρκούδα είναι ήλιος, ή η φωτιζόμενη λίμνη κτλ. Τώρα εσύ είσαι ήλιος που ταυτίζεται με ό,τι φωτίζει, όμως η αλήθεια είναι πως ακόμα κι αν σταθερά φωτίζει τη γη, δεν είναι γη. :) η γη θα πάψει, και θα μείνει ο ήλιος και θα συνεχίζει να φωτίζει είτε περνούν αντικείμενα από μπροστά του είτε όχι.
Ο Ήλιος δεν τα έχει ανάγκη. Στην αρχή λοιπόν νομίζει κανείς πως είναι η φωτιζόμενη γη, μετά βλέπει πως κι αλλαγμένη ούσα η γη, η φώτιση των αντικειμένων παραμένει ανεξάρτητα, και αρχίζει σιγά σιγά να αποκολλάται και να βλέπει ότι είναι κάτι άλλο, άφατο, διότι ό,τι κι αν έλεγε θα ήταν μέρος της γης, μέρος του φωτιζόμενου.
Ο Θεός είναι πάντα Εδώ και Τώρα, γιατί δεν έχει "αλλού" κι "εδώ" (Υπάρχει ανεξάρτητα, υπάρχει πριν από το χώρο, ειδάλλως θα ήταν ο χώρος γεννήτοράς του που θα προηγείτο, πράγμα άτοπο), είναι παντού όλος και όλα.
Η ελευθερία που μπορεί κανείς να κατακτήσει φωτιζόμενος, είναι πάντα προσβάσιμη και ήδη πραγματωμένη. Δεν είναι κατάκτηση κανενός, γιατί δεν υπάρχει σταλήθεια "εγώ". Δεν είναι κάτι που έχεις να κάνεις. (είσαι ήδη ο εαυτός σου, κάθε στιγμή). Κάθε σημείο της θάλασσας είναι θάλασσα. Δεν χρειάζεται η σταγόνα, που νοερά αποκόπηκε και σχημάτισε "εγώ", να μετακινηθεί από το σημείο όπου είναι τώρα τρία μέτρα παραπέρα. :)) είναι νερό πάντα.

Ονομάζεις "εγώ" τον αιθέρα σ' αυτό το σημείο, λες και είναι αυτός αποκομμένος από όλον τον γύρω αιθέρα. Τον γύρω αιθέρα, τον καθολικό αιθέρα, τον λες Θεό και τον αιθέρα στο δωμάτιό σου τον λες άτομο. Αυτή είναι η πλάνη σου: επινοείς διακρίσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Είναι όλος Ένας αδιαφοροποίητος, αδιάσπαστος, αδιαίρετος. Είσαι Εσύ Αυτό Ήδη. Όχι αύριο, όχι μέσω της γιόγκα, του διαβάσματος ή των καλών πράξεων. Τώρα. Η θάλασσα δεν θα γίνει θάλασσα μέσω προσπάθειας. Είναι ήδη θάλασσα, είτε της λες ήρεμη διάφανη, είτε όταν αφρίζει. Δεν υπάρχει διαφυγή από τη Συνείδηση.
Ο πιστός, που έχει απορροφηθεί σε Samadhi, πίνει κάθε στιγμή το Νέκταρ του Σίβα, την Μακαριότητα (Shiva Ananda). Δεν εξαρτάται η ευτυχία του από πράγματα ή περιστάσεις. Αυτό θα ήταν φτώχεια.

Συμβουλεύω μόνο πίστη. Τι άλλο να ειπωθεί;
Συμβουλή πέραν αυτής που έδωσα θα άρμοζε σε μη πιστούς, ή σε όχι πολύ πιστούς. Σε ανθρώπους δηλ που ακόμα έχουν ανάγκες, που έχουν ανάγκη κάποιο σχέδιο για να ζήσουν, που δεν είναι δυνατοί πολύ ακόμα, που ακόμα δεν έχει εξαντληθεί το κάρμα τους και ωθούνται σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ από επιθυμίες και πόθους. Αυτοί μάλλον πρέπει να βιώσουν τις επιθυμίες τους, αν αυτές είναι πολύ δυνατές, για να ησυχάσουν μετά. Σ' αυτούς λοιπόν θα έλεγα αυτά που λες. Αλλά εγώ τώρα πια μιλάω σε όσους είναι κοντά στο τέλος, στο τελευταίο βήμα, οπότε δίνω διευκρινήσεις απλά για να μην χαθούν και για να προσέχουν, δεν διδάσκω κάτι.
Οι υπόλοιποι άνθρωποι πάντα κάπου βρίσκουν να ελπίζουν και να στηρίζονται γιατί χρειάζονται καθοδήγηση, αλλιώς χάνονται σε χάος σκέψεων, χάος συναισθημάτων κτλ. Θα τους έλεγα λοιπόν μη-βία, ειλικρίνεια με κάθε κόστος, καλοσύνη, χορτοφαγία, μετριοπάθεια, καταπίεση των παθών. Αυτά είναι σατβικά στοιχεία, που λέμε. Απλά είναι. Αλλά δύσκολα. Ο που θα είναι ειλικρινής με κάθε κόστος, θα είναι κάποιος που θα βάζει την αλήθεια πάνω από το προσωπικό όφελος. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αυτός χτίζει θεμέλια για την αθανασία, σίγουρα.
Ή ο που κάνει πάντα το καλό, αυτός είναι σταθερός σα βράχος, αυτός είναι καλός ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, αυτός είναι αμετακίνητος. Αλλά αυτά μόνα τους δεν είναι φώτιση. Αυτό σου λέω.
Ο άγιος είναι άλλος από τον φωτισμένο, όπως έχω ξαναγράψει. Ο άγιος είναι καλός, ο φωτισμένος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Είναι ένα στοιχείο της φύσης, ας πούμε. Είναι βροχή. Είναι Ήλιος. Είναι συμβαίνον. Είναι απλότητα. Πώς να σου πω. Δεν αξιολογείται, απλά συμβαίνει.

Αλλά πρόσεξε: η πολλή πίστη, η πολλή πολλή λέμε, σε αίρει σε κατάσταση αποδοχής και μη εξάρτησης από ό,τι τυχαίο. Είναι λοιπόν η πίστη μια εσωτερική ελευθερία.
Όπως έχουν κι οι αναρχικοί, υποτίθεται, ή οι αγωνιστές κτλ. Δηλαδή ακόμα και στη φυλακή ή στην εξορία, έχουν την ευτυχία του καθήκοντος, της πίστης τους. Νιώθουν ελεύθεροι και στα κελιά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή η πίστη είναι πιο δυνατή από τις περιστάσεις. Κατάλαβες τι λέω.
Η εξωτερική αυτονομία είναι πρωτόγονη σκέψη. Και είναι αντίφαση γιατί μιλάς για αυτονομία που χρειάζεται κάτι (αντικείμενο, συνθήκες κτλ). Η εσωτερική αυτονομία, τώρα, είναι πιο εξελιγμένη, πιο φιλοσοφική, πιο ουσιαστική: δεν χρειάζεται τίποτα. Ο ελεύθερος λοιπόν είναι ακύμαντος ωκεανός, είναι βουνό αμετακίνητο από τους άτακτους ανέμους των σκέψεων.

Ο μη νους είναι nirvana. Ο μη νους είναι Κενότητα, είναι Samadhi, είναι Τελείωση.
Το να πας πέρα από τις νοητικές κατασκευές και να ζήσεις την Πραγματικότητα, είναι ελευθερία.
Ελευθερία μέσω σοφίας (jnana), αφοσίωσης (bhakti) και διαλογισμού (dhyana).
Ελευθερία που στο τέλος παρατά και την σοφία και την πίστη και τον διαλογισμό.
Η συνείδηση που γνωρίζει και η συνείδηση που γνωρίζεται, είναι Μία.
Πώς να σου περιγράψω την Μακαριότητα του Θεού;
Ποιος να την περιγράψει σε ποιον; Ποιος να διαλογιστεί και πάνω σε τι να διαλογιστεί;
Πού είναι το Υποκείμενο, πού είναι το Αντικείμενο;
Πού είναι το σωστό και το λάθος;
Μες στον ωκεανό της συνείδησης, δεν υπάρχουν διακρίσεις,δεν υπάρχουν αντίθετα.
Η Συνείδηση τα διαπερνά και τα υπερβαίνει όλα.
Αν απάθεια ονομάζεις την τελείωση και την ακινησία του χορτάτου, τότε εντάξει.
Ο κορεσμένος αρνείται οποιοδήποτε φαγητό του προσφερθεί.
Δεν είναι αρνητισμός, δεν είναι "απάθεια". Είναι κορεσμός, ελευθερία.
Γιατί εκθειάζεις ακόμα τον ακόρεστο και τον ανήσυχο; 

Στο 10ο βιβλίο του Tirumurai, η τεμπελιά λέγεται πως είναι ο επίλογος των ιερών κειμένων :)
Εννοεί την ανάπαυση στον Εαυτό, φυσικά.

Διάβασε τις 99 Sutras (Maha Mouna). Είναι χρήσιμες διευκρινήσεις πάνω στα ιερά κείμενα και τη γιόγκα.
Όποιος τις κατανοήσει, ζει ένδοξα, ζει ολοκληρωμένα, ζει στην καρδιά του Θεού, ζει ελεύθερος και μακάριος, χωρίς υποχρέωση, χωρίς ανάγκες, χωρίς προσδιορισμούς και συμβάσεις.
Μελέτησε τις Ουπανισάδες και τα υπόλοιπα Βεδαντικά κείμενα.
Μην κάνεις διακρίσεις.
Στο Kashmir Shaivism το λένε Shiva, στο Suddhadvaita το λένε Krsna, στην Advaita Vedanta το λεν και Shiva και Krsna και Brahman και Satchidanada και Chaitanya και Κενότητα και Εαυτό. Μην παίζεις με τις λέξεις. Μην ασχολείσαι με θεωρίες και με διαφορές. Νομίζεις πως είσαι η Ντόρα η εξερευνήτρια; Θες απλά μια μικρή διανοητική ικανοποίηση ή αληθινή άνευ όρων μακαριότητα;
Οι Nayanars λένε "Nama Shivay" κι οι Alvars "Hari Krsna". Είναι το ίδιο. Εσύ μείνε στο "Aham Brahmasmi".
Μείνε έως ότου ανθίσει. Μείνε έως ότου χαθεί ο κόσμος και πέσει όπως πέφτει το λουλούδι από τα χέρια ενός αποκοιμισμένου.
Μην κάνεις διακρίσεις ανάμεσα στις θρησκείες. Μην κάνεις διακρίσεις ανάμεσα στις διδασκαλίες. Απευθύνεται η κάθε μία σε ορισμένο τύπο ανθρώπου, σε ορισμένο στάδιο εξέλιξης.
Μην μπλέκεις σε ατέρμονες συζητήσεις. Μην προσπαθείς να πείσεις. Μην κρίνεις.
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι φωτισμένος. Καμία εξωτερική ένδειξη δεν μπορεί να σου το πει.
Άσε τις περιγραφές, άσε τις λέξεις, παράτα τα ιερά κείμενα, παράτα και τις θεωρίες,
αποκήρυξε τις σκέψεις, αποκήρυξε την αποκήρυξη.
Πέτα το μενού μακριά. Πες "δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω" :)
Άσε το βιβλίο περί του οργασμού, και βίωσε εσύ Τώρα τον Οργασμό.
Το καταλαβαίνεις;
Είναι η Nirvikalpa Samadhi διηνεκής οργασμός.
Τα λόγια είναι φτωχά.
Σώπασε περισσότερο.
Εξάντλησε τη σιωπή.

Hara Hara Hari Hari Om

Om Tat Sat

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Minor Upanishads (excerpts-6)

The Avadhuta is so called because he is immortal (akshara); he is the greatest (varenya); he has discarded worldly ties (dhutasamsarabandhana); and he is the indicated meaning of the sentence "Thou art That" (tattvamasyadi-lakshya). He who rests constantly in himself, after crossing (the barrier of) castes and stages (of social position) and thus rises above varnas and asramas and is in union (with God) is said to be an Avadhuta.

One should identify Brahnman neither with the head nor with the middle part nor with the bottom but with (what remains in the shape of) the tail, since it is said that Brahman is "the Tail" and substratum.

As the sun absorbs all waters, and the fire consumes all things (remaining unaffected by them), even so, the pure Yogin enjoys all objects, unstained by virtues and sins.

There is neither death nor birth; none is bound, none aspires. There is neither seeker after liberation nor any liberated; this indeed is the ultimate Truth.

Were I under illusion, I may meditate; having no illusion, what meditation can there be (for me)? Confusion of body for the self, I never experience.

Because I do not have distractions, I do not need concentration, distaction or concentration being of the mind that modifies.

Let thought contemplate Vishnu or let it be dissolved in the bliss of Brahman. I am the witness. I neither do nor cause any doing.

Blessed am I, blesses am I. Directly and always, I experience my own self. Blessed am I, blessed am I, the bliss of Brahman shines brightly in me.

He who studies this also achieves everything to be achieved. He becomes free of the sins of drinking liquor. He becomes free of the sins of stealing gold. He becomes free of the sins of killing a Brahmin. He becomes free of actions, ordained or prohibited. Knowing this, let him wander according to his free will. Om, Truth. Thus ends the Upanishad.

(Avadhuta Upanishad)

Rudra is the embodiment of all Devas. All devas are merely different manifestations of Sri Rudra Himself.

Uma Herself is the form of Vishnu. Vishnu himself is the form of the moon. Therefore, those who worship Lord Vishnu, worship Shiva Himself. And those who worship Shiva, worship Lord Vishnu in reality. Those who envy and hate Sri Rudra, are actually hating Sri Vishnu. Those who decry Lord Shiva, decry Vishnu Himself.

This world is Maya. It seems to appear just like a dream. It is superimposed on the Lord just like a rope on a serpent. This is the eternal Truth. There is no creation in reality. All is absolute. All is Truth. Knowing this, one is liberated at once.

Only through Jnana, you can get rid of this Samsara. Only through Jnana, you can understand this existence and never through Karma.

The Pranava is the bow. The Atman is the arrow. The ParaBrahman is the target. Just like the arrow, the Atman will become one with Brahman. But all these three, the bow, the arrow and the target are not different from that Sadashiva. There do not shine the bodies of the sun, moon or the stars. There does not blow the wind, there do not exist many Devatas. He, the One Lord only exists. He only, the Purity of purities, shines for ever and ever. There are two birds in this body, the Jiva and the Paramatman. The Jiva eats the fruit of his Karmas, but the Paramatman is untouched by anything. The Paramatman is only the Sakshi. He does not do anything. He only assumes the form of the Jiva through his Maya, just as the Akasa inside a pot seems to be different from the Akasa outside and assumes the form of the pot. In reality all is Shiva, Advaita, the One Absolute. There is no difference of whatever kind.

When all is understood to be One, Omkara, the Absolute, there is no sorrow, there is no maya. Then the attainment of the Advaita-Paramananda is very easy. Think that you are the basis of all this universe, you are the One, Kevala, Sat-Chit-Ghana.

After knowing this, the Atman does not move towards any place at any time. It becomes one with the Absolute, juts like Ghatakasa with Paramakasa. Just as Akasa does not move anywhere, similarly this Atman does not have any movement. It becomes one with Om. One who knows this great Truth is the real Muni. He becomes the Para-Brahman Itself. He becomes Satchidananda. He attains permanent peace.

(Rudra-Hridaya Upanishad)

With distinctions like teacher and disciples, Brahman alone appears. From the point of view of truth, pure Brahman alone is. Neither knowledge nor ignorance, neither the world nor aught else (is there). What sets empirical life afoot is the appearance of the world as real.

Neither place nor time nor purity is required. The knowledge "I Am Devadatta" depends on nothing else. Similarly, the knowledge "I Am Brahman" of the knower of Brahman (is independent). Just as the whole world by the sun, by the splendour of the Knowledge of Brahman is everything illumined.

The child ignores hunger and bodily pain and plays with things. In the same way, the happy Brahman-Knower delights (in himself) without the sense of "mine" and "I". Thus the silent sage, alive and alone, the embodiment of desirelessness, treats the objects of desire. Existing as the Self of all, he is ever content abiding in the Self. Free from all wealth, he rejoices always: though companionless, he is mighty.

The body of the liberated remains like the shed Slough of the snake.

Just as space becomes space itself when the enclosing pot perishes, so, when particular cognitions are dissolved, the Brahman-Knower himself becomes nothing but Brahman, as milk poured into milk, oil into oil, and water into water become (milk, oil and water).

Bondage and liberation, set up by Maya, are not real in themselves in relation to the Self, just as the appearance and disappearance of the snake are not in relation to the stirless rope.

Brahman suffers from no concealment whatsoever. It is uncovered, there being nothing other than It (to cover It). The ideas "it is" and "it is not", as regards Reality, are only ideas in the intellect. They do not pertain to the eternal Reality. So bondage and liberation are set up by Maya and do not pertain to the Self.

In the supreme Truth as in the sky, impartite, inactive, quiescent, flawless, unstained and non-dual where is room for (mental) construction? Neither suppression nor generation, neither the bond nor the striving; neither the liberty seeking nor the liberated- this is the metaphysical truth.

(Atma Upanishad)

The highest Truth is that (pure consciousness) which realises: "there is neither control of the mind, nor its coming into play", "neither am I bound, nor am I a worshipper, neither am I a seeker after liberation, nor one who has attained liberation".

Being the One, the Universal Soul is present in all beings. Though One, It is seen as many, like the moon in the water.

After studying the Vedas the intelligent one who is solely intent on acquiring knowledge and realisation, should discard the Vedas altogether, as the man who seeks to obtain rice discard the husk.

Like the butter hidden in milk, the Pure Consciousness resides in every being. That ought to be constantly churned out by the churning rod of the mind. Taking hold of the rope of knowledge, one should bring out, like fire, the Supreme Brahman. I am that Brahman indivisible, immutable, and calm, thus it is thought of. In Whom reside all beings, and Who resides in all beings by virtue of His being the giver of grace to all- I am that Soul of the Universe, the Supreme Being, I am that Soul of the Universe, the Supreme Being.

(Amrita Bindu)

Superimposition is the thought "I am and mine are the body, the senses, etc.", which are all other than Self. Through devotion to Brahman, the wise man should repudiate it.

Dissolve the self in the supreme Self as the pot-space is dissolved in infinite space; then, as the Infinite be silent for ever.

Knowing "I am that Brahman" in which this world appearance (exists) like a city reflected in a mirror, find fulfilment.

The destruction of actions leads to that of thought; thence results the dwindling of innate impulses (to act). The obliteration of innate impulses is liberation; it is held to be freedom in life.

All things from Brahma down to clumps of grass are nothing but unreal adjuncts. Distinct from them, see one'e Self existing as the immutable plenum. One's Self is Brahma, Vishnu, Indra and Shiva; this entire world is one's Self; other than this Self, there is nothing.

In this uniform and supreme Reality, hown can the agent of differences dwell? In deep sleep that is nothing but bliss who has perceived difference?

He is the ascetic of steadfast wisdom who enjoys bliss for ever.

The ascetic who in his wisdom perceives no difference between the subject and Brahman; who neither refers to the creator nor creation is liberated in life.

Just as nothing clings to space, so to the sage, who knows the Self to be unattached and indifferent, future actions cling not in the least degree.

Karmans done before the dawn of knowledge perish not as a result of that knowledge; they must produce their proper effect even as an arrow shot to hit a target (stops not before hitting it). The arrow discharged (to hit) what was taken for a tiger stops not, though, after the target is known to be a cow; the target is hit with full force.

A total plenum, without beginning and end, measure and change.
Massed being and intelligence, massed eternal bliss, undiminishing.

Behold all, neither to be shunned nor seized, neither to be held nor propped.

Existent, a plenitute, self-proven, awake and matchless.
One only is non-dual Brahman; here is no plurality at all.

(Adhyatma Upanishad)

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Η ζωή των 63 Nayanars (επιλογή και περίληψη)

Ο Yiarpahai Nayanar ήταν ευσεβής πιστός του Σίβα και είχε πάρει όρκο να μην αρνηθεί ποτέ να εξυπηρετήσει του πιστούς του Σίβα με κάθε τρόπο. Για κείνον, οι πιστοί του Σίβα ήταν ενσαρκώσεις του ίδιου του Σίβα. Ο Κύριος Σίβα, ευχαριστημένος ων, αποφάσισε να δείξει το μεγαλείο του πιστού του. Έτσι ενσαρκώθηκε ο ίδιος σε βραχμάνο, γεμάτο στάχτες και πήγε στο σπίτι του Nayanar. Ο βραχμάνος είπε: "Ω πιστέ του Σίβα, λέγεται πως κανείς πιστός δεν φεύγει από το σπίτι σου με άδεια χέρια. Έχω έρθει να μου δώσεις ένα δώρο. Θέλω τη γυναίκα σου." Ο Nayanar δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να δώσει τη γυναίκα του. Ήταν τόσο πιστός που δεν αμφέβαλλε για τον βραχμάνο, παρά την ύποπτη επιθυμία που εξέφρασε αυτός. Παρόλο που ήταν ανήθικο, μπροστά στη λατρεία του Σίβα, οι ηθικοί κανόνες εξαφανίζονταν. Μπήκε στο σπίτι και ενημέρωσε τη γυναίκα του, η οποία δέχθηκε τον λόγο του ανδρός της ως νόμο. Ο βραχμάνος, προφασιζόμενος ότι φοβάται την οργή των συγγενών της γυναίκας, παρακάλεσε τον Nayanar να τους συνοδεύσει μέχρι έξω από την πόλη. Ο Nayanar συμφώνησε και υποσχέθηκε να τον προστατεύει. Στο μεταξύ, οι συγγενής της γυναίκας ήταν έξαλλοι, και θέλαν να σκοτώσουν τον βραχμάνο. Ο βραχμάνος έκανε πως φοβάται, αλλά η γυναίκα του Nayanar τον καθησύχασε πως ο σύζυγός της θα τους νικούσε όλους. Ο Nayanar κατά την συμπλοκή, καρατόμησε όλους τους συγγενείς. Όλοι τους πεθάναν, αλλά ο Nayanar ήταν ευτυχισμένος στη σκέψη ότι μέσω της χάρης του Θεού είχε καταφέρει να κρατήσει τον όρκο του. Όταν έφθασαν κοντά σε έναν ναό, ο βραχμάνος ζήτησε από τον Nayanar να φύγει και να τους αφήσει μόνους, όπως κι έγινε. Καθώς προχωρούσε προς το σπίτι, κι έχοντας κάνει κάποια σημαντική απόσταση, ο βραχμάνος τον ξανακαλεί με δυνατή φωνή. Φοβούμενος τυχόν νέα επίθεση κατά του βραχμάνου, ο Nayanar τρέχει πάλι πίσω για να ανακαλύψει ότι ο βραχμάνος είχε εξαφανιστεί κι είχε μείνει μόνη της η σύζυγός του. Τότε εμφανίστηκαν στον ουρανό η Parvati κι ο Shiva και τους έδωσαν τις ευλογίες τους: "Κι οι δυο σας σύντομα θα μετοικήσετε στον οίκο Μου". Με αυτές τις λέξεις, ο Σίβα εξαφανίστηκε, και το ζεύγος πολύ σύντομα πήγε στον οίκο Του. Το ίδιο κι οι συγγενείς που έτυχε να πεθάνουν στα χέρια του Nayanar.

Ο Ilayankudi ήταν αγρότης. Ήταν μεγάλος λάτρης του Σίβα και των πιστών του. Ο Nayanar ήταν προικισμένος με πολύ πλούτο, αλλά ο ίδιος θεωρούσε πως ο πλούτος δεν του ανήκε και πως έπρεπε να τον χρησιμοποιεί προς όφελος των πιστών του Σίβα. Ο Σίβα ήταν εξαιρετικά ικανοποιημένος από τον Nayanar κι αποφάσισε να δείξει το μεγαλείο του σε όλο τον κόσμο. Έτσι ο πλούτος του Nayanar εξανεμίστηκε. Ο πλούτος του μπορεί να εξανεμίστηκε, αλλά η αρετή του καθόλου. Αντιθέτως, η λατρεία του κι η πίστη του αυξήθηκαν ακόμα περισσότερο. Ο Nayanar πούλησε όλη του την περιουσία και ακόμα και τον εαυτό του για να μπορεί να υπηρετεί του πιστούς. Μια μέρα έβρεχε πολύ και ο Nayanar κι η γυναίκα του λιμοκτονούσαν. Ξαφνικά χτυπά η πόρτα. Ήταν ένας πιστός του Σίβα. Αμέσως ο Nayanar τον καλοδέχτηκε, τον στέγνωσε και του έδωσε στεγνά ρούχα να φορέσει. Τον άφησε να ξεκουραστεί και έτρεξε να του φέρει κάτι να φάει. Αλλά ήξερε πως δεν υπήρχε τίποτα να του δώσει. Η γυναίκα του πρότεινε να πάει στην αυλή και να φέρει τους σπόρους που την ίδια μέρα είχαν φυτέψει. Η γυναίκα του τους έψησε και έφτιαξε ένα ωραίο γεύμα για τον πιστό. Ο Nayanar ήταν εξαιρετικά ευτυχισμένος. Όταν όμως πήγε στον πιστό, διαπίστωσε πως εκείνος είχε εξαφανιστεί. Ο Nayanar είδε στον ουρανό τον Σίβα με την μορφή του πιστού και την Πάρβατι. Ο Κύριος είπε: "Είμαι πολύ ικανοποιημένος με την πίστη σου. Σύντομα θα έρθεις σε Μένα".

Ο Maiporul Nayanar ήταν ένας ευσεβής βασιλιάς. Ήταν πολύ γενναίος και πολύ ικανός στις μάχες. Υπήρχε ειρήνη στο βασίλειό του και οι άνθρωποι τον λάτρευαν σαν ζωντανό θεό. Ήταν καταρτισμένος στα Agamas. Για κείνον οι πιστοί του Σίβα με τις χάντρες rudraksha, τις στάχτες στο σώμα κτλ. ήταν η απόλυτη αλήθεια, και όλα τα άλλα στον κόσμο ήταν μηδέν. Έβλεπε τα πάντα ως γεμάτα από Σίβα (Shivamayam). Παρόλο που εξουσίαζε ως βασιλιάς, ο νους του ήταν πάντα στα πόδια του Θεού.  Η φήμη του βασιλιά εξαπλώθηκε παντού. Αυτό προκάλεσε τη ζήλεια του Muthanathan, του βασιλιά ενός γειτονικού κρατιδίου. Μάζευε στρατό κι επιτέθηκε στον Nayanar αλλά πάντα αποτύγχανε. Τελικά μεταμφιέστηκε σε γιόγκι του Σίβα και μπήκε στο παλάτι του Nayanar τη νύχτα. Οι φύλακες τον άφησαν να περάσει, βλέποντας την αμφίεσή του. Φθάνοντας τελικά στην κρεβατοκάμαρα του βασιλιά. Η γυναίκα του βασιλιά βλέποντας τον ξένο στην κάμαρά τους, ξύπνησε τον βασιλιά. Ο μεταμφιεσμένος γιόγκι είπε στον Nayanar ότι έπρεπε να μείνουν μόνοι τους για να του παραδώσει κάποιο ιερό κείμενο το οποίο ήταν μυστικό. Έτσι η γυναίκα του Nayanar τους άφησε μόνους. Ο Nayanar έσκυψε από σεβασμό μπροστά στον μεταμφιεσμένο γιόγκι. Τότε ο γιόγκι, που δεν ήταν άλλος από τον Muthanathan, τον σκότωσε με ένα μαχαίρι. Εκείνη την ώρα μπαίνει μέσα ο φύλακας και βλέπει την κατάσταση. Έτοιμος ο φύλακας να σκοτώσει τον ανίερο φονιά, ο Nayanar του φωνάζει να σταματήσει: "Μη, έχει την αμφίεση του γιόγκι, τα χαρακτηριστικά του πιστού του σίβα, και πρέπει να τιμηθεί ως τέτοιος. Μην τον πειράξεις. Συνόδευσέ τον έξω από το βασίλειο και σιγουρέψου πως τίποτα δεν θα τον βλάψει". Λίγο πριν ξεψυχήσει ο Nayanar κάλεσε τους υπουργούς του και τους είπε: "Πρέπει να τιμούμε τους πιστούς του Σίβα και να τους λατρεύουμε σε κάθε περίπτωση. Οι άνθρωποι του βασιλείου ας ακολουθούν τα βήματά τους, ας γεμίσει το βασίλειο με πιστούς. Με τις ευλογίες τους ειρήνη και ευημερία θα έρθει στον τόπο." Με αυτά τα λόγια έκλεισε τα μάτια και διαλογίστηκε τον Σίβα. Τότε εμφανίστηκε ο Σίβα και του είπε: "είμαι εξαιρετικά ικανοποιημένος με την πίστη σου και την κοσμική αγάπη σου. Ακόμα και στο πρόσωπο ενός φονιά είδες Εμένα. Είσαι επομένως άξιος να μπεις στον Οίκο Μου." Ο Σίβα εξαφανίστηκε και ο Maiporul Nayanar (που το όνομά του σημαίνει "αυτός για τον οποίο ο Θεός είναι η μόνη πραγματικότητα) κέρδισε τη θέση του στον Οίκο του Θεού.

Ο Enadinatha Nayanar ήταν ένθερμος πιστός του Σίβα. Λάτρευε ακόμα και τα εξωτερικά σημάδια ενός πιστού: τις άσπρες γραμμές από στάχτη (vibhuti) στο μέτωπο για παράδειγμα. Αυτές οι τρεις γραμμές στο μέτωπο σημαίνουν: καταστροφή των 3 ακαθαρσιών: εγωισμό (avanam), εγωιστική δραστηριότητα (karma) και ψευδαίσθηση (maya), καταστροφή των 3 επιθυμιών: επιθυμία για αποκτήματα, για γυναίκα και τέκνα, καταστροφή των 3 λανθανουσών τάσεων (vasanas): την εγκοσμιότητα, την προσκόλληση στο σώμα και την τυφλή πίστη στα γραπτά και στην πολεμική. Κι επίσης οι τρεις γραμμές σημαίνουν πως πρέπει κανείς να υπερβεί τα τρία σώματα και τις τρεις καταστάσεις (ξύπνιος, ύπνος με όνειρα και βαθύς ύπνος), και τελικά να φθάσει στην ταύτιση με τον Θεό. Ο Nayanar της ιστορίας μας λοιπόν ήταν έτοιμος να δώσει και τη ζωή του για την ιερή στάχτη των πιστών. Ο Nayanar ήταν πολύ επιδέξιος στο σπαθί και δίδασκε την χρήση του. Έπαιρνε καλά χρήματα για τη δουλειά του. Κάποτε όμως ένας συνάδελφός του, ονόματι Atisuran, άρχισε να ζηλεύει. Ήθελε να προκαλέσει τον Nayanar σε μάχη και να τον κερδίσει. Μια μέρα πήγε στο σπίτι του Nayanar με πλήρη οπλισμό και συνοδεία των συγγενών του, με την βοήθεια των οποίων ήλπιζε να νικήσει. Ο Nayanar αποδέχθηκε την πρόκληση και βγήκε έξω να πολεμήσει. Ο Atisuran τρομοκρατήθηκε. Του είπε να τον συναντήσει σε κάποιο μέρος (όπου θα ήταν κι οι συγγενείς του) για να διεξαχθεί η μάχη. Οι δύο ομάδες συγκρούστηκαν και πολλοί πέθαναν. Ο Atisuran το έσκασε. Την επόμενη μέρα έστειλε ένα μήνυμα στον Nayanar: "ας μονομαχήσουμε οι δυο μας. Δεν χρειάζεται να παίρνουμε στο λαιμό μας αθώες ψυχές που θυσιάζονται για μας. Ας πάμε σε ένα απομονωμένο μέρος και ας μονομαχήσουμε". Ο Nayanar συμφώνησε. Το επόμενο πρωί βρεθήκανε στο κανονισμένο μέρος. Ο Atisuran είχε σχεδιάσει τις τρεις γραμμές στο μέτωπο, και τις έκρυβε επιμελώς με την ασπίδα του. Ο Nayanar βγάζοντας μια μεγάλη κραυγή όρμησε προς το μέρος του. Τότε ο Atisuran έδειξε τις γραμμές στο μέτωπο. Ο Nayanar αμέσως χαμήλωσε το ξίφος και σκέφτηκε "τι αμαρτία πήγα να κάνω! Έχει γίνει πιστός του Σίβα τώρα. Δεν πρέπει να τον βλάψω. Ας με σκοτώσει". Ο Nayanar πήγε να πετάξει το ξίφος από το χέρι του αλλά δεν το πέταξε για να μην φορτώσει στο φονιά του την αμαρτία της δολοφονίας ενός άοπλου άνδρα. Παρέμεινε με το σπαθί στο χέρι και στεκόμενος σιωπηλός, σκοτώθηκε. Ο Σίβα εμφανίστηκε μπροστά στον Nayanar καθώς αυτός έπεφτε στη γη και τον πήρε στον Οίκο Του.

Ο Tinnanar ήταν κυνηγός και επιδέξιος τοξότης. Παρόλο που ήταν τοξότης κατ' επάγγελμα, ήταν γεμάτος αγάπη για όλους και δεν θα πείραζε ποτέ νεαρά ζώα, θηλυκά ή άρρωστα. Πνευματικώς είχε ήδη σκοτώσει τα ζώα μέσα του: λαγνεία, οργή, απληστία, ματαιδοξία κτλ. Μια μέρα ο Tinnanar πήγε για κυνήγι παρέα με άλλους δύο. Κάποια στιγμή ένα γουρούνι το έσκασε από το δίχτυ και άρχισε να τρέχει. Οι τρεις κυνηγοί έτρεξαν ξοπίσω του. Όταν κουράστηκε το γουρούνι, γρήγορα ο Tinnanar το σκότωσε με ένα βέλος. Ήταν όλοι πεινασμένοι και αποφάσισαν να ψήσουν το γουρούνι για να φάνε. Ο Tinnanar ήθελε να σκαρφαλώσει στον παρακείμενο λόφο, κι ο ένας εκ των δύο φίλων του τον ακολούθησε. Ο τρίτος έμεινε να ψήνει το γουρούνι. Όταν άρχισε να σκαρφαλώνει το βουνό, υπήρξε μια φοβερή αλλαγή πάνω στον Tinnanar. Ένιωσε πως ένα μεγάλο βάρος έφυγε από τις πλάτες του. Έχανε τη συνείδηση του σώματος. Όταν είδε το άγαλμα του Κυρίου, ένιωσε υπέρτατη αγάπη. Αγκάλιασε το lingam και το φίλησε. Ένιωσε πως ο Κύριος ήταν εκεί και πως έπρεπε κι ο ίδιος να μείνει μαζί του. Έμεινε λοιπόν εκεί φροντίζοντας να προσφέρει ό,τι μπορούσε καθημερινά στον Κύριο. Στο μεταξύ οι φίλοι του ανησύχησαν και νομίζοντας πως ο Tinnanar έχει τρελαθεί κάλεσαν τους γονείς του. Οι γονείς του προσπάθησαν να τον μεταπείσουν και να τον απομακρύνουν από τον ναό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όταν ο Tinnanar έφυγε από τον ναό το πρωί για να πάει να φέρει φαγητό για τον Κύριο, ο ιερέας του ναού ήρθε για την καθιερωμένη λειτουργία. Τρομοκρατήθηκε με τις καταστροφές που κάποιος είχε προκαλέσει στον ναό. Όταν επέστρεψε ο Tinnanar, ο ιερέας είχε φύγει, κι ο Tinnanar άλλαξε πάλι την διακόσμηση του ιερέα και έκανε την λατρεία με τον δικό του τρόπο. Αυτό συνέβαινε για 5 μέρες. Ο ιερέας παρακάλεσε τον Κύριο να σταματήσει αυτό. Ο Σίβα, για να δείξει το μεγαλείο του πιστού του, πρόσταξε τον ιερέα μέσα από ένα όνειρο να παραφυλάξει την επόμενη μέρα, κρυμμένος πίσω από το lingam, για να δει τι συμβαίνει. Την επόμενη μέρα ο Tinnanar πήγε, ως συνήθως, να φέρει φαγητό στον Κύριο και στο γυρισμό είδε άσχημους οιωνούς και ανησύχησε για τον Κύριο. Τόσο είχε χάσει τη συνείδηση του εαυτού του, που δεν κατάλαβε ότι κάτι θα συνέβαινε στον ίδιο. Έκλαψε όταν είδε να τρέχει αίμα από το δεξί μάτι του Κυρίου. Τα πράγματα που είχε φέρει του πέσαν από τα χέρια. Έκλαψε πικρά. Περιποιήθηκε το μάτι με βοτάνια, αλλά το αίμα συνέχιζε να τρέχει. Μια απλή ιδέα του ήρθε "σάρκα στη σάρκα". Με μιας, με το βέλος του, έβγαλε το δεξί του μάτι και το τοποθέτησε στη θέση του δεξιού ματιού του Κυρίου που έλειπε. Η ροή του αίματος σταμάτησε. Ήταν τώρα πολύ ευτυχισμένος. Άρχισε να χορεύει. Ύστερα όμως άρχισε να ματώνει το αριστερό μάτι του Κυρίου. Ήξερε πια τι να κάνει. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: πώς θα έβλεπε χωρίς μάτια να τοποθετήσει το μάτι του στο άγαλμα του Κυρίου. Έτσι, ο Tinnanar έβαλε το πόδι του στην κόγχη του Κυρίου και άρχισε να βγάζει με το βέλος του το αριστερό του μάτι. Αμέσως ο Σίβα έπιασε το χέρι του Tinnanar και του είπε: "Αγαπημένο μου παιδί, σταμάτησε την προσπάθεια να βγάλεις το μάτι σου". Ο Κύριος επανέλαβε τη λέξη Kannappa τρεις φορές. Ο Tinnanar έγινε Kannappar επειδή έδωσε το ίδιο του το μάτι στον Κύριο. Ο Σίβα τον πήρε στα χέρια του και τον κράτησε στα δεξιά του. Ο Kannappar επανέκτησε την όραση του κι έγινε θεός. Αυτή η ιστορία έχει κι ένα εσωτερικό μήνυμα: Ο Nayanar είχε σκοτώσει όλες τις κακίες του εκτός από τον εγωισμό. Τον εγωισμό συμβολίζει το αγριογούρουνο. Η Υπέρτατη Λατρεία εμφανίστηκε όταν το σκότωσε. Στο κυνήγι του αγριογούρουνου, ο κυνηγός συνοδεύεται από δύο φίλους (το καλό και το κακό). Ο κακός έμεινε πίσω και πήγε με τον καλό φίλο προς το βουνό. Στο τέλος όμως έπρεπε να αφήσει και τον καλό. Έτσι έμεινε μόνος κι έμεινε μόνος και κέρδισε τον Θεό. Ο ιερέας κρυμμένος πίσω από το Lingam να κοιτά την αυθεντική λατρεία του Nayanar συμβολίζει την σημασία της αυθεντικής λατρείας έναντι των τυπικών τελετουργικών. Η ετοιμότητα του Nayanar να βγάλει το μάτι του είναι ένδειξη ολοκληρωτικής παράδοσης του εαυτού στα χέρια του Θεού, το υψηλότερο στάδιο αγάπης προς τον Θεό.

Ο Kungiliya Kalaya Nayanar ήταν βραχμάνος στην κάστα και πήρε το όνομά του επειδή πάντα κρατούσε ένα δοχείο (με λιβάνι) στα χέρια. Θεωρούσε πως η καλύτερη λατρεία ήταν τα λιβάνια. Ο Σίβα ήθελε να τον δοκιμάσει, έτσι ο Nayanar έγινε ξαφνικά πολύ φτωχός. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα. Η οικογένειά του λιμοκτονούσε. Κι όμως αυτός συνέχιζε να καίει τα λιβάνια του. Μια μέρα η γυναίκα του του παρέδωσε το Mangalyam (ένα ιερό νήμα που φορούν όλες οι γυναίκες και το αποχωρίζονται μόνο όταν πεθάνει ο σύζυγός τους) για να το πουλήσει να ταΐσει τα παιδιά τους. Καθώς ο Nayanar βάδιζε προς την αγορά για να το πουλήσει, εμφανίστηκε μπροστά του ο Σίβα μεταμφιεσμένος και του είπε πως έχει πολύ καλό λιβάνι. Η λέξη "λιβάνι" έκανε αμέσως τον Nayanar να ξεχάσει την αποστολή του και έτσι πούλησε το νήμα και αγόρασε λιβάνι. Έτρεξε γρήγορα στο ναό για να το κάψει. Η σύζυγος περίμενε υπομονετικά τον άντρα της και αφού αυτός δεν επέστρεψε το βράδυ, έβαλε τα παιδιά για ύπνο και προσευχήθηκε. Ο Σίβα εκείνη τη νύχτα εμφανίστηκε στον ύπνο της συζύγου και την ευλόγησε με πλούτο. Όταν ξύπνησε βρήκε τον εαυτό της μέσα σε βαθύ πλούτο, με κάθε είδους πολυτέλεια και εξύμνησε αμέσως την δόξα Του. Ύστερα ο Σίβα εμφανίστηκε και στον Nayanar και του είπε πως η γυναίκα του τον περιμένει στο σπίτι. Μόνο τότε ο Nayanar ξαναβρήκε επίγνωση του κόσμου και των γύρω του. Μια άλλη μέρα ο Nayanar πήγε στον ναό του Σίβα. Μια γυναίκα, η Thatakai, λάτρευε το Shivalingam κάθε μέρα. Μια μέρα θέλησε να στολίσει το lingam με ένα στεφάνι από λουλούδια. Καθώς σήκωσε το στεφάνι και με τα δυο της χέρια, το ρούχο της άρχισε να γλιστρά στη μέση της. Το κράτησε όπως μπορούσε με τον αγκώνα αλλά δεν έφθανε να βάλει το στεφάνι. Για να την διευκολύνει, ο Κύριος έσκυψε προς το μέρος της και δέχθηκε το στεφάνι. Ύστερα πολλοί προσπάθησαν να ισιώσουν το lingam αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όταν ο Nayanar άκουσε πως ο βασιλιάς ήταν δυσαρεστημένος μ' αυτό, αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος να ισιώσει το lingam. Έτσι λοιπόν έδεσε με ένα σχοινί (το σχοινί της αγάπης του Θεού) το lingam στο λαιμό του και τραβώντας απαλά το ίσιωσε.

Ο Arivattaya Nayanar ζούσε ιδεώδη βίο νοικοκύρη (grihastha). Η ευσέβειά του ήταν απαράμιλλη. Ο Θεός θέλησε να τον δοκιμάσει και τον έκανε εξαιρετικά φτωχό. Ο Nayanar βρήκε δουλειά και πληρωνόταν σε είδος (κόκκινο ρύζι). Ο ίδιος δεν το έτρωγε, αλλά ζούσε με υποδεέστερης ποιότητας ρύζι. Ο Θεός τον δοκίμασε περαιτέρω: όλα τα χωράφια πια βγάζαν μόνο κόκκινο ρύζι. Αλλά ο Nayanar δεν το άγγιζε. Η γυναίκα του του έφτιαχνε πράσινα φύλλα. Ο Θεός όμως τον δοκίμασε ακόμα περισσότερο: ακόμα και τα πράσινα φύλλα ξεράθηκαν και δεν έμεινε τίποτα. Ο Nayanar δεν δυσαρεστήθηκε. Ζούσε μόνο με νερό και ο νους του ήταν βυθισμένος στην μακαριότητα του Κυρίου και δεν ένιωθε ούτε δίψα ούτε πείνα. Μια μέρα, αδύναμος και αδυνατισμένος πια, ο Nayanar έκανε τη συνηθισμένη του προσφορά στο Θεό. Παραπάτησε όμως και έπεσε και έχυσε την προσφορά στο χώμα. Ο Nayanar έκλαψε πικρά: "συγχώρεσέ με Θεέ μου, εσύ που είσαι πανταχού παρών, παντογνώστης και παντοδύναμος. Θα είσαι κι εδώ σίγουρα. Δέξου την προσφορά μου. Αν δεν την δεχθείς θα πεθάνω." Λέγοντας αυτές τις λέξεις, πήρε ένα μαχαίρι (arival) και άρχισε να κόβει τον λαιμό του. Έτσι πήρε το όνομά του. Τότε ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά του, σταμάτησε το χέρι του και τον ευλόγησε.

Ο Anaya Nayanar ήταν αγελαδάρης. Η λατρεία του για τον Θεό εκδηλώθηκε παίζοντας με φλογέρα την Panchakshara Mantra (nama shivay) και προσπαθώντας να φωτιστεί μέσω αυτής της μάντρα. Μια μέρα, καθώς έπαιζε τη φλογέρα κάτω από το αγαπημένο δέντρο του Σίβα (konrai) η μουσική μάγεψε όλα τα ζώα. Ακόμα και τα πουλιά κάθισαν να τον ακούσουν. Τα παγώνια χόρευαν ευτυχισμένα. Η μουσική μάγεψε τα φίδια, τα ελάφια, τα λιοντάρια, τους ελέφαντες, τις τίγρεις κτλ. Όλα τα ζώα ξέχασαν την έχθρα τους και ζήσαν μαζί ευτυχισμένα. Οι ποταμοί σταμάτησαν στις πηγές τους, τα κύματα της θάλασσαν ηρέμησαν. Ακόμα και οι επουράνιοι κατέβηκαν να ακούσουν. Η γλύκα της μουσικής του και η mantra κάναν την καρδιά του Σίβα να λιώσει. Κατέβηκε μαζί με την Πάρβατι και ευλόγησαν τον Nayanar και τον πήραν στο Kailash.

Ο Tiru Nalai Povar Nayanar ήταν παρίας. Μοναδικό του καταφύγιο ήταν ο Σίβα. Συχνά πήγαινε σε ναούς και ιερά και προσέφερε μουσικά όργανα. Πάντα έμενε έξω από τους ναούς και λάτρευε τον Κύριο πνευματικά. Μια μέρα ήθελα να πάει στο Chidambaram για να δεχθεί το θείο βλέμμα (darshan) του Nataraja. Σε όλους έλεγε "αύριο θα πάω στο Chidambaram". Κι έτσι κέρδισε το όνομά του που σημαίνει "αυτός που θα πήγαινε αύριο". Τελικά πήγε στο Chidambaram. Σκεπτόμενος την χαμηλή του γέννα, δεν ήθελε να μπει στο χωριό. Σκεφτόταν "Ω Θεέ μου, θέλω τόσο να δω τον κοσμικό χορό σου, αλλά λόγω της χαμηλής μου γέννας, δεν θα μου επιτρέψουν να μπω στον ναό σου". Ο Σίβα εμφανίστηκε στον ύπνο του και του είπε "Μην ανησυχείς. Θα έρθεις σε μένα βουτώντας στη φωτιά". Την ίδια στιγμή ο Σίβα εμφανίστηκε στα όνειρα των βραχμάνων και τους είπε να προετοιμάσουν την ιερή φωτιά. Την επόμενη μέρα οι βραχμάνοι ετοίμασαν την ιερή φωτιά κι ο Nayanar φθάνοντας εκεί τους διηγήθηκε το όνειρο. Ο Nayanar πηγαίνοντας γύρω από τη φωτιά, με το όνομά Του στα χείλη και τον νου του απορροφημένο στα σαν λωτούς πόδια του Σίβα, πήδηξε στη φωτιά. Υψώθηκε από την φωτιά με νέο άγιο σώμα, με καθαγιασμένες στάχτες παντού και το ιερό mala και τα μαλλιά του σαν των πιστών του Σίβα. Κατόπιν τον πήραν μέσα στον ναό. Εκεί, σε βαθιά έκσταση, απορροφήθηκε εντελώς στον κοσμικό χορό του Nataraja. Ένα λαμπρό φως εμφανίστηκε μες στον ναό, κι ο Nayanar εξαφανίστηκε. Είχε γίνει ένα με τον Nataraja.

Ο Chandesvara Nayanar ήταν παιδί θαύμα. Στην ηλικία των 5 είχε μάθει όλες τις Βέδες και τα Agamas μόνος του, εξ αιτίας καλού κάρμα. Αργότερα πήγε να διδαχθεί τις Βέδες σε έναν guru, αλλά οι gurus μείναν έκπληκτοι με την ευφυΐα του παιδιού. Ήθελε πολύ να φωτιστεί σε αυτή τη ζωή. Μια μέρα περπατούσε στο δρόμο με τους φίλους του όταν είδε έναν αγελαδάρη να χτυπά μια αγελάδα επειδή εκείνη τον είχε σπρώξει ελαφριά με το κέρατό της. Ο Nayanar δεν μπορούσε να το ανεχτεί και του είπε: "Δεν ξέρεις ότι η αγελάδα είναι ιερή; Είναι ιερό καθήκον μας να την προσέχουμε. Έχεις διαπράξει σοβαρό αμάρτημα. Εφεξής εγώ θα προσέχω τις αγελάδες σου". Από τότε οι αγελάδες γίναν πιο υγιείς και παρήγαν περισσότερο γάλα. Υπήρχε τόσο γάλα που ο Nayanar αποφάσισε να εγκαταστήσει ένα lingam από λάσπη και να το λούζει με γάλα ως προσφορά. Ένας χωριανός που είδε το περιστατικό, το είπε στους ιδιοκτήτες των αγελάδων, οι οποίοι έγιναν έξω φρενών. Ενημέρωσαν τον πατέρα του. Ο πατέρας του ήθελε να δει ο ίδιος τι συμβαίνει κι έτσι περίμενε την επόμενη μέρα για να παρακολουθήσει το γιο του. Την επόμενη μέρα ο Nayanar άρχισε, ως συνήθως, να περιλούζει το lingam με γάλα. Ο πατέρας μην καταλαβαίνοντας τον ιερό χαρακτήρα της πράξης, χτύπησε τον γιο του με ένα ραβδί. Ο γιος όμως δεν κατάλαβε πόνο, όντας απορροφημένος στη λατρεία του. Τότε ο πατέρας θύμωσε ακόμα περισσότερο και έχυσε το γάλα. Ο γιος κατάλαβε τότε πως ο πατέρας του επενέβαινε στη λατρεία και πως είχε διαπράξει μεγάλη ασέβεια κατά του Σίβα. Αμέσως πήρε το ραβδί από τα χέρια του πατέρα του και τον χτύπησε στο πόδι. Με τη βούληση του Θεού, το ραβδί έγινε τσεκούρι και με την βούληση του Θεού, το τραύμα σκότωσε τον πατέρα. Τόσο ήταν απορροφημένος ο Nayanar στη λατρεία του που δεν ενδιαφέρθηκε για ό,τι συνέβη και συνέχισε την διαδικασία. Ο Σίβα ικανοποιημένος εμφανίστηκε μπροστά του. Την ίδια ώρα ο Nayanar απέκτησε τη θεϊκή μορφή του Σίβα. Ο Σίβα έβγαλε τα λουλούδια από το λαιμό του και τα φόρεσε στον Nayanar. Κατέκτησε την Saroopya Mukti (απελευθέρωση με την μορφή του Θεού). Ο Θεός είπε: "παιδί μου, έκοψες το πόδι του ίδιου σου του πατέρα για χάρη μου. Τώρα εγώ είμαι πατέρας σου." Αυτά είπε κι εξαφανίστηκαν. Κανένα αμάρτημα δεν προκάλεσε ο Nayanar που σκότωσε τον πατέρα του, χάρη στην υπέρτατη αφοσίωσή του στο Θεό. Κι ο πατέρας του ακόμα, επειδή σκοτώθηκε από έναν τόσο αφοσιωμένο πιστό του Θεού, έφθασε κι αυτός στον Οίκο του Σίβα.

Η Punithavathy από παιδί είχε ένθερμη λατρεία για τον Σίβα. Αργότερα παντρεύτηκε και το ζεύγος ζούσε πρότυπη οικογενειακή ζωή. Μια μέρα ο άντρας της έστειλε δυο μάνγκο στο σπίτι. Η Punithavathy τα φύλαξε για να τα σερβίρει στο γεύμα. Στο μεταξύ όμως πέρασε από το σπίτι της ένας γιόγκι πεινασμένος και εξαντλημένος. Η Punithavathy δεν είχε τίποτα άλλο να του δώσει εκτός από τα μάνγκο. Του έδωσε το ένα. Το μεσημέρι έφθασε ο άνδρας της στο σπίτι. Του σέρβιρε το ένα μάνγκο και όταν αυτός ζήτησε και δεύτερο, η Punithavathy άρχισε να ανησυχεί. Προσευχήθηκε στον Σίβα για βοήθεια. Ξαφνικά ένα μάνγκο έπεσε στην παλάμη της. Το σέρβιρε στον άντρα της. Ήταν απίστευτα γευστικό. Την ρώτησε πού το βρήκε, αφού κατάλαβε πως δεν ήταν από εκείνα που της έστειλε. Εκείνη του είπε όλη την ιστορία. Ο άντρας της δεν την πίστεψε και την προκάλεσε να παραγάγει άλλο ένα. Εκείνη ξαναπροσευχήθηκε στον Σίβα και ακόμη ένα μάνγκο έπεσε στην παλάμη της και αμέσως το σέρβιρε στον άντρα της. Όμως μόλις το πήρε στα χέρια του αυτός, εξαφανίστηκε το μάνγκο. Κατάλαβε αμέσως την σπουδαιότητα της γυναίκας του. Ένιωσε πως ήταν μεγάλη αμαρτία να ζει μαζί της ως σύζυγος. Προφασιζόμενος κάποιο εμπορικό ταξίδι έφυγε και παντρεύτηκε μια άλλη κοπέλα. Έκανε μια κόρη μαζί της που την ονόμασε Punithavathy προς τιμήν της πρώτης του γυναίκας. Όταν οι συγγενείς της έμαθαν την ιστορία, το πώς δηλαδή την παράτησε κτλ., αφού την πήραν μαζί τους, πήγαν να βρουν τον σύζυγό της. Μόλις φθάσανε ο σύζυγος έπεσε στα πόδια της: "Σε θεώρησα θεά κι όχι σύζυγο". Η Punithavathy τον κατανόησε και προσευχήθηκε στον Κύριο: "σ' αυτή την περίπτωση απάλλαξέ με από την φυσική ομορφιά και δώσε μου δαιμονική μορφή". Η ευχή της αμέσως πραγματοποιήθηκε και μεταμορφώθηκε σε σκελετό. Έπειτα πήγε για προσκύνημα στο ιερό Kailasa. Νιώθοντας ότι θα ήταν μεγάλη αμαρτία να πατήσει το πόδι της σε αυτά τα ιερά εδάφη, πραγματοποίησε το τελευταίο μέρος του ταξιδιού με το κεφάλι. Η Πάρβατι εξεπλάγη από τον παράξενο τρόπο της. Όταν έφθασε κοντά στον Σίβα, έπεσε στα πόδια Του και τον ικέτεψε: "Κύριε του Ελέους, δώσε μου ειλικρινή, αγνή, αιώνια και άπειρη αφοσίωση προς Εσένα. Δεν θέλω άλλη γέννα. Αν, όμως, πρέπει να γεννηθώ ξανά, εγγυήσου μου ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Όπου κι αν χορεύεις, θα πρέπει να είμαι στα πόδια σου να σε εξυμνώ! Αυτή είναι η μοναδική μου ευχή". Ο Σίβα δέχθηκε και της ζήτησε να έρθει μαζί του να δει τον χορό Του. Εκείνη ακολούθησε και πέρασε τη ζωή της εξυμνώντας Τον.

Ο Tiruneelanakka Nayanar ήταν ένας βραχμάνος καταρτισμένος στα Agamas και ο οποίος ήταν τυπικός στα τελετουργικά. Μια μέρα έκανε κάποιο τελετουργικό στον ναό μαζί με τη γυναίκα του, όταν κάποια στιγμή έπεσε μια αράχνη πάνω στο shivalingam. Η γυναίκα του αμέσως πέταξε μακριά την αράχνη κι έφτυσε στο σημείο όπου έπεσε, όπως κάνουμε και στην περίπτωση που μια αράχνη πέσει σε κάποιον άνθρωπο. Ο σύζυγος εξοργίστηκε για την ιερόσυλη πράξη της γυναίκας του. Έφυγε και την άφησε εκεί. Η σύζυγος προσευχήθηκε στον Σίβα ο οποίος εμφανίστηκε στο όνειρο του Nayanar και του έδειξε το σώμα Του: όλο το σώμα του είχε δηλητηριαστεί από την αράχνη εκτός από το σημείο όπου έφτυσε η σύζυγός του. Αμέσως κατάλαβε το νόημα: η πραγματική λατρεία είναι πολύ σημαντικότερη από το τυπικό τελετουργικό. Σηκώθηκε και χόρεψε από την χαρά του. Την επόμενη μέρα πήγε στον ναό και επέστρεψε με την σύζυγό του, για την οποία το shivalingam δεν ήταν πέτρα αλλά ζωντανή παρουσία. Μια μέρα ένας άγιος, μαζί με άλλους δύο, επισκέφθηκε τον Narayana. Του ζήτησε να κοιμήσει τους δύο που ήταν μαζί του, αλλά καθώς αυτοί δεν ήταν από "υψηλή" κάστα βραχμάνων, δίστασε να τους βάλει στο σπίτι και τους έβαλε δίπλα στο θυσιαστήριο. Όταν αυτοί πήγαν δίπλα στο θυσιαστήριο, αυτό άρχισε να φλέγεται μόνο του. Ο Nayanar αμέσως κατάλαβε πως μέσω της δυνατής φλόγας της πίστης τους αυτοί είχαν φθάσει σε υψηλότερο πεδίο, το οποίο δεν προσεγγίζεται με απλά τελετουργικά. Επίσης αμέσως εξαφανίστηκαν από τα μάτια του οι διακρίσεις βάσει κάστας.

Ο Tiru Mula Nayanar κάποτε πήγε για προσκύνημα σε διάφορους ναούς. Καθώς περπατούσε είδε ένα κοπάδι γελάδες να κλαίνε. Αμέσως είδε την αιτία: το αφεντικό τους είχε πεθάνει. Ο Nayanar ήθελε να καθησυχάσει τις αγελάδες και γι' αυτό άφησε το σώμα του στον κορμό ενός δέντρου και μπήκε στο σώμα του αγελαδάρη. Οι αγελάδες όλες χάρηκαν. Το απόγευμα τις πήγε στο χωριό. Η σύζυγος περίμενε πώς και πώς την άφιξη του αγαπημένου της αλλά όταν γύρισε ο Nayanar δεν την άφησε να τον αγγίξει λέγοντάς της: "Κυρία μου δεν είμαι ο άντρας σας. Λάτρεψε τον Σίβα για να ελευθερωθείς". Την άφησε κι έφυγε. Η γυναίκα παραπονέθηκε στους κυβερνήτες του τόπου, οι οποίοι αφού εξέτασαν τον Nayanar έφθασαν στο συμπέρασμα ότι είχε μεγάλη πνευματική εξέλιξη. Έτσι της ζήτησαν να τον αφήσει σε ησυχία. Την επόμενη μέρα, ο Nayanar ακολούθησε τις αγελάδες αλλά δεν κατάφερε να βρει το σώμα του, αν και έψαξε στο δέντρο στο οποίο το είχε αφήσει. Αυτό ήταν παιχνίδι του Σίβα: ο Σίβα ήθελε ο Tirumular να γράψει ένα βιβλίο για τη φιλοσοφία του Σίβα, που να περιέχει όλη την ουσία των Agamas στα tamil. Ο Tirumular κατάλαβε και επέστρεψε. Λάτρεψε τον θεό κι έκατσε σε ένα δέντρο σε βαθύ διαλογισμό. Ήταν σε samadhi για 3000 χρόνια. Αλλά κάθε χρόνο έβγαινε από την samadhi και συνέθετε μια στροφή. Έτσι σε 3000 χρόνια έγραψε 3000 στροφές. Το βιβλίο ονομάζεται Tirumandiram.

Ο Murkha Nayanar ήταν μεγάλος πιστός και ξόδευε πολλά χρήματα για την σίτιση των πιστών του Σίβα. Είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά. Έτσι στράφηκε στον τζόγο για να μπορεί να ταΐζει τους πιστούς. Έφυγε από το χωριό του προς αναζήτηση τζογαδόρων. Αν κάποιος αρνιόταν να παίξει μαζί του, δεν δίσταζε να καταφύγει στη βία. Αλλά ποτέ δε χρησιμοποιούσε τα λεφτά για δικούς του σκοπούς. Όλα προορίζονταν για τους πιστούς. Έτσι ο Σίβα, ο Ένοικος Όλων, έδειξε την ευλογία Του. Αυτή η ιστορία δείχνει την φύση της υπέρτατης λατρείας (Para Bhakti). Είναι η ίδια ο νόμος της. Ο πιστός δεν γνωρίζει παρά τον Θεό και λησμονεί όλον τον κόσμο και τις πρακτικές του. Ζει στον Θεό, για τον Θεό, ανήκει του Θεού. Λόγω της εξαιρετικής δυσκολίας αυτού του μονοπατιού, ο σοφός Narada είπε πως ούτε οι άγιοι δεν θα πρέπει να παρεκκλίνουν από τον ηθικό κανόνα. Αυτό για όσους έχουν ακόμα ατομικότητα (γιατί για όσους έχουν φθάσει Εκεί, δεν υπάρχει κανείς κανόνας, καμία απαγόρευση).

Ο Sakkiya Nayanar ήταν απαυδησμένος με την εγκόσμια ζωή και ήθελε να απελευθερωθεί. Έτυχε να πέσει θύμα της βουδιστικής προπαγάνδας. Έγινε βουδιστής, αλλά δεν ικανοποιήθηκε. Αμέσως τον έλκυσε ο Σαϊβισμός, και πείστηκε πως ανεξάρτητα από την εξωτερική εμφάνιση ή την συμπεριφορά, αν κάποιος έχει βαθιά πίστη στο θεό, θα κατακτούσε σίγουρα την Φώτιση. Παρόλο που δεν άφησε την εξωτερική εμφάνιση του βουδιστή, λάτρεψε τον Σίβα. Μια μέρα, καθώς καθόταν σε έναν ανοιχτό ναό του Σίβα διαλογιζόμενος στο lingam, ασυναίσθητα πέταξε μια πέτρα στο lingam. Την επόμενη μέρα πήγε πάλι στον ναό και θυμήθηκε το χθεσινό επεισόδιο. Σκέφτηκε πως ήταν η βούληση του Θεού που δείχνει ότι ο Ίδιος δέχεται ό,τι κι αν προσφέρεται, αρκεί να προσφέρεται με πίστη. Έριξε κι εκείνη την μέρα μια πέτρα. Αυτή ήταν η καθημερινή του λατρεία, χωρίς αυτή δεν έτρωγε. Μια μέρα ξεχάστηκε και ενώ ετοιμαζόταν να φάει θυμήθηκε πως αμέλησε να πετάξει πέτρα στο lingam. Αμέσως πήγε στον ναό και πέταξε μια πέτρα με πολλή αγάπη. Ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά του και τον ευλόγησε και τον πήρε στο Kailas.

Ο Pugal Chola ήταν βασιλιάς και ήταν πολύ αφοσιωμένος στον Σίβα και στους πιστούς του. Κάποτε πήγε στο Karur για να λάβει χρηματικά ποσά από τους βασιλείς. Όλοι πλήρωσαν αμέσως εκτός από έναν. Αμέσως διέταξε τους στρατιώτες του να του επιτεθούν. Οι στρατιώτες διέλυσαν τον αντίπαλο κι επέστρεψαν με θησαυρούς και κομμένα κεφάλια και τα τοποθέτησαν στα πόδια του βασιλιά. Ανάμεσα στα κεφάλια, ο βασιλιάς αναγνώρισε έναν πιστό του Σίβα. Φοβερά μετανιωμένος, ο βασιλιάς άναψε μια μεγάλη φωτιά, και κρατώντας το κεφάλι του πιστού σε ένα χρυσό πιάτο, μπήκε στη φωτιά ψάλλοντας "Nama Shivaya". Έτσι μπήκε στον Οίκο του Θεού.

Αυτός ο άγιος ήταν ψαράς. Πρακτική του ήταν να αφήνει ένα ψάρι από την ημερήσια ψαριά του, ως προσφορά στον Θεό. Ο Θεός θέλησε να δείξει στον κόσμο το μεγαλείο του. Κάποτε συνέβη να πιάνει κάθε μέρα μονάχα ένα ψάρι. Το άφηνε να φύγει, ως προσφορά στον Θεό,και έμενε χωρίς φαγητό. Μια μέρα έπιασε ένα χρυσό ψάρι, το μοναδικό που έπιασε, όμως πιστός στον όρκο του το άφησε, ως προσφορά στον Σίβα. Ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά του και τον ευλόγησε, αυτόν τον αμόρφωτο ψαρά-άγιο. Ο Θεός δεν συνειδητοποιείται με τεχνικές αναπνοής, ούτε με ευρυμάθεια, ούτε με το να ακούς ή να μιλάς πολύ, αλλά με αμετακίνητη πίστη.  Αυτός ο ταπεινός, απλός ψαράς-άγιος το απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία. Αυτή η ύψιστη αφοσίωση είναι η ύψιστη σοφία (Jnana). Τι ωφελούν τα βιβλία και τα λόγια κάποιον για τον οποίον ο Θεός είναι ζωντανή παρουσία; Η διάνοια βοηθά αν υπηρετεί την πίστη. Αν δυσχεραίνει την πίστη, είναι εμπόδιο.

Ο Kalikamba Nayanar πρόσφερε υπηρεσίες στο ναό του Σίβα και η γυναίκα του τον βοηθούσε. Μια μέρα, ένας παλιός υπηρέτης του ήρθε ντυμένος σαν πιστός. Ο Nayanar, ως συνήθως, τον καλωσόρισε, του έπλυνε τα πόδια και τον λάτρεψε. Αλλά η σύζυγός του, που αναγνώρισε τον παλιό υπηρέτη, δεν συμμετείχε. Ο Nayanar κατάλαβε την έλλειψη πίστης της γυναίκας του, της έκοψε το χέρι, και συνέχισε την λατρεία του πιστού. Έτσι ο Nayanar έφθασε σ' Αυτόν. Αυτό αποδεικνύει την αλήθεια των λόγων του Narada στο έργο του Bhakti Sutras: "δεν υπάρχει διάκριση κάστας, δόγματος, κατάστασης ανάμεσα στους πιστούς του Θεού".

Ο Kari Nayanar ήταν πιστός του Σίβα. Έβγαζε χρήματα πηγαίνοντας στους βασιλιάδες και τραγουδώντας τους ανθολογίες στα Tamil. Κέρδισε πολλά χρήματα με τα οποία έχτισε ναούς. Ο αληθινός πιστός ζει μόνο για χάρη του Θεού. Ό,τι έχει το προσφέρει στο Θεό. Ο Θεός είναι ο δημιουργός σου, ο πατέρας σου, η μάνα σου, ο φίλος, ο guru. Ό,τι σου χει προσφέρει ανήκει σ' αυτόν. Διάγοντας τέτοιον θεϊκό βίο, θα κατακτήσεις τον χειρότερο εχθρό του πνεύματος: τον εγωισμό.

Ο Vayilar Nayanar ήταν πιστός του Σίβα. Έχτισε ναούς με το νου του και έκανε λατρεία πνευματική. Έχτισε τον ναό της Μη-Λήθης, άναψε το φως της Αυτοφώτισης, έπλυνε τον Κύριο στα νερά της αιώνιας μακαριότητας και τον λάτρεψε με το ελιξίριο της υπέρτατης αγάπης. Έτσι πέτυχε τη λύτρωση. Αυτή είναι η ζωή ενός μεγάλου πιστού (para bhakta) που έχει ξεπεράσει το στάδιο της λατρείας των ειδώλων. Χωρίς τη βοήθεια συμβόλων και χωρίς τελετουργικά, ήρε τον νου του στα ύψη του αφηρημένου. Η ιστορία αυτή δείχνει πως οι μέθοδοι λατρείας είναι διάφοροι, ανάλογα με την προσωπικότητα καθενός, αλλά όλες καταλήγουν στον ίδιο στόχο: την ένωση με τον Θεό.

Ο Idangazhi Nayanar ήταν βασιλιάς και πιστός του Σίβα. Ένας άλλος πιστός, που ήταν πολύ φτωχός και δεν μπορούσε να συνεχίσει την λατρεία του και την σίτιση των πιστών, μπήκε στην σιταποθήκη του Nayanar να κλέψει λίγο ρύζι. Ο φύλακας τον έπιασε και τον πήγε στο βασιλιά. Ο βασιλιάς τον ρώτησε και έμαθε πως ο λόγος που έκλεβε ήταν για να ταΐσει τους πιστούς. Ο βασιλιάς τον άφησε να φύγει. Αυτό το περιστατικό άνοιξε τα μάτια του βασιλιά. Συνειδητοποίησε πως τίποτε δεν του ανήκει και πως όλα ανήκουν στον Σίβα και στους πιστούς του. Έτσι έδωσε άδεια σε όλους να μπουν στο παλάτι του και στην αποθήκη του και να πάρουν ό,τι θέλουν.

Ο Kazharsinga Nayanar ήταν μονάρχης. Μαζί με την γυναίκα του πήγε σε πολλά μέρη για προσκύνημα. Η βασίλισσα περπατώντας γύρω από τον ναό, πήγε στο μέρος όπου φυλάσσονταν τα άνθη, που προορίζονταν για την λατρεία του Σίβα, και μύρισε ένα άνθος, το οποίο είχε πέσει κατά λάθος στο έδαφος. Ο Seruthunai Nayanar, που πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον ναό, ενοχλήθηκε από την ενέργειά της κι αμέσως έκοψε την μύτη της που μύρισε το λουλούδι. Όταν ο βασιλιάς άκουσε τι συνέβη, οργισμένος, έτρεξε στο σημείο. Ο Seruthunai του διηγήθηκε το περιστατικό και του έδειξε την προσβολή που έκανε η βασίλισσα στον Σίβα. Ο βασιλιάς την τιμώρησε κι αυτός, κόβοντας το χέρι που έπιασε το λουλούδι.

Ο Kotpuli ήταν πολύ πιστός. Πρακτική του ήταν να αγοράζει ρύζι από το εισόδημά του και να το δίνει στους ναούς του Σίβα για την προσφορά προς Αυτόν. Το έκανε για πολύ καιρό. Όταν αναγκάστηκε να λείψει λόγω του στρατιωτικού του καθήκοντος, συνέλεξε σημαντική ποσότητα ρυζιού και την εμπιστεύτηκε στους συγγενείς του, με την σαφή οδηγία πως προοριζόταν για τον Σίβα κι όχι για προσωπική χρήση. Όμως έπεσε λιμός κι οι συγγενείς κόντευαν να πεθάνουν. Αποφάσισαν να βάλουν χέρι στο ρύζι. Όταν γύρισε ο Nayanar κι έμαθε τι συνέβη, δυσαρεστήθηκε πολύ. Τους κάλεσε στο σπίτι του και τους σκότωσε, συμπεριλαμβανομένων και των γονιών του. Η υπέρτατη αφοσίωσή του στον Σίβα είχε επισκιάσει την αγάπη για τους οικείους του. Ο Κύριος εμφανίστηκε αμέσως μπροστά του, τον ευλόγησε και πήρε αυτόν και όλους τους συγγενείς στον Οίκο Του.

Ο Pusalar ήταν βραχμάνος που υπερείχε στην πνευματική λατρεία του Σίβα. Η πνευματική λατρεία είναι χίλιες φορές καλύτερη από την εξωτερική τελετουργική λατρεία. Η πνευματική λατρεία σύντομα οδηγεί σε samadhi και στη φώτιση. Ήθελε πολύ να χτίσει έναν ναό για τον Σίβα, αλλά δεν είχε τα λεφτά για κάτι τέτοιο. Έτσι, νοερά μάζεψε όλα τα υλικά για τον ναό. Ο βασιλιάς Kadava είχε χτίσει έναν μεγαλειώδη ναό. Ο Κύριος θέλησε να του δείξει την υπεροχή του νοερού ναού του Pusalar. Έτσι ο Σίβα εμφανίστηκε στο όνειρο του βασιλιά και του ζήτησε να μεταθέσει την ημερομηνία του εορτασμού της εγκατάστασης του Κυρίου στον ναό του επειδή ο Ίδιος την ίδια ημέρα θα ήταν στον εορτασμό ενός άλλου ναού που έφτιαξε ο Pusalar. Ο βασιλιάς, όταν ξύπνησε, ήθελε πολύ να δει τον πιστό που του ανέφερε ο Σίβα, κι έτσι ξεκίνησε να πάει να τον βρει. Τελικά βρήκε το σπίτι του και όταν βρήκε και τον ίδιο τον Pusalar τού διηγήθηκε το όνειρο. Ο Pusalar έμεινε έκπληκτος και γέμισε χαρά. Σκέφτηκε: "Πόσο ευγενικός και σπλαχνικός είναι ο Θεός. Είμαι ένα ταλαιπωρημένο πλάσμα, κι όμως ο Θεός δέχθηκε το νοερό ιερό μου ως Οικία Του. Είμαι στ' αλήθεια ευλογήμενος." Είπε στον βασιλιά ότι ο ναός ήταν μόνο στο μυαλό του. Ο βασιλιάς σοκαρίστηκε κι εκτιμώντας την πίστη του Pusalar, έπεσε στα πόδια του και τον λάτρεψε. Ο Pusalar προχώρησε στην νοερή εγκατάσταση του Κυρίου στον νοερό ναό του και συνέχισε να Τον λατρεύει μέχρι που έφθασε στην Οικία Του.

Αυτός ο Nayanar ήταν υφαντής. Ο νους του ήταν προσηλωμένος στα πόδια του Θεού, τα χείλη του πάντα ψέλλιζαν "nama shivay", τα χέρια του ήταν πάντα απασχολημένα στην υπηρεσία των πιστών. Αυτές οι τρεις αρετές κέδισαν την χάρη του Θεού.

Ο Sadaya Nayanar ήταν ένας ευσεβής πιστός κι η Isaijnaniyar η πιστή σύζυγός του. Λόγω των καλών πράξεών τους σε παλιότερες ενσαρκώσεις, γέννησαν ένα θεϊκό μωρό. Ήταν ο Sundaramurthi Nayanar. Ο βασιλιάς γοητεύτηκε από το μωρό και θέλησε να το μεγαλώσει ο ίδιος. Προσέγγισε τους γονείς, κι εκείνοι χωρίς δισταγμό, του το έδωσαν αμέσως. Με αυτή την πράξη τους έδειξαν πως δεν είχαν καμία προσκόλληση στον κόσμο αυτό. Διήγαγαν ιδεώδη βίο οικογενειακό (grihastha) και τελικώς κατέκτησαν την χάρη Του.