jaya jaya!

Αμήν λέγω υμίν: Εγώ Ειμί ο Ων, Aham Brahmasmi, Shivoham,
Ahyh Asr Ahyh, I Am That I Am, Ana al haqq, Santam-Shivam-Advaitam, Sat-Chit-Ananda.

Tat Tvam Asi


Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Tejobindu Upanishad


PARAM-DHYANA (the supreme meditation) should be upon Tejo-bindu (the seed or
source of spiritual light), which is the Atma of the universe, which is seated in the heart,
which is of the size of an atom, which pertains to Shiva, which is quiescent and which is
gross and subtle, as also above these qualities.
That alone should be the Dhyana of the Munis as well as of men, which is full of pains,
which is difficult to meditate on, which is difficult to perceive, which is the emancipated
one, which is decayless and which is difficult to attain.
One whose food is moderate, whose anger has been controlled, who has given up all
love for society, who has subdued his passions, who has overcome all pairs (heat and
cold etc.), who has given up his egoism, who does not bless anyone nor take anything
from others;
And also who goes where they naturally ought not to go and naturally would not go
where they like to go – such persons also obtain three in the face. Hamsa is said to have
three seats.
Therefore know it is the greatest of mysteries, without sleep and without support. It is
very subtle, of the form of Soma and is the supreme seat of Vishnu.
That seat has three faces, three gunas and three Dhatus and is formless, motionless,
changeless, sizeless and supportless.
That seat is without Upadhi and is above the reach of speech and mind. It is Svabhava
(Self or nature) reachable only by Bhava (being).
The indestructible seat is associateless, without bliss, beyond mind, difficult to
perceive, emancipated and changeless. It should be meditated upon as the liberated, the
eternal, the permanent and the indestructible.
It is Brahman, is Adhyatma (or the deity presiding as Atma) and is the highest seat of
Vishnu. It is inconceivable, of the nature of Chidatma and above the Akasa.
It is void and non-void and beyond the void and is abiding in the heart. There is (in It)
neither meditation nor meditator, nor the meditated, nor the non-meditated.
It is not the universe. It is the highest space; it is neither supreme nor above the
supreme. It is inconceivable, unknowable, non-truth and not the highest.
It is realised by the Munis, but the Devas do not know the supreme One. Avarice,
delusion, fear, pride, passion, anger, sin;
Heat, cold, hunger, thirst, thought and fancy – (all these do not exist in It). (In It)
there is no pride of (belonging to) the Brahmana caste, nor is there the collection of the
knot of salvation.
(In It) there is no fear, no happiness, no pains, neither fame nor disgrace. That which
is without these states is the supreme Brahman.
Yama (forbearance), Niyama (religious observance), Tyaga (renunciation), Mouna
(silence) according to time and place, Asana (posture), Mulabandha, seeing all bodies as
equal, the position of the eye;
Prana-samyamana (control of breath), Pratyahara (subjugation of the senses),
Dharana, Atma-Dhyana and Samadhi – these are spoken of as the parts (of Yoga) in
That is called Yama in which one controls all his organs (of sense and actions)
through the Vijnana that all is Brahman; this should be practised often and often.
Niyama, in which there is the supreme bliss enjoyed through the flowing (or
inclination) of the mind towards things of the same (spiritual) kind, (viz., Brahman) and
the abandoning of things differing from one another is practised by the sages as a rule.
In Tyaga (renunciation), one abandons the manifestation (or objects) of the universe
through the cognition of Atman that is Sat and Chit. This is practised by the great and is
the giver of immediate salvation.
Mouna (the silence), in which, without reaching That, speech returns along with
mind, is fit to be attained by the Yogins and should be ever worshipped by the ignorant
How is it possible to speak of ‘That’, from which speech returns ? How should it be
described as the universe as there is no word to describe it ?
It is ‘That’ which is (really) called silence and which is naturally understood (as
such). There is silence in children, but with words (latent); whereas the knowers of
Brahman have it (silence) but without words.
That should be known as ‘the lonely seat’ in which there is no man in the beginning,
middle, or end and through which all this (universe) is fully pervaded.
The illusion of Brahma and all other beings takes place within one twinkling (of
His eye). That should be known as Asana (posture), in which one has with ease and
without fatigue (uninterrupted) meditation of Brahman; that is described by the word
Kala (time), that is endless bliss and that is secondless. Everything else is the destroyer of
That is called Siddhasana (Siddha-posture) in which the Siddhas (psychical
personages) have succeeded in realising the endless One as the support of the universe
containing all the elements, etc.
That is called the Mulabandha, which is the Mula (root) of all worlds and through
which the root Chitta is (Bandha) bound. It should be always practised by the Rajayogins.
One after having known the equality of the Angas (or parts of Yoga) point to one and
the same Brahman, should be absorbed in that equal (or uniform) Brahman; if not, there
is not that equality (attained). Then like a dry tree, there is straightness (or uniformity
Making one’s vision full of spiritual wisdom, one should look upon the world as full
of Brahman. That vision is very noble. It is (generally) aimed at the tip of the nose;
But it should be directed towards that seat (of Brahman) wherein the cessation of
seer, the seen and sight will take place and not towards the tip of the nose.
That is called Pranayama (the control of breath), in which there is the control of the
modifications (of mind) through the cognition of Brahman in all the states of Chitta and
The checking of (the conception of the reality of) the universe, is said to be
expiration. The conception of ‘I am Brahman’ is inspiration.
The holding on (long) to this conception without agitation is cessation of breath. Such
is the practice of the enlightened.
The ignorant close their nose. That should be known as Pratyahara, through which
one sees Atman (even) in the objects of sense and pleases Chitta through Manas. It
should be practised often and often.
Through seeing Brahman wherever the mind goes, the Dharana is meant that state
where one indulges in the good thought:
‘I am Brahman alone’, and is without any support. This Dhyana is the giver of
supreme bliss.
Being first in a state of changelessness and then thoroughly forgetting (even) that
state owing to the cognition of the (true) nature of Brahman – this is called Samadhi.
This kind of bliss should be practised (or enjoyed) by a wise person till his cognition
itself united in a moment with the state of Pratyag (Atman).
Then this King of Yogins becomes a Siddha and is without any aid (outside himself).
Then he will attain a state, inexpressible and unthinkable.
When Samadhi is practised, the following obstacles arise with great force – absence
of right inquiry, laziness, inclination to enjoyment;
Absorption (in material object), Tamas, distraction, impatience, sweat and absentmindedness.
All these obstacles should be overcome by inquirers into Brahman.
Through Bhava-Vrittis (worldly thoughts), one gets into them. Through Sunya-Vrittis
(void or empty thoughts), one gets into them. But through the Vrittis of Brahman, one
gets fullness.
Therefore one should develop fullness through this means (of Brahman). He who
abandons this Vritti of Brahman, which is very purifying and supreme – that man lives in
vain like a beast.
But he who understands this Vritti (of Brahman) and having understood it makes
advances in it, becomes a good and blessed person, deserving to be worshipped by the
three worlds.
Those who are greatly developed through the ripening (of their past Karmas) attain
the state of Brahman; others are simply reciters of words.
Those who are clever in arguments about Brahman, but are without the action
pertaining to Brahman and who are greatly attached to the world – those certainly are
born again and again (in this world) through their Ajnana;
(The former) never remain, even for half a moment – without the Vritti of Brahman,
like Brahma and others, Sanaka, etc., Suka and others.
When a cause is subject to changes, it (as an effect) must also have its cause. When
the cause ceases to exist in truth, the effect perishes through right discrimination. Then
that substance (or principle) which is beyond the scope of words, remains pure.
After that, Vritti Jnana arises in their purified mind; through meditation with
transcendental energy, there arises a firm certitude.
After reducing the visible into the invisible state, one should see everything as
Brahman. The wise should ever stay in bliss with their understanding full of the essence
of Chit.
Thus ends the first chapter.


Then the Kumara asked Shiva: “Please explain to me the nature of Chinmatra, that is the
partless non-dual essence”. The great Shiva replied:
“The partless non-dual essence is the visible. It is the world, it is the existence, it is
the Self, it is mantra, it is action, it is spiritual wisdom, it is water. It is the earth, it is
Akasa, it is the books, it is the three Vedas, it is the Brahman, it is the religious vow, it is
Jiva, it is Aja (the unborn), it is Brahma, it is Vishnu, it is Rudra; it is I, it is Atman, it is
the Guru. It is the aim, it is sacrifice, it is the body, it is Manas, it is Chitta, it is
happiness, it is Vidya; it is the undifferentiated, it is the eternal, it is the supreme, it is
everything. O six-faced one, different from It there is nothing. None, none but It; It is I. It
is gross, it is subtle, it is knowable, it is thou; it is the mysterious; it is the knower; it is
existence, it is mother, it is father, it is brother, it is husband, It is Sutra (Atman), it is
Virat. It is the body, it is the head, it is the internal, it is the eternal, it is full, it is nectar, it
is Gotra (clan), it is Griha (the house), it is the preservable, it is the moon, it is the stars, it
is the sun, it is the holy seat. It is forgiveness, it is patience, it is the gunas, it is the
witness. It is a friend, it is a relative, it is an ally, it is the king, town, kingdom and
subjects. It is Om, Japa, meditation, the seat, the one worthy to be taken (in), the heart,
the Jyotis, Swarga (heaven) and Self”.
“All the partless and non-dual essence should be regarded as Chinmatra. Chinmatra
alone is the Absolute Consciousness; and this partless non-dual essence alone is the (real)
All having consciousness alone except those having changes, are Chinmatra. All this
is Chinmatra.
He is Chinmaya; the state of Atman is known as Chinmatra and the partless non-dual
essence. The whole world is Chinmatra. Your state and my state are Chinmatra.
Akasa, earth, water, Vayu, Agni, Brahma, Vishnu, Shiva and all else that exist or do
not, are Chinmatra.
That which is the partless non-dual essence is Chinmatra. All the past, present and
future are Chinmatra.
Substance and time are Chinmatra. Knowledge and the knowable are Chinmatra. The
knower is Chinmatra. Everything is Chinmatra.
Every speech is Chinmatra. Whatever else is Chinmatra. Asat and Sat are Chinmatra.
The beginning and end are Chinmatra; that which is in the beginning and end is
Chinmatra ever. The Guru and the disciple are Chinmatra. If the seer and the seen are
Chinmatra, then they are always Chinmaya.
All things wondrous are Chinmatra. The (gross) body is Chinmatra, as also subtle and
causal bodies. There is nothing beyond Chinmatra.
I and thou are Chinmatra. Form and non-form are Chinmatra. Virtue and vice are
Chinmatra. The body is a symbol of Chinmatra.
Sankalpa, knowing, Mantra and others, the gods invoked in Mantras;
The gods presiding over the eight quarters the phenomenal and the supreme Brahman
are nothing but Chinmatra. There is nothing without Chinmatra.
Maya is nothing without Chinmatra. Puja (worship) is nothing without Chinmatra.
Meditation, truth, sheaths and others, the (eight) Vasus, silence, non-silence and
indifference to objects – are nothing without Chinmatra. Everything is from Chinmatra.
Whatever is seen and however seen – it is Chinmatra so far.
Whatever exists and however distant is Chinmatra. Whatever elements exist,
whatever is perceived and whatever is Vedanta – all these are Chinmatra. Without
Chinmatra, there is no motion, no Moksha and no goal aimed at. Everything is
Chinmatra. Brahman that is the partless non-dual essence is known to be nothing but
Thou, O Lord, art the partless non-dual essence (stated) in the books, in me, in Thee
and in the ruler. He who thus perceives ‘I’ as of one homogeneity (pervading
everywhere) will at once be emancipated through this spiritual wisdom. He is his own
Guru with this profound spiritual wisdom.
Thus ends the second chapter.


The Kumara addressed his father (again): “Please explain to me the realisation of
Atman”. To which the great Shiva said:
“I am of the nature of the Parabrahman. I am the supreme bliss. I am solely of the
nature of divine wisdom. I am the sole supreme, the sole quiescence, the sole Chinmaya,
the sole unconditioned, the sole permanent and the sole Sattva. I am the ‘I’ that has given
up ‘I’. I am one that is without anything. I am full of Chidakasha.
I am the sole fourth one. I am the sole one above the fourth (state of Turya). I am of the
nature of (pure) consciousness. I am ever of the nature of the bliss-consciousness.
I am of the nature of the non-dual. I am ever of a pure nature, solely of the nature of
divine wisdom, of the nature of happiness, without fancies, desires or diseases of the
nature of bliss, without changes or differentiations and of the nature of the eternal one
essence and Chinmatra.
My real nature is indescribable, of endless bliss, the bliss above Sat and Chit and the
interior of the interior. I am beyond reach of Manas and speech.
I am of the nature of Atmic bliss, true bliss and one who plays with (my) Atman; I am
Atman and Sadashiva.
My nature is Atmic spiritual effulgence. I am the essence of the Jyotis of Atman. I am
without beginning, middle, or end. I am like the sky.
I am solely Sat, Ananda and Chit which is unconditioned and pure. I am the
Sachchidananda that is eternal, enlightened and pure.
I am ever of the nature of the eternal Sesha (serpent-time). I am ever beyond all. My
nature is beyond form. My form is supreme Akasa.
My nature is of the bliss of earth. I am ever without speech. My nature is the all-seat
(foundation of all). I am ever replete with consciousness, without the attachment of body, without
thought, without the modifications of Chitta, the sole essence of Chidatma, beyond the
visibility of all and of the form of vision. My nature is ever full.
I am ever fully contented, the all, and Brahman, and the very consciousness; I am ‘I’.
My nature is of the earth.
I am the great Atman and the supreme of the supreme; I appear sometimes as
different from myself; sometimes as possessing a body, sometimes as a pupil and
sometimes as the basis of the worlds. I am beyond the three periods of time, am
worshipped by the Vedas, am determined by the sciences and am fixed in the Chitta.
There is nothing left out by me, neither the earth nor any other objects here. Know that
there is nothing which is out of myself. I am Brahma, a Siddha, the eternally pure, nondual
one. Brahman, without old age or death.
I shine by myself; I am my own Atman, my own goal, enjoy myself, play in
myself, have my own spiritual effulgence, am my own greatness and am used to play in
my own Atman, look on my own Atman, and am in myself happily seated. I have my
own Atman as the residue, stay in my own consciousness, and play happily in the
kingdom of my own Atman. Sitting on the real throne of my own Atman, I think of
nothing else but my own Atman.
I am Chidrupa alone, Brahman alone, Sachchidananda, the secondless, the one
replete with bliss and the sole Brahman and ever without anything, have the bliss of my
own Atman, the unconditioned bliss, and am always Atma-Akasa. I alone am in the heart
like Chid-aditya (the consciousness-sun). I am content in my own Atman, have no form,
or no decay, am without, the number one, have the nature of an unconditioned and
emancipated one, and I am subtler than Akasa; I am without the existence of beginning or
end, of the nature of the all-illuminating, the bliss greater than the great, of the sole nature
of Sat, of the nature of pure Moksha, of the nature of truth and bliss, full of spiritual
wisdom and bliss, of the nature of wisdom alone and of the nature of Sachchidananda.
All this is Brahman alone. There is none other than Brahman and that is ‘I’. I am
Brahman that is Sat and bliss and the ancient.
The word ‘thou’ and the word ‘that’ are not different from me. I am of the nature of
consciousness. I am alone the great Shiva.
I am beyond the nature of existence. I am of the nature of happiness. As there is
nothing that can witness me, I am without the state of witness.
Being purely of the nature of Brahman, I am the eternal Atman. I alone am the
Adisesha (the primeval Sesha). I alone am the Sesha.
I am without name and form, of the nature of bliss, of the nature of being
unperceivable by the senses and of the nature of all beings;
I have neither bondage nor salvation. I am of the form of eternal bliss. I am the
primeval consciousness alone, the partless and non-dual essence, beyond reach of speech
and mind, of the nature of bliss everywhere, of the nature of fullness everywhere, of the
nature of earthly bliss, of the nature of contentment everywhere, the supreme nectary
essence and the one and secondless Sat, (viz.,) Brahman. There is no doubt of it.
I am of the nature of all-void. I am the one that is given out by the Vedas. I am of
the nature of the emancipated and emancipation, of Nirvanic bliss, of truth and wisdom,
of Sat alone and bliss, of the one beyond the fourth, of one without fancy and ever of the
nature of Aja (the unborn). I am without passion or faults. I am the pure, the enlightened,
the eternal, the all-pervading and of the nature of the significance of Om, of the spotless
and of Chit. I am neither existing nor non-existing.
I am not of the nature of anything. I am of the nature of the actionless. I am
without parts. I have no semblance, no manas, no sense, no Buddhi, no change, none of
the three bodies, neither the waking, dreaming, or dreamless sleeping states.
I am neither of the nature of the three pains nor of the three desires. I have neither
Sravana nor Manana in Chidatma in order to attain salvation.
There is nothing like me or unlike me. There is nothing within me. I have none of the
three bodies.
The nature of Manas is unreal, the nature of Buddhi is unreal, the nature of Aham (the
‘I’) is unreal; but I am the unconditioned, the permanent and the unborn.
The three bodies are unreal, the three periods of time are unreal, the three Gunas are
unreal, but I am of the nature of the Real and the pure.
That which is heard is unreal, all the Vedas are unreal, the Shastras are unreal, but I
am the Real and of the nature of Chit.
The Murtis (Brahma, Vishnu and Rudra having limitation) are unreal, all the creation
is unreal, all the Tattvas are unreal, but know that I am the great Sadashiva.
The master and the disciple are unreal, the mantra of the Guru is unreal, that which is
seen is unreal, but know me to be the Real.
Whatever is thought of is unreal, whatever is lawful is unreal, whatever is beneficial
is unreal, but know me to be the Real.
Know the Purusha (ego) to be unreal, know the enjoyments to be unreal, know things
seen and heard are unreal as also the one woven warp-wise and woof-wise, viz., this
Cause and non-cause are unreal, things lost or obtained are unreal. Pains and
happiness are unreal, all and non-all are unreal, gain and loss are unreal, victory and
defeat are unreal.
All the sound, all the touch, all the forms, all the taste, all the smell and all Ajnana
are unreal. Everything is always unreal – the mundane existence is unreal – all the Gunas
are unreal. I am of the nature of Sat. One should cognise his own Atman alone. One
should always practise the mantra of his Atman.
The mantra (Aham Brahmashmi) ‘I am Brahman’ removes all the sins of sight,
destroys all other mantras, destroys all the sins of body and birth, the noose of Yama, the
pains of duality, the thought of difference, the pains of thought, the disease of Buddhi, the
bondage of Chitta, all diseases, all grieves and passions instantaneously, the power of
anger, the modifications of Chitta, Sankalpa, Crores of sins, all actions and the Ajnana of
The mantra ‘I am Brahman’ gives indescribable bliss, gives the state of Ajada (the
non inertness or the undecaying) and kills the demon of non-Atman. The thunderbolt ‘I
am Brahman’ clears all the hill of not-Atman.
The wheel ‘I am Brahman’ destroys the Asuras of not-Atman. The Mantra ‘I am
Brahman’ will relieve all (persons).
The Mantra ‘I am Brahman’ gives spiritual wisdom and bliss. There are seven Crores
of great Mantras and there are Vratas (vows) of (or yielding) hundred Crores of births.
Having given up all other Mantras, one should ever practise this Mantra. He obtains
at once salvation and there is not even a particle of doubt about it.
Thus ends the third chapter.


The Kumara asked the great Lord: “Please explain to me the nature of Jivanmukti
(embodied salvation) and Videhamukti (disembodied salvation).” To which the great
Shiva replied:
“I am Chidatma. I am Para-Atma. I am the Nirguna, greater than the great. One who
will simply stay in Atman is called a Jivanmukta.
He who realises: ‘I am beyond the three bodies, I am the pure consciousness and I am
Brahman’, is said to be a Jivanmukta.
He is said to be a Jivanmukta, who realises: ‘I am of the nature of the blissful and of
the supreme bliss, and I have neither body nor any other thing except the certitude ‘I am
Brahman’ only.
He is said to be a Jivanmukta who has not at all got the ‘I’ in myself, but who stays
in Chinmatra (absolute consciousness) alone, whose interior is consciousness alone, who
is only of the nature of Chinmatra, whose Atman is of the nature of the all-full, who has
Atman left over in all, who is devoted to bliss, who is undifferentiated, who is all-full of
the nature of consciousness, whose Atman is of the nature of pure consciousness, who
has given up all affinities (for objects), who has unconditioned bliss, whose Atman is
tranquil, who has got no other thought (than Itself) and who is devoid of the thought of
the existence of anything.
He is said to be a Jivanmukta who realises: ‘I have no Chitta, no Buddhi, no
Ahamkara, no sense, no body at any time, no Pranas, no Maya, no passion and no anger, I
am the great, I have nothing of these objects or of the world and I have no sin, no
characteristics, no eye, no Manas, no ear, no nose, no tongue, no hand, no waking, no
dreaming, or causal state in the least or the fourth state.’
He is said to be a Jivanmukta, who realises: ‘All this is not mind, I have no
time, no space, no object, no thought, no Snana (bathing), no Sandhyas( junction-period
ceremonies), no deity, no place, no sacred places, no worship, no spiritual wisdom, no
seat, no relative, no birth, no speech, no wealth, no virtue, no vice, no duty, no
auspiciousness, no Jiva, not even the three worlds, no salvation, no duality, no Vedas, no
mandatory rules, no proximity, no distance, no knowledge, no secrecy, no Guru, no
disciple, no diminution, no excess, no Brahma, no Vishnu, no Rudra, no moon, no earth,
no water, no Vayu, no Akasa, no Agni, no clan, no Lakshya (object aimed at), no
mundane existence, no meditator, no object of meditation, no Mans, no cold, no heat, no
thirst, no hunger, no friend, no foe, no illusion, no victory, no past, present, or future, no
quarters, nothing to be said or heard in the least, nothing to be gone to (or attained),
nothing to be contemplated, enjoyed or remembered, no enjoyment, no desire, no Yoga,
no absorption, no garrulity, no quietude, no bondage, no love, no joy, no instant joy, no
hugeness, no smallness, neither length nor shortness, neither increase nor decrease,
neither Adhyaropa (illusory attribution) nor Apavada (withdrawal of that conception) , no
oneness, no manyness, no blindness, no dullness, no skill, no flesh, no blood, no lymph,
no skin, no marrow, no bone, no skin, none of the seven Dhatus, no whiteness, no
redness, no blueness, no heat, no gain, neither importance nor non-importance, no
delusion, no perseverance, no mystery, no race, nothing to be abandoned or received,
nothing to be laughed at, no policy, no religious vow, no fault, no bewailments, no
happiness, neither knower nor knowledge nor the knowable, no Self, nothing belonging
to you or to me, neither you nor I, and neither old age nor youth nor manhood; but I am
certainly Brahman. ‘I am certainly Brahman. I am Chit, I am Chit’.
He is said to be a Jivanmukta who cognises: ‘I am Brahman alone, I am Chit
alone, I am the supreme’. No doubt need be entertained about this; ‘I am Hamsa itself, I
remain of my own will, I can see myself through myself, I reign happy in the kingdom of
Atman and enjoy in myself the bliss of my own Atman’.
He is a Jivanmukta who is himself, the foremost and the one undaunted person who is
himself the lord and rests in his own Self.
He is a Videhamukta who has become Brahman, whose Atman has attained
quiescence, who is of the nature of Brahmic bliss, who is happy, who is of a pure nature
and who is a great Mouni (observer of silence).
He is a Videhamukta who remains in Chinmatra alone without (even) thinking
thus: ‘I am all Atman, the Atman that is equal (or the same) in all, the pure, without one,
the non-dual, the all, the self only, the birthless and the deathless – I am myself the
undecaying Atman that is the object aimed at, the sporting, the silent, the blissful, the
beloved and the bondless salvation – I am Brahman alone – I am Chit alone’.
He is a Videhamukta who having abandoned the thought: ‘I alone am the Brahman’ is
filled with bliss.
He is a Videhamukta who having given up the certainty of the existence or nonexistence
of all objects is pure Chidananda (the consciousness-bliss), who having
abandoned (the thought): ‘I am Brahman’ (or) ‘I am not Brahman’ does not mingle his
Atman with anything, anywhere or at any time, who is ever silent with the silence of
Satya, who does nothing, who has gone beyond Gunas, whose Atman has become the
All, the great and the purifier of the elements, who does not cognise the change of time,
matter, place, himself or other differences, who does not see (the difference of) ‘I’,
‘thou’, ‘this’, or ‘that’, who being of the nature of time is yet without it, whose Atman is
void, subtle and universal, but yet without (them), whose Atman is divine and yet without
Devas, whose Atman is measurable and yet without measure, whose Atman is without
inertness and within every one, whose Atman is devoid of any Sankalpa, who thinks
always: ‘I am Chinmatra, I am simply Paramatman, I am only of the nature of spiritual
wisdom, I am only of the nature of Sat, I am afraid of nothing in this world’, and who is
without the conception of Devas, Vedas and sciences, ‘All this is consciousness, etc.,’
and regards all as void.
He is a Videhamukta who has realised himself to be Chaitanya alone, who is
remaining at ease in the pleasure-garden of his own Atman, whose Atman is of an
illimitable nature, who is without conception of the small and the great and who is the
fourth of the fourth state and the supreme bliss.
He is a Videhamukta whose Atman is nameless and formless, who is the great
spiritual wisdom of the nature of bliss and of the nature of the state beyond Turya, who is
neither auspicious nor inauspicious, who has Yoga as his Atman, whose Atman is
associated with Yoga, who is free from bondage or freedom, without Guna or non-Guna,
without space, time, etc., without the witnessable and the witness, without the small or
the great and without the cognition of the universe or even the cognition of the nature of
Brahman, but who finds his spiritual effulgence in his own nature, who finds bliss in
himself, whose bliss is beyond the scope of words and mind and whose thought is beyond
the beyond.
He is said to be a Videhamukta who has gone beyond (or mastered quite) the
modifications of Chitta, who illumines such modifications and whose Atman is without
any modifications at all. In that case, he is neither embodied nor disembodied. If such a
thought is entertained (even), for a moment, then he is surrounded (in thought) by all.
He is a Videhamukta whose external Atman invisible to others is the supreme
bliss aiming at the highest Vedanta, who drinks of the juice of the nectar of Brahman,
who has the nectar of Brahman as medicine, who is devoted to the juice of the nectar of
Brahman, who is immersed in that juice, who has the beneficent worship of the Brahmic
bliss, who is not satiated with the juice of the nectar of Brahman, who realises Brahmic
bliss, who cognises the Shiva bliss in Brahmic bliss, who has the effulgence of the
essence of Brahmic bliss, who has become one with it, who lives in the household of
Brahmic bliss, has mounted the car of Brahmic bliss, who has an imponderable Chit
being one with it, who is supporting (all), being full of it, who associates with me having
it, who stays in Atman having that bliss and who thinks: ‘All this is of the nature of
Atman, there is nothing else beside Atman, all is Atman, I am Atman, the great Atman,
the supreme Atman and Atman of the form of bliss’.
He who thinks: ‘My nature is full, I am the great Atman, I am the all-contented
and the permanent Atman. I am the Atman pervading the heart of all, which is not stained
by anything, but which has no Atman; I am the Atman whose nature is changeless, I am
the quiescent Atman; and I am the many Atman’. He who does not think this is Jivatma
and that is Paramatma, whose Atman is of the nature of the emancipated and the nonemancipated,
but without emancipation or bondage, whose Atman is of the nature of the
dual and the non-dual one, but without duality and non-duality; whose Atman is of the
nature of the All and the non-All, but without them; whose Atman is of the nature of the
happiness arising from objects obtained and enjoyed, but without it; and who is devoid of
any Sankalpa – such a man is a Videhamukta.
He whose Atman is partless, stainless, enlightened, Purusha, without bliss, etc.,
of the nature of the nectar, of the nature of the three periods of time, but without them;
whose Atman is entire and non-measurable, being subject to proof though without proof;
whose Atman is the eternal and the witness, but without eternality and witness; whose
Atman is of the nature of the secondless, who is the self-shining one without a second,
whose Atman cannot be measured by Vidya and Avidya but without them; whose Atman
is without conditionedness or unconditionedness, who is without this or the higher
worlds, whose Atman is without the six things beginning with Sama, who is without the
qualifications of the aspirant after salvation, whose Atman is without gross, subtle, causal
and the fourth bodies and without the Anna, Prana, Manas and Vijnana sheaths; whose
Atman is of the nature of Ananda (bliss) sheath, but without five sheaths; whose Atman is
of the nature of Nirvikalpa, is devoid of Sankalpa, without the characteristics of the
visible or the audible and of the nature of void, owing to unceasing Samadhi, who is
without beginning, middle, or end; whose Atman is devoid of the word Prajnana, who is
without the idea ‘I am Brahman’, whose Atman is devoid (of the thought) of ‘thou art’,
who is without the thought ‘this is Atman’, whose Atman is devoid of that which is
described by Om, who is above the reach of any speech or the three states and is the
indestructible and the Chidatma, whose Atman is not the one which can be known by
Atman and whose Atman has neither light nor darkness. Such a personage is a
Look only upon Atman; know It as your own. Enjoy your Atman yourself and stay
in peace. O six-faced one, be content in your own Atman, be wandering in your own
Atman and be enjoying your own Atman. Then you will attain Videhamukti”.
Thus ends the fourth chapter.


The sage named Nidagha addressed the venerable Ribhu: “O Lord please explain to me
the discrimination of Atman from non-Atman”. The Sage replied thus:
“The furthest limit of all Vak (speech) is Brahman; the furthest limit to all
thoughts is the Guru. That which is of the nature of all causes and effects but yet without
them, that which is without Sankalpa, of the nature of all bliss and the auspicious, that
which is the great one of the nature of bliss, that which illuminates all luminaries and that
which is full of the bliss of Nada (spiritual sound), without any enjoyment and
contemplation and beyond Nadas and Kalas (parts) – that is Atman, that is ‘I’, the
Being devoid of all the difference of Atman and non-Atman, of heterogeneity
and homogeneity and of quiescence and non-quiescence – that is the one Jyotis at the end
of Nada.
Being remote from the conception of Maha-Vakyartha (i.e., the meaning of Maha
Vakyas) as well of ‘I am Brahman’, being devoid of or without the conception of the
word and the meaning and being devoid of the conception of the destructible and
indestructible – that is the one Jyotis at the end of Nada.
Being without the conception ‘I am the partless non-dual essence’ or ‘I am the
blissful’, and being of the nature of the one beyond all – ‘that is one‘ Jyotis at the end of
He who is devoid of the significance of Atman (viz., motion) and devoid of
Sachchidananda – he is alone Atman, the eternal.
He who is undefinable and unreachable by the words of the Vedas, who has neither
externals nor internals and whose symbol is either the universe or Brahman – he is
undoubtedly Atman.
He who has no body, nor is a Jiva made up of the elements and their
compounds, who has neither form nor name, neither the enjoyable nor the enjoyer,
neither Sat nor Asat, neither preservation nor regeneration, neither Guna nor non-Guna –
that is undoubtedly my Atman.
He who has neither the described nor description, neither Sravana nor
Manana, neither Guru nor disciple, neither the world of the Devas nor the Devas nor the
Asuras, neither duty nor non-duty, neither the immaculate nor non-immaculate, neither
time nor non-time, neither certainty nor doubt, neither Mantra nor non-Mantra, neither
science nor non-science, neither the seer nor the sight which is subtle, nor the nectar of
time – that is Atman.
Rest assured that not-Atman is a misnomer. There is no Manas as not-
Atman. There is no world as not-Atman.
Owing to the absence of all Sankalpas and to the giving up of all actions,
Brahman alone remains and there is no not-Atman.
Being devoid of the three bodies, the three periods of time, the three Gunas of
Jiva, the three pains and the three worlds and following the saying ‘All is Brahman’,
know that there is nothing to be known through the absence of Chitta; there is no old age
through the absence of body; no motion through the absence of legs; no action through
the absence of hands; no death through the absence of creatures; no happiness through the
absence of Buddhi; no virtue, no purity, no fear, no repetition of Mantras, no Guru nor
disciple. There is no second in the absence of one. Where there is not the second, there is
not the first.
Where there is truth alone, there is no non-truth possible; where there is non-truth
alone, there is no truth possible.
If you regard a thing auspicious as inauspicious, then auspiciousness is desired (as
separate) from inauspiciousness. If you regard fear as non-fear, then fear will arise out of
If bondage should become emancipation, then in the absence of bondage will be no
emancipation. If birth should imply death, then in the absence of birth, there is no death.
If ‘thou’ should imply ‘I’, then in the absence of ‘thou’ there is no ‘I’. If ‘this’ should
be ‘that’, ‘this’ does not exist in the absence of ‘that’.
If being should imply non-being, then non-being will imply being. If an effect implies
a cause, then in the absence of effect, there is no cause.
If duality implies non-duality, then in the absence of duality, there is no non-duality.
If there should be the seen, then there is the eye (or sight); in the absence of the seen,
there is no eye.
In the absence of the interior, there is no exterior. If there should be fullness, then
non-fullness is possible. Therefore (all) this exists nowhere.
Neither you nor I, nor this nor these exist. There exists no (object of) comparison in
the true one.
There is no simile in the unborn. There is (in it) no mind to think. I am the supreme
Brahman. This world is Brahman only. Thou and I are Brahman only.
I am Chinmatra simply and there is no not-Atman. Rest assured of it. This universe is
not (really at all). This universe is not (really) at all. It was nowhere produced and stays
Some say that Chitta is the universe. Not at all. It exists not. Neither the universe nor
Chitta nor Ahankara nor Jiva exists (really).
Neither the creation of Maya nor Maya itself exists (really). Fear does not (really)
exist. Actor, action, hearing, thinking, the two Samadhis, the measurer, the measure,
Ajnana and Aviveka – none of these exists (truly) anywhere.
Therefore the four moving considerations and the three kinds of relationship exist
not. There is no Ganga, no Gaya, no Setu (bridge), no elements or anything else, no earth,
water, fire, Vayu and Akasa anywhere, no Devas, no guardians of the four quarters, no
Vedas, no Guru, no distance, no proximity, no time, no middle, no non-duality, no truth,
no untruth, no bondage, no emancipation, no Sat, no Asat, no happiness, etc., no class, no
motion, no caste and no worldly business.
All is Brahman only and nothing else – all is Brahman only and nothing else. There
exists then nothing (or Statement) as that ‘consciousness alone is’; there is (then) no
saying such as ‘Chit is I’.
The statement ‘I am Brahman’ does not exist (then); nor does exist (then) the
statement: ‘I am the eternally pure’. Whatever is uttered by the mouth, whatever is
thought by Manas, whatever is determined by Buddhi, whatever is cognised by Chitta –
all these do not exist. There is no Yogin or Yoga then. All are and are not.
Neither day nor night, neither bathing nor contemplating, neither delusion nor nondelusion
– all these do not exist then. Know that is no not-Atman.
The Vedas, Sciences, Puranas, effect and cause, Ishvara and the world and the
elements and mankind – all these are unreal. There is no doubt of it.
Bondage, salvation, happiness, relatives, meditation, Chitta, the Devas, the demons,
the secondary and the primary, the high and the low – all these are unreal. There is no
doubt of it.
Whatever is uttered by the mouth, whatever is willed by Sankalpa, whatever is
thought by Manas – all these are unreal. There is no doubt of it.
Whatever is determined by the Buddhi, whatever is cognised by Chitta, whatever
is discussed by the religious books, whatever is seen by the eye and heard by the ears and
whatever exists as Sat, as also the ear, the eye and the limbs – all these are unreal.
Whatever is described as such and such, whatever is thought as so-and-so, all
the existing thoughts such as ‘thou art I’, ‘that is this’, and ‘He is I’, and whatever
happens in Moksha, as also all Sankalpas, delusion, illusory attribution, mysteries and all
the diversities of enjoyment and sin – all these do not exist. So is also not-Atman. Mine
and thine, my and thy, for me and for thee, by me and by thee – all these are unreal.
(The statement) that Vishnu is the preserver, Brahma is the creator, Rudra is
the destroyer – know that these undoubtedly are false.
Bathing, utterings of Mantras, Japas (religious austerities) Homa (sacrifice),
study of the Vedas, worship of the Devas, Mantra, Tantra, association with the good, the
unfolding of the faults of Gunas, the working of the internal organ, the result of Avidya
and the many Crores of mundane eggs – all these are unreal.
Whatever is spoken of as true according to the verdict of all teachers, whatever
is seen in this world and whatever exists – all these are unreal.
Whatever is uttered by words, whatever is ascertained, spoken, enjoyed, given
or done by anyone, whatever action is done, good or bad, whatever is done as truth –
know all these to be unreal.
Thou alone art the transcendental Atman and the supreme Guru of the form of
Akasa, which is devoid of fitness (for it) and of the nature of all creatures. Thou art
Brahman; there is no doubt of it.
Thou art time; and thou art Brahman, that is ever and imponderable. Thou art
everywhere, of all forms and full of consciousness.
Thou art the truth. Thou art one that has mastered the Siddhis and thou art the ancient,
the emancipated, emancipation, the nectar of bliss, the God, the quiescent, the
diseaseless, Brahman the full and greater than the great.
Thou art impartial, Sat and the ancient knowledge, recognised by the words
‘Truth, etc.’. Thou art devoid of all parts. Thou art the ever-existing – thou appearest as
Brahma, Rudra, Indra, etc., -- thou art above the illusion of the universe – thou shinest in
all elements – thou art without Sankalpa in all – thou art known by means of the
underlying meaning of an scriptures; thou art ever content and ever happily seated (in
thyself); thou art without motion, etc., In all things, thou art without any characteristics;
in all things thou art contemplated by Vishnu and other Devas at all times.
Thou hast the nature of Chit, thou art Chinmatra unchecked, thou stayest in Atman
itself, thou art void of everything and without Gunas, thou art bliss, the great, the one
secondless, the state of Sat and Asat, the knower, the known, the seer, the nature of
Sachchidananda, the lord of Devas, the all-pervading, the deathless, the moving, the
motionless, the all and the non-all with quiescence and non-quiescence, Sat alone, Sat
commonly (found in all), of the form of Nitya-Siddha (the unconditioned developed one)
and yet devoid of all Siddhis.
There is not an atom which thou dost not penetrate; but yet thou art without it.
Thou art devoid of existence and non-existence as also the aim and object aimed at. Thou
art changeless, decayless, beyond all Nadas, without Kala or Kashta (divisions of time)
and without Brahma, Vishnu and Shiva. Thou lookest into the nature of each and art
above the nature of each. Thou art immersed in the bliss of Self. Thou art the monarch of
the kingdom of Self and yet without the conception of Self. Thou art of the nature of
fullness and incompleteness.
There is nothing that thou seest which is not in thyself. Thou dost not stir out of thy
nature. Thou actest according to the nature of each. Thou art nothing but the nature of
each. Have no doubt ‘thou art I’.
This universe and everything in it, whether the seer or the seen, resembles the horns
of a hare (or an illusory).
Earth, water, Agni, Vayu, Akasa, Manas, Buddhi, Ahankara, Tejas, the worlds
and the sphere of the universe, destruction, birth, truth, virtue, vice, gain, desires, passion,
anger, greed, the object of meditation, wisdom, guru, disciple, limitation, the beginning
and end, auspiciousness, the past, present and future, the aim and the object of aim,
mental restraint, inquiry, contentment, enjoyer, enjoyment, etc., the eight parts of Yoga,
Yama, etc., the going and coming (of life), the beginning, middle and end, that which can
be taken and rejected, Hari, Shiva, the organs, Manas, the three states, the twenty-four
Tattvas, the four means, one of the same class or different classes, Bhuh and other
worlds, all the castes and orders of life with the rules laid down for each, Mantras and
Tantras, science and nescience, all the Vedas, the inert and the non-inert, bondage and
salvation, spiritual wisdom and non-wisdom, the enlightened and the non-enlightened,
duality and non-duality, the conclusion of all Vedantas and Shastras, the theory of the
existence of all souls and that of one soul only, whatever is thought by Chitta, whatever is
willed by Sankalpa, whatever is determined by Buddhi, whatever one hears and sees,
whatever the guru instructs, whatever is sensed by all the organs, whatever is discussed in
Mimamsa, whatever is ascertained by Nyaya (philosophy) and by the great ones who
have reached the other side of the Vedas, the saying ‘Shiva destroys the world, Vishnu
protects it and Brahma creates it’, whatever is found in the Puranas, whatever is
ascertained by the Vedas and is the signification of all the Vedas – all these resemble the
horns of a hare.
The conception ‘I am the body’ is spoken of as the internal organ.
The conception ‘I am the body’ is spoken of as the great mundane existence; the
conception ‘I am the body’ constitutes the whole universe.
The conception ‘I am the body’ is spoken of as the knot of the heart, as nonwisdom,
as the state of Asat, as nescience, as the dual, as the true Jiva and as with parts,
is certainly the great sin and is the disease generated by the fault of thirst after desires.
That which is Sankalpa, the three pains, passion, anger, bondage, all the miseries, all
the faults and the various forms of time – know these to be the result of Manas.
Manas alone is the whole world, the ever-deluding, the mundane existence, the
three worlds, the great pains, the old age and others, death and the great sin, the Sankalpa,
the Jiva, the Chitta, the Ahankara, the bondage, the internal organ and earth, water, Agni,
Vayu and Akasa. Sound,, touch, form, taste and odour, the five sheaths, the waking, the
dreaming and dreamless sleeping states, the guardians of the eight quarters, Vasus,
Rudras, Adityas, the seen, the inert, the pairs and non-wisdom – all these are the products
of Manas.
Rest assured that there is no reality in all that is Sankalpa. The whole world, the
guru, disciple, etc., do not exist, yea, do not exist.
Thus ends the fifth chapter.


Ribhu continued again: “Know everything as Sachchinmaya (full of sat and
consciousness). It pervades everything. Sachchidananda is non-dual, decayless, alone and
other than all. It is ‘I’. It alone is Akasa and ‘thou’. It is I. There is (in it) no Manas, no
Buddhi, no Ahankara, no Chitta, or the collection of these – neither ‘thou’ nor I, nor
anything else nor everything. Brahman alone is. Sentence, words, Vedas, letters,
beginning, middle or end, truth, law, pleasure, pain, existence, Maya, Prakriti, body, face,
nose, tongue, palate, teeth, lip, forehead, expiration and inspiration, sweat, bone, blood,
urine, distance, proximity, limb, belly, crown, the movement of hands and feet, Shastras,
command, the knower, the known and the knowledge, the waking, dreaming and
dreamless sleeping and the fourth state – all these do not belong to me. Everything is
Sachchinmaya interwoven.
No attributes pertaining to body, elements and spirit, no root, no vision, no
taijasa, no Prajna, no Virat, no Sutratma, no Ishvara and no going or coming, neither gain
nor loss, neither the acceptable nor the rejectable, nor the censurable, neither the pure nor
the impure, neither the stout nor the lean, no sorrow, time, space, speech, all, fear,
duality, tree, grass or mountain, no meditation, no Siddhi of Yoga, no Brahmana,
Kshatriya or Vaishya, no bird or beast, or limb, no greed, delusion, pride, malice, passion,
anger or others, no woman, Sudra, castes or others, nothing that is eatable or enjoyable,
no increase or decrease, no belief in the Vedas, no speech, no worldliness or
unworldliness, no transaction, no folly, no measure or measured, no enjoyment or
enjoyed, no friends, son, etc., father, mother, or sister, no birth or death, no growth, body
or ‘I’, no emptiness or fullness, no internal organs or mundane existence, no night, no
day, no Brahma, Vishnu, or Shiva, no week, fortnight, month, or year, no unsteadiness,
no Brahmaloka, Vaikuntha, Kailasa and others, no Swarga, Indra, Agniloka, Agni,
Yamaloka, Yama, Vayuloka, guardians of the world, three worlds – Bhuh, Bhuvah, Svah,
Patala or surface of earth, no science, nescience, Maya, Prakriti, inertness, permanency,
transience, destruction, movement, running, object of meditation, bathing, Mantra or
object, no adorable object, anointment or sipping with water, no flower, fruit, sandal,
light waved before god, praise, prostrations or circumambulation, no entreaty conception
of separateness even, oblation of food, offered food, sacrifice, actions, abuse, praise,
Gayatri and Sandhi (period of junction, such as twilight, etc.,), no mental state, calamity,
evil desire, bad soul, Chandala (low caste person), Pulkasa, unbearableness,
unspeakableness, Kirata (hunter), Kaitava (demon), partiality, partisanship, ornament,
chief, or pride, no manyness, no oneness, durability, triad, tetrad, greatness, smallness,
fullness, or delusion, no Kaitava, Benares, Tapas, clan, family, Sutra, greatness, poverty,
girl, old woman or widow, no pollution, birth, introvision or illusion, no sacred sentences,
identity, or the Siddhis, Anima, etc. Everything being consciousness alone, there is no fault in anything. Everything being of the nature of Sat alone, is Sachchidananda only.
Brahman alone is everything and there is nothing else. So ‘That’ is ‘I’, ‘That’ is ‘I’, ‘That’ alone is ‘I’. ‘That’ alone is ‘I’. ‘That‘ alone is ‘I’. The eternal Brahman alone is ‘I’.
I am Brahman alone without being subject to mundane existence. I am Brahman
alone without any Manas, any Buddhi, organs or body. I am Brahman alone not
perceivable. I am Brahman alone and not Jiva. I am Brahman alone and not liable to
I am Brahman alone and not inert. I am Brahman alone and have no death. I am
Brahman alone and have no Pranas. I am Brahman alone and greater than the great.
This is Brahman. Great is Brahman. Truth is Brahman. It is all-pervading. Time is
Brahman. Kala is Brahman. Happiness is Brahman. It is self-shining.
One is Brahman. Two is Brahman. Delusion is Brahman. Sama and others are
Brahman. Badness is Brahman. Goodness is Brahman. It is of the form of restraint,
quiescence, the all-pervading and the all-powerful.
The Loka (world) is Brahman. Guru is Brahman. Disciple is Brahman. It is
Sadashiva. (That which) is before is Brahman. (That which will be) hereafter is Brahman.
Purity is Brahman. Auspiciousness and inauspiciousness are Brahman.
Jiva always is Brahman. I am Sachchidananda. All are of the nature of Brahman. The
universe is said to be of the nature of Brahman.
Brahman is Itself (Svayam). There is no doubt of it. There is nothing out of itself. The
letter Om of the form of consciousness is Brahman alone. Everything is itself.
I alone am the whole universe and the highest seat, have crossed the Gunas and
am greater than the great, the supreme Brahman, Guru of Gurus, the support of all and
the bliss of bliss. There is no universe besides Atman. The universe is of the nature of
There is nowhere (or no place) without Atman. There is not even grass different
from Atman. There is not husk different from Brahman. The whole universe is of the
nature of Atman. All this is of the nature of Brahman. Asat is not of the nature of
Brahman. There is not a grass different from Brahman. There is not a seat different from
Brahman; there is not a Guru different from Brahman; there is nor a body different from
Brahman. There is nothing different from Brahman like I-ness or you-ness.
Whatever is seen in this world, whatever is spoken of by the people, whatever
is enjoyed everywhere – all these are Asat (unreal) only. The differences arising from the
actor, action, qualities, likes, taste and gender – all these arise from Asat and are (but)
pleasurable. The differences arising from time, objects, actions, success or defeat and
whatever else – all these are simply Asat. The internal organ is Asat. The organs are Asat.
All the Pranas, the collections of all these, the five sheaths, the five deities, the six
changes, the six enemies, the six seasons and the six tastes are Asat.
I am Sachchidananda. The universe is rootless. I am Atman alone, Chit and Ananda.
The scenes of mundane existence are not different.
I am the Truth of the nature of Ananda and the nature of the imponderable Chit.
All this is of the nature of Jnana. I am the secondless, having Jnana and bliss. I am of
the nature of an illuminator of all things. I am of the nature of all non-being.
I alone shine always. Therefore how can I with such a nature become Asat ? That
which is called ‘thou’ is the great Brahman of the nature of the bliss of consciousness and
of the nature of Chit having Chidakasha and Chit alone as the great bliss. Atman alone is
‘I’. Asat is not ‘I’. I am Kutastha, the great guru and Sachchidananda alone. I am this
born universe. No time, no universe, no Maya, no Prakriti (in me).
I alone am the Hari. Personally, I alone am the Sadashiva. I am of the nature of pure
consciousness. I am the enjoyer of pure Sattva.
I am the only essence full of Chit. Everything is Brahman and Brahman alone.
Everything is Brahman and is Chit alone. I am of the nature of the all-latent and the allwitness.
I am the supreme Atman, the supreme Jyotis, the supreme wealth, the supreme
goal, the essence of all Vedantas, the subject discussed in all the Shastras the nature of
Yogic bliss, the ocean of the chief bliss, the brightness of all wisdom, of the nature of
chief wisdom, the brightness of the fourth state and the non-fourth but devoid of them,
the indestructible Chit, truth, Vasudeva, the birthless and the deathless Brahma,
Chidakasha, the unconditioned, the stainless, the immaculate, the emancipated, the utterly
emancipated, the soulless, the formless and of the nature of the non-created universe. The
universe which is assumed as truth and non-truth does not really exist.
Brahman is of the nature of eternal bliss and is even by itself. It is endless, decayless,
quiescent and of one nature only.
If anything is other than myself, then it is as unreal as the mirage in an oasis. If
one should be afraid of the son of a barren woman, or if a powerful elephant be killed by
means of the horns of a hare, then the world (really is). If one (person) can quench his
thirst by drinking the waters of the mirage, or if one should be killed by the horns of a
man, then the universe really is. The universe exists always in the true Gandharva city
(merely unreal).
When the blueness of the sky really exists in it, then the universe really is. When
the silver in mother-of pearl can be used in making an ornament, when a man is bitten by
(the conception of) a snake in a rope, when the flaming fire is quenched by means of a
golden arrow, when milky food is obtained in the (barren) forest of Vindhya (mountains),
when cooking can take place by means of the fuel of (wet) plantain trees, when a female
(baby) just born begins to cook, when curds resume the state of milk, or when the milk
(milked) goes back through the teats of a cow, then will the universe really be. When the
dust of the earth shall be produced in the ocean, when the maddened elephant is tied by
means of the hair of a tortoise, when (mountain) Meru is shaken by the thread in the stalk
of a lotus, when the ocean is bound by its rows of tides, when the fire flames downwards,
when flame shall become (really) cold, when the lotus shall grow out of flaming fire,
when Indranila (sapphire) arises in the great mountains, when Meru comes and sits in the
lotus-eye, when a mountain can become the offspring of a black bee, when Meru shall
shake, when a lion is killed by goat, when the three worlds can be found in the space of
the hollow of an atom, when the fire which burns a straw shall last for a long time, when
the objects seen in a dream shall come in the waking state, when the current of a river
shall stand still (of itself), when the delivery of a barren woman shall be fruitful, when the
crow shall walk like a swan, when the mule shall fight with a lion, when a great ass shall
walk like an elephant, when the full moon shall become a sun, when Rahu (one of the
nodes) shall abandon the sun and the moon, when a good crop shall arise out of the waste
(burnt) seeds, when the poor shall enjoy the happiness of the rich, when the lions shall be
conquered by the bravery of dogs, when the heart of Jnanis is known by fools, when the
ocean is drunk by the dogs without any remainder, when the pure Akasa shall fall upon
men, when heaven shall fall on the earth, when the flower in the sky shall emit fragrance,
when a forest appearing in pure Akasa shall move and when reflection shall arise in a
glass simply (without mercury or anything else in its back), then the world really is.
There is no universe in the womb of Aja (the unborn Brahman) – there is no universe
in the womb of Atman. Duality and non-duality, which are but the results of
differentiation, are really not.
All this is the result of Maya. Therefore, there should be Brahma-Bhavana. If misery
should arise from the conception of ‘I am the body’, then it is certain ‘I am Brahman’.
The knot of the heart is the wheel of Brahman, which cuts asunder the knot of
existence. When doubt arises in one, he should have faith in Brahman.
That non-dual Brahman, which is eternal and of the form of unconditioned bliss, is
the guard of Atman against the chief of the form of not-Atman.
Through instances like the above is established the nature of Brahman. Brahman
alone is the all-abode. Abandon the name even of the universe.
Knowing for certain ‘I am Brahman’, give up the ‘I’. Everything disappears as the
flower from the hands of a sleeping person.
There is neither body nor Karma. Everything is Brahman alone. There are neither
objects, nor actions, nor the four states.
Everything which has the three characteristics of Vijnana is Brahman alone.
Abandoning all action, contemplate:
‘I am Brahman’, ‘I am Brahman’. There is no doubt of this. I am Brahman of the
nature of Chit. I am of the nature of Sachchidananda.
This great science of Shankara should never be explained to any ordinary person, to
an atheist or to a faithless, ill-behaved or evil-minded person.
It should be, after due examination, given to the high-souled ones whose minds are
purified with devotion to their gurus. It should be taught for a year and a half.
Leaving off thoroughly and entirely the practice recommended by the (other)
Upanishads, one should study the Tejobindu Upanishad always with delight.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Μιχαήλ Ψωλλός- 99 Sutras (Maha-Mouna)

1. Η πίστη είναι κεφάλαιο που επενδύεις, και το οποίο στα σίγουρα το παίρνεις πίσω διπλό και τριπλό.

2. Κάποιος ανίδεος και ανυπόμονος μπορεί να παρατούσε την προσπάθεια, προτού δει, κι έτσι θα νόμιζε πως δεν υπάρχει Brahman. Όπως κάποιος απαυδησμένος μπορεί να παρατούσε το τρίψιμο των ξύλων προτού δει φωτιά. Άλλος, βέβαια, πιο αποφασισμένος, με το ίδιο τρίψιμο, θα έβλεπε τη φωτιά και εν τέλει θα αναπαυόταν.

3. Δεν θα το βρεις ως "κάτι", αλλά ως "κάτι άλλο".

4. Αν Αυτό ήταν "κάτι", θα είχε μορφή. Άρα θα χρειαζόταν μορφή, θα περιοριζόταν από μορφή, θα βρισκόταν ως ένα "κάτι" δίπλα σε άλλα. Όμως αυτό είναι η βάση όλων, κι όχι ένα ανάμεσα σ' όλα.

5. Αν δεν απομακρύνεις όλους τους θορύβους (σκέψεις), πώς θα ακούσεις τον Έναν ήχο, τον πιο λεπτό;

6. Δεν το βρίσκεις σκεπτόμενος, αλλά παρατώντας τις σκέψεις. Αν το έβρισκες σκεπτόμενος, θα το έβρισκες ως "κάτι", όχι ως Όλον.

7. Το βρίσκεις ως το αιώνιο (άνευ χρόνου, όχι απειρία χρόνου) υπόστρωμα κάθε σκέψης, όχι ως τάδε ή δείνα σκέψη.

8. Το βρίσκεις ως χρυσάφι, κι όχι ως χρυσαφένιο δαχτυλίδι. Το βρίσκεις ως υλικό των πάντων.

9. Φαντάσου το ως λευκό χαρτί. Αν ένας καλλιτέχης (maya) το τσακίσει, το διπλώσει και του δώσει μορφή σκύλου, δέντρου ή ανθρώπου, αυτό δε σημαίνει πως παύει να είναι χαρτί. Μάλιστα είναι πάντα χαρτί και μόνο χαρτί, καθόσον η μορφή είναι ρευστή και μη ον. Καθόσον η μορφή είναι μονάχα τρόπος του σκέπτεσθαι.

10. Φαντάσου πως τα πάντα είναι χάρτινες μορφές, ομοούσιες. Όταν ο καλλιτέχνης (maya) τα ξεδιπλώσει, θα φανούν όλα ίδια.

11.  Η κατανόηση άνευ εμπειρίας είναι σαν βουτιά της κουτάλας στη σούπα. Δεν ξέρει σε τι λιχουδιά βούτηξε!

12. Αν έφθανε η απλή περιγραφή, τότε θα χορταίναμε με την ανάγνωση του μενού.

13. Αν έφθανε η απλή περιγραφή, τότε θα ζεσταινόμασταν με την γνώση ότι απλώς υπάρχει ήλιος.
Όμως δεν αρκεί η γνώση ότι υπάρχει το Αγαθό.

14. Για να βρεις Αυτό, πρέπει να πας πέρα από τις νοητικές κατασκευές, πέρα από τις φαντασιώσεις σου, πέρα από το ατομικό ή το καθολικό όνειρο. Πέρα από αιτιότητα, χώρο, χρόνο, μορφή, περιεχόμενο, αντιθετικά ζευγάρια κτλ.

15. Αν σαρέσουν οι ηδονές του κόσμου, που είναι ψεύτικες και δεν διαρκούν, τι να πούμε για την Μακαριότητα του Εαυτού, η οποία είναι μεγαλύτερη από όλες τις ηδονές του κόσμου και υπερέχει ως αληθινότερη;

16. Αυτό είναι Αυτόφωτο. Δεν χρειάζεται το φως του νου για να φανεί, όπως ο ήλιος δεν χρειάζεται το φως των κεριών.

17. Ο νους είναι όπως ένα σύννεφο, που φαίνεται εξ αιτίας του Ήλιου αλλά ταυτόχρονα τον κρύβει.

18. Οι σκέψεις είναι σύννεφα που πάνε κι έρχονται, κι η Συνείδηση είναι κενός ουρανός.

19. Οι σκέψεις είναι παφλασμός, η Συνείδηση, ως υπόστρωμα, είναι ακύμαντος ωκεανός.

20. Μία σκέψη δημιουργεί τον κόσμο (Brahma), άλλη σκέψη συντηρεί τον κόσμο (Vishnu), και μια τρίτη τον διαλύει (Rudra). Με τον ίδιο τρόπο που σηκώνεται ένα κύμα, παραμένει λίγο, και ξαναχάνεται στον μακάριο ωκεανό της συνείδησης (Sadashiva). Δεν υπάρχει trimurti.

21. Στον ωκεανό όλες οι στάλες είναι ομοούσιες. Ποιος θα ξεχωρίσει μία και γιατί να την περιορίσει δίνοντάς της όνομα και μορφή; Με τον ίδιο τρόπο, παρατώντας τη μορφή και το όνομα, χάνεσαι στο όλον, λιώνεις όπως το αλάτι στο νερό.

22. Αυτό είναι Ένα απολύτως. Ή μάλλον δεν είναι ένα, καθόσον δεν υπάρχει δύο. Αυτό απλώς είναι. Ή μάλλον ούτε είναι. Γιατί είναι πέρα από Είναι και Μη Είναι. Αυτό απλώς δεν λέγεται.

23. Φαντάσου ένα δοχείο μες στον ωκεανό. Μέσα στο νερό, και στο εσωτερικό του επίσης νερό. Όταν διαλυθεί το δοχείο, μέσω της γνώσης και της πίστης, το νερό θα επιστρέψει στο νερό.

24. Φαντάσου τον αέρα μέσα κι έξω από ένα δοχείο. Ο αέρας είναι Ένας, αδιαίρετος. Με την διάλυση του δοχείου, ο αέρας θα επιστρέψει στον αέρα.

25. Το φως του ήλιου δεν λερώνεται όπου κι αν τυχόν πέσει. Ομοίως ο jivanmukta, ό,τι κι αν κάνει, δεν μολύνεται.

26. Φοράς ήδη τα γυαλιά τα οποία ψάχνεις. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούσες να ψάξεις.

27. Εσύ Τώρα είσαι Αυτό. Είσαι ο που ελκύει και έλκει τα πάντα (Krsna), είσαι ο που διαπερνά τα πάντα (Vishnu), είσαι ο αγνός, ευοίωνος (Shiva), βρίσκεσαι παντού κι είσαι πηγή όλων (Vasudeva), είσαι ο οίκος όλων των όντων (Narayana), είσαι η Κατοικία του Αγαθού (Shambu), είσαι ο που αυξάνει και κάνει τα πάντα να αυξάνονται (Brahman), είσαι Συνείδηση (Caitanya), είσαι Καθαρή Συνείδηση (Chinmatra), είσαι Καθαρή Ύπαρξη (Sanmatra), είσαι ο Αγαπημένος των σουφιστών, είσαι το Αγαθό των Νεοπλατωνιστών, είσαι το Κενό Ζεν, το Κενό Ταο, είσαι ο Ων.

28. Είσαι τέλεια Κενότητα. Τόσο κενή που ούτε η σκέψη της κενότητας δεν ανακύπτει.

29. Δεν χρειάζεται καμία γνώση, καμία μέθοδος. Όλα αυτά υπονοούν κάποιον που πράττει στοχεύοντας σε ένα ξένο στόχο, έξω από αυτόν, υπονοούν ένα υποκείμενο κι ένα ξέχωρο αντικείμενο. Όμως ο Εαυτός είναι ήδη Εδώ, πάντα πραγματωμένος. Όπως ο ήλιος είναι πάντα εκεί, είτε με συννεφιά είτε χωρίς, δίνοντας τη δυνατότητα στη συννεφιά να φανεί.

30. Στον γνωστό μύθο, το τρίτο μάτι του Shiva, η σοφία, καίει τις τρεις πολιτείες (3 gunas, trimurti: brahma, vishnu, rudra, τις 3 διαστάσεις του χρόνου, τις 3 καταστάσεις της συνείδησης: ξύπνιος, ύπνος με όνειρα και βαθύς ύπνος κτλ), καίγοντας εν γένει τη διαφορετικότητα (εγώ-εσύ, ύλη-πνεύμα, όλον-μέρος), την πολλαπλότητα και τον δυισμό.

31. Ό,τι κι αν πεις γι' αυτό, θα είναι μια μορφή του, κι όχι αυτό το ίδιο.

32. Η Κατανόηση Αυτού, είναι μια μη- κατανόηση. Η γνώση Αυτού είναι μια μη-γνώση.

33. Πριν το κατανοήσεις, μοιάζεις με βασιλιά που κοιμάται κι ονειρεύεται πως είναι ζητιάνος. Μοιάζεις με άνθρωπο ζάμπλουτο που ζητιανεύει πενταροδεκάρες. Μοιάζεις με πλούσιο με αλτσχάιμερ.

34. Βρες μέσα σου το βαθύ δάσος όπου ούτε πουλάκι τρυπώνει (σκέψη), ούτε θηρίο (πάθος), λέει ο Shiva. Βρες τον θησαυρό που ο σκώρος δεν τον τρώει, κι οι κλέφτες δεν τον κλέβουν, λέει ο Jesus.
Δεν υπάρχει διαφυγή από τη Συνείδηση. Όπως και ευρισκόμενος ανάμεσα στις χάρτινες μορφές, δεν υπάρχει διαφυγή από το χαρτί.

35. Ο μόνος αληθινός τρόπος πίστης κι αγάπης είναι η απόλυτη ένωση, έτσι που πια τίποτα δεν διακρίνεται. Το Απολύτως Ένα, είναι κενό, δεν διχάζεται από σκέψεις ή πράξεις ή από χρόνο ή τόπο. Δεν μερίζεται, δεν τείνει, δεν θυμάται, δεν επιθυμεί, δεν λυπάται και ούτε χαίρεται. Είναι Μακαριότητα.

36. Μες στο όνειρο, ο ίδιος νους γίνεται υποκείμενο και αντικείμενο και καταστάσεις και χώρος και χρόνος.

37. Ό,τι Είναι δεν παύει να είναι. Βρήκες τον Εαυτό σου ως Ήλιο, αφαιρώντας τα σύννεφα. Τόσο καιρό νόμιζες πως τα χρυσά σύννεφα είναι ο ήλιος.

38. Ο δοκησίσοφος προσθέτει ολοένα σύννεφα, χάνοντας τον ήλιο. Ο σοφός αφαιρεί ό,τι μπορεί να αφαιρεθεί, και μένει με τον Αναφαίρετο Εαυτό.

39. Ο δοκησίσοφος προσθέτει ολοένα σκέψεις, αποδείξεις κτλ επ' άπειρον. Ο σοφός με έναν απλό πήδο, βρίσκεται αμέσως στην καρδιά του Brahman. Είναι μια άμεση κατανόηση, μια σφυριά κατακούτελα.

40. Είσαι στο εδώ και τώρα; Αν ναι, τότε δεν εγείρεται κανένα ερώτημα.

41. Η πρώτη αιτία είναι υπεύθυνη όλων. Ο εγκληματίας κι ο άγιος είναι εξίσου αποτελέσματα της ίδιας πρώτης αρχής. Ακόμα κι αν πιστεύεις πως το big bang τα δημιούργησε όλα, τότε ακόμα κι έτσι όλα γίναν με αδήριτη ανάγκη, και για να μπορούσε ένα πράγμα να είναι διαφορετικό, θα έπρεπε όλο το παρελθόν να είναι διαφορετικό.

42. Πώς θα κατακρίνεις τη ροή των πραγμάτων; Ο συγγραφέας του έργου ξέρει καλύτερα, παρά τις διαμαρτυρίες του ηθοποιού που πεισματικά αρνείται να "πεθάνει" από την πρώτη σκηνή.

43. Η καλοσύνη επιφέρει απουσία εγωισμού και γαλήνη, η γαλήνη κατανόηση, κι η κατανόηση λύτρωση. Η καλοσύνη δεν είναι αυτοσκοπός. Ο σοφός δεν είναι καλός. Ο καλός δεν είναι σοφός. Ο σοφός είναι πέρα από όλα τα αντίθετα.

44. Ο διαμελισμός του Διονύσου είναι σαν τα δυο ρητά του Ιησού: "κάποτε ήσασταν ένα, τώρα που γίνατε δύο τί θα κάνετε;", "αν είστε ένα, θα είστε όλο φως, αν διαιρεθείτε, θα είστε γεμάτοι σκότος".

45. Ό,τι κι αν πεις, ότι κι αν σκεφτείς είναι μια περαστική εικόνα στην οθόνη του νου. Εσύ είσαι η ίδια η οθόνη, πάντα εκεί.

46. Ο κόκκος σιναπιού, που λέει ο Ιησούς, είναι ο κόκκος σιναπιού της Ουπανισάδ Khandogya: ο κοινός εαυτός μέσα μας, μεγαλύτερος από τη γη, από τον ουρανό, από όλους τους κόσμους.

47. Ο Ιησούς είπε ότι όποιος δε μισεί τον πατέρα του και τη μητέρα του, δε θα βρει τη βασιλεία. Κι ο ίδιος δεν αναγνώριζε μητέρα και πατέρα. Κι εσύ λοιπόν να μην αναγνωρίζεις πρόσωπα, αλλά αυτό που τα κάνει όλα δυνατά. Ποιοι είναι οι Krsna, Βούδας, Ιησούς; Είναι ενσαρκωμένο Απόλυτο, αλλά όχι περισσότερο από εσένα. Είναι κύματα που σου λεν "είμαι ωκεανός, είσαι ωκεανός, υπάρχει μόνο ωκεανός". Δεν χρειάζεται να λατρεύεις κανέναν, παρεκτός αν έτσι μόνο μπορείς να αποκλείσεις όλες τις άλλες σκέψεις και περισπάσεις, συγκεντρωμένος σε ένα πράγμα. Όταν γίνεις Ένα, δεν είσαι πιστός, ούτε αντικείμενο πίστης, αλλά η ίδια η πίστη.

48. Άδειασε την καρδιά και τον νου σου, για να εισέλθει ο Θεός. Κάντε ναούς και πρόσφερέ τα στον Θεό. Άφησέ τα όλα και αφέσου στον διηνεκή οργασμό.

49. Όταν είσαι σε οργασμό, δεν σκέφτεσαι, δεν σε απασχολεί τίποτα, καμία σκέψη δεν ανακύπτει, ούτε η σκέψη του οργασμού.

50. "Nama Shivay" ή καλύτερα "Shiva Shivay", γιατί όλα είναι Shiva: και τα mantras, και όλες οι σκέψεις, και όλες οι πράξεις, και οι διάφοροι θεοί, και η ατομική ψυχή (jivatma) και η καθολική ψυχή (paramatma).

51. Ο Jivanmukta δεν μοχθεί προσπαθώντας να ελέγξει τον νου του. Δεν μοχθεί καθόλου. Δεν έχει πρόβλημα με καμία σκέψη που τυχόν του παρουσιάζεται. Χωρίς κανένα "εγώ", δεν έχει σκέψεις, ούτε προβλήματα. Ο Jivanmukta δεν έχει νου, γιατί δεν έχει τίποτα.

52. Στο ανώτατο στάδιο γίνεται κατανοητό πως ποτέ δεν υπήρξε τίποτα. Ούτε δημιουργία υπήρξε. Ούτε, ας πούμε, οι 7 μέρες της δημιουργίας υπήρξαν. Υπήρξε, και υπάρχει, μόνον η 7η: η ανάπαυση στον εαυτό.

53. Ο δοκησίσοφος, που είναι μπλεγμένος στο φαύλο κύκλο της σκέψης, είναι απλώς ένας ματάκιας του Αγαθού, στην καλύτερη περίπτωση. Ο σοφός είναι σε οργασμό κάθε στιγμή, και ο οργασμός του είναι πάντα προσβάσιμος, πάντα εσωτερικός, δεν χάνεται και δεν βρίσκεται.

54. Σε κάθε μέρος βρίσκεται ολόκληρο το Brahman. Δεν μερίζεται, δεν διασπάται. Αν είχε μέρη, δεν θα ήταν ένα. Αν είχε μέρη, θα τα είχε ανάγκη για να είναι ό,τι είναι, πράγμα άτοπο. Αν είχε μέρη, θα μπορούσε να διαλυθεί, πράγμα άτοπο. Αν τα μέρη του δε διαλύονται και δεν μπορούν να αποκολληθούν, τότε δεν είναι μέρη. Είναι παντού Όλο. Όχι όπως στο σώμα, που λέμε ότι έχουμε χέρια, πόδια, πλάτη κτλ, αλλά όπως λέμε πως έχουμε δέρμα εδώ, ίδιο δέρμα εκεί, ίδιο δέρμα παντού. Ο ωκεανός δεν έχει μέρη, μόνο αν νοητά τον μερίσεις. Γιατί να διαιρέσεις τον ωκεανό σε σταγόνες;

55. Φαντάσου πως ο θεός ενσαρκώθηκε ως άντρας και ως γυναίκα. Ποιος διατρυπά ποιον; Ενσαρκώθηκε ως αντίπαλα στρατεύματα. Ποιος σκοτώνει ποιον; Ενσαρκώθηκε ως πιστός και ως θεός. Ποιος λατρεύει ποιον; Ενσαρκώθηκε ως εξουσιαστής και ως υπήκοος. Ποιος εξουσιάζει ποιον; Ενσαρκώθηκε ως θάλασσα και ως καράβι. Ποιος ταξιδεύει και πού; Ενσαρκώθηκε ως ήλιος και φυτά. Ποιος θερμαίνει ποιον; Ενσαρκώθηκε ως αποστολέας και ως παραλήπτης, ως πομπός και ως δέκτης. Ενσαρκώθηκε ως ζητιάνος και ως πλούσιος. Ποιος να ελεήσει ποιον; Ενσαρκώθηκε ως πλάση. Πού ο ναός και πού μη ναός;

56. Όποιος θέλει το καλό, το όμορφο, το δίκαιο, θα λάβει σίγουρα το κακό, το άσχημο, το άδικο. Κι επίσης θα φοβάται διαρκώς το κακό, το άσχημο, το άδικο κτλ. Αυτά πάνε παρέα. Βρες Αυτό που δεν έχει αντίθετο.

57. Δεν είσαι ούτε το σώμα, ούτε ο νους. Είσαι Brahman. Αυτό που ψάχνεις, το είσαι ήδη. Δεν βρίσκεται κάπου έξω. Γι' αυτό δεν βρίσκεις, επειδή ψάχνεις. Φοράς τα κιάλια και κοιτάς από το παράθυρο του σπιτιού σου ψάχνοντας το σπίτι σου. Δε θα το βρεις ποτέ.

58. Είναι όλο αυτό μια Φαντασμαγορία, ένα πανηγύρι, στο οποίο, κατά την γνωστή ιστορία, κάποιοι πάνε για επίδειξη, άλλοι για να πουλήσουν, άλλοι για να αγοράσουν κτλ. Ο σοφός απλά παρατηρεί αμέτοχος και πάντα ικανοποιημένος.

59. Η εμπιστοσύνη, σε μεταφυσικό επίπεδο, λέγεται πίστη.

60. Η ανάσταση του Ιησού είναι εντελώς αδιάφορη. Η αληθινή ανάσταση είναι μονάχα εν πνεύματι. Ο Ιησούς είχε αναστηθεί ενόσω ζούσε, όπως κάθε φωτισμένος.

61. Έφθασες στο Έσχατο. Σου δόθηκε, ας πούμε, όλη η γη κι εσύ από άγνοια επιθυμείς κάποιο συγκεκριμένο χωράφι. Το έχεις ήδη.

62. Η απλότητα του "Είμαι" είναι μακαριότητα. Είμαι ο Ων, χωρίς αυτοπροσδιορισμούς.

63. Είτε σε έρημη σπηλιά, είτε σε πολύβουη πόλη, είναι το ίδιο. Ο τόπος κι οι διαφορές του είναι στο νου σου. Ποιος να πάει σε guru; Ποιος να πάει σε ησυχαστήριο; Και στο ησυχαστήριο, θα σε κυνηγούν οι ιδέες σου.

64.Ο Jivanmukta είναι άλλος από τον άγιο καθότι είναι πέρα από αντίθετα. Δεν επιθυμεί παράδεισο (που συνεπάγεται ύπαρξη κόλασης), δεν επιθυμεί καλοσύνη (που συνεπάγεται ύπαρξη κακίας) κτλ. Είναι πέρα από αντίθετα. Οι λέξεις κι οι σκέψεις δεν τον φτάνουν.

65. Ο Krsna είναι πρότυπο jivanmukta: έκανε ό,τι έκανε χωρίς ταύτιση. Έπαιζε, γελούσε, χόρευε, πείραζε τις gopis, έκλεβε βούτυρο και λιχουδιές απ' τις γειτόνισσες και τάιζε τις μαϊμούδες, έκλαιγε και θύμωνε όταν η μητέρα του Yasoda τον επέπληττε. Ταυτόχρονα μελέτησε τις Βέδες και τα κείμενα, μαθήτευσε σε guru μαζί με τον αδερφό του, έμαθε τη γιόγκα, τήρησε τις παραδόσεις και τις συμβάσεις. Φρόντιζε τις αγελάδες, έπαιζε φλάουτο ικανοποιώντας τους φίλους του- gopas. Τιμώρησε το άδικο, σφάγιασε δαίμονες, κακούς και υπερόπτες. Παντρεύτηκε 16.108 (ή 16.100 ή 16.008) γυναίκες και φερόταν σε όλες ως κανονικός σύζυγος, "διαιρώντας" τον εαυτό του σε αντίστοιχους Krsna (και ποιο ον δεν είναι Krsna; Όλα είναι Krsna). Έπαιξε ένα ρόλο, όντας πάντα το Απόλυτο.

66. Ως θεός/ jivanmukta ήξερα τα πάντα, ήταν τα πάντα, δεν είχε καμία ανάγκη. Έκανε ό,τι έκανε χωρίς ταύτιση κι επιθυμία (έτσι κι αλλιώς η φύση πράττει μες στη φύση/ οι gunas στα gunas -τι σχέση έχουμε μ'αυτά;). Έτσι και κάθε jivanmukta. Μπορεί να φαίνεται μισότρελος, αφελής, αλήτης, χαμένος, αγράμματος, σπουδαγμένος, παθιασμένος, τακτικός, ζητιάνος, οικογενειάρχης, συνετός ή ό,τι άλλο, αλλά στην ουσία είναι μόνον Αυτό.

67. Όλα είναι αιτίες όλων. Αδήριτος ο νόμος του karma και της ειμαρμένης. Μόνον ο Jivanmukta αίρεται -δηλ. δεν ασχολείται.

68. Άπαξ φωτισμένος, δε γυρίζεις πίσω/ Κανείς ενήλικας δεν ξανα-πιστεύει στον άγιο Βασίλη.

69. Δεν υπάρχει ούτε yoga-ζεύξη, ούτε viyoga-χωρισμός. Αυτά είναι στη φαντασία. Μην πας πουθενά, μην κάνεις τίποτα. Κάτσε εδώ που κάθεσαι. Ωραία δεν είναι;

70. Ο Jivanmukta δεν έχει τίποτα να χάσει και τίποτα να κερδίσει. Είναι όλα, αιώνιος, ανώλεθρος, ακλόνητος, ελεύθερος. Τι να προστεθεί και τι να αφαιρεθεί από το Όλον; και από πού;

71. Θεός (συνείδηση) είναι ο ρόλος (σκέψη), ο ηθοποιός (σκέψη), ο σεναριογράφος (σκέψη), ο σκηνοθέτης (σκέψη), ο σκηνογράφος (σκέψη), ο θεατής (σκέψη), ο ταξιθέτης (σκέψη), το θέατρο όλο (σκέψη).

72. Όλοι τώρα είναι σωσμένοι: είτε χαρούμενοι είτε όχι, είτε σοφοί είτε όχι, είτε πλούσιοι είτε όχι, είτε τελείωσαν είτε μόλις ξεκίνησαν, είτε θέλουν είτε όχι, είτε το ξέρουν είτε όχι.

73. Ό,τι και να λέμε, εγώ Είμαι ("Είμαι, Είμαι", ζητωκραυγάζει, χοροπηδώντας, ο Ζάμολξις!). Και δεν μπορώ να μην είμαι.

74. Αμήν λέγω υμίν: Ahuh Asr Ahyh, Εγώ Ειμί ο Ων, Aham Brahmasmi, Shivoham, I Am That I Am, Ana al Haqq.

75. Όλα είναι απλώς σκέψεις στον νου: σύννεφα που πάνε κι έρχονται. Όταν εστιάζεις στα σύννεφα και ταυτίζεσαι, χάνεις τον απέραντο ουρανό -την κενότητα.

76. Ό,τι συλλαμβάνεις με τον νου, δεν είσαι συ. Ό,τι βλέπει το μάτι, είναι μη-μάτι.

77. Η μακαριότητά σου είναι αυθόρμητη. Είναι η φύση σου ο απέραντος άφατος ουρανός.

78. Ποιος να λατρέψει ποιον; ποιος να κάνει θυσίες, προσευχές ή διαλογισμό; Ποιος να τηρήσει κανόνες και πού το Υποκείμενο και το Αντικείμενο;

79. Είσαι Αυτό Τώρα. Δεν μπορείς να το αποκτήσεις ούτε να το παρατήσεις.

80. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ΉΔΗ ΕΔΏ! Μην ψάχνετε στον ουρανό, ούτε στη γη. Μην ψάχνετε.

81. Όποιος ψάχνει τον θεό, κυνηγά την σκιά του. Ποτέ δεν θα την πιάσει, γιατί την έχει ήδη, εφόσον ακινητεί.

82. Όλες οι μέθοδοι είναι σεβαστές. Αλλά κάθε μέθοδος είναι κατ' ουσίαν μάταιη. Σαν να είσαι σπίτι σου και να παίρνεις το αμάξι για να πας σπίτι σου. Αποκήρυξε τις σκέψεις. Αποκήρυξε την αποκήρυξη.

83. Ένα κουβάρι σκέψεις είναι όλα. Εξαρτημένες η μία απ' την άλλη επ' άπειρον. Θα φθάσει η απόδειξη στο άπειρο; Το αυταπόδεικτο είναι εδώ και τώρα. Μην αργείς.

84. Σ' αυτή την ροή, ποια μορφή θα αποσπάσεις για να την ονομάσεις "εγώ"; Και τι θα ονομάσεις "εγώ"; Το χώμα; Και γιατί όχι κάθε χώμα και κάθε ύλη; Και πώς θα ονομάσεις "εγώ"¨το σώμα ή τον νου που συνεχώς αλλάζουν και είναι αντικείμενα της συνείδησης; Το υποκείμενο είναι διαφορετικό και είναι άφατο.

85. Αν αμφισβητείς το άφατο υποκείμενο, το Atman, επειδή δεν μπορείς να το θεωρήσεις, είναι σαν να λες στο μάτι σου: "μάτι μου, δεν είσαι υπαρκτό, αφού δε σε βλέπεις", και θα σου απαντούσε το μάτι: "φυσικά δεν με βλέπω, αφού με είμαι. Θα με έβλεπα αν ήμουν ένα εξωτερικό αντικείμενο, κι όχι ο εαυτός μου".

86. Το Αθάνατο δεν γεννά το θνητό, όπως η καμήλα δεν γεννά σκύλο. Το Αθάνατο δεν γεννά καθόλου. Το Αγαθό είναι πριν το Ον.

87. Μη χάνεις την ουσία. Αυτό είναι χρυσός, όχι δαχτυλίδι, βραχιόλι, κουτάλι κτλ. Οι μορφές πάνε κι έρχονται. Ο χρυσός μένει. Τι νόημα έχουν οι μορφές και τα ονόματα αν είναι όλα διάφανα ή όλα βαμμένα το ίδιο χρώμα;

88. "Άφελε Πάντα" (neti/ neti) ως το "μη υποστάν". Ό,τι μείνει θα είναι ο Εαυτός.

89. Ο Ιησούς έριξε 72 χρώματα στη δεξαμενή και βγήκαν όλα λευκά. Ρίξε κι εσύ όλο τον κόσμο στη δεξαμενή και δες τι χρώμα θα βγει!

90. Just stay silent and enjoy your everlasting bliss.

91. Γίνεσαι ό,τι σκέφτεσαι.

92. Sat-Chit-Ananda- Είσαι Τώρα. (όπως Αγαθόν- Σοφόν- Καλόν) Δεν υπάρχει διαφορά.
Όλα είναι Αυτό. Είσαι Αυτό. Είσαι σπίτι σου. Μέλι σε μέλι. Νερό σε νερό. Δεν υπάρχει διαφορά.

93. "Με το άνθος του νου θα δεις το πέρα από τον νου"-
Άλλως ειπείν: με το τίποτα θα τίποτα το τίποτα.

94. Εδώ και Τώρα- Βούδας.

95. Ούτε ύλη, ούτε πνεύμα. Ούτε samsara, ούτε nirvana. Ούτε υποκείμενο, ούτε αντικείμενο.

96. Μην ταυτίζεσαι με την ψηφίδα. Είσαι όλο το μωσαϊκό.

97. Όλα είναι άδεια -leela (παιχνίδι) -maya (όνειρο/ψευδαίσθηση). Όλα είναι γεμάτα.
Αφέσου, παίξε το παιχνίδι και μη μοχθείς.

98. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν Εκεί.

99. Κανείς δρόμος δεν οδηγεί Εδώ. Είσαι ήδη σπίτι.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ευαγγέλιο του Φιλίππου (αποσπάσματα)

Ένας σκλάβος μπορεί μόνο να ελπίζει να ελευθερωθεί. Ένας σκλάβος δεν μπορεί να περιμένει να κληρονομήσει την περιουσία του κυρίου του. Όμως ο Υιός δεν είναι μόνο Υιός, αλλά και συνιδιοκτήτης της Περιουσίας του Πατέρα του. 
(είναι ομοούσιοι δηλ)

Φως και σκότος, ζωή και θάνατος, δεξιά κι αριστερά -όλα αυτά είναι αδέρφια μεταξύ τους, είναι αδιαχώριστα (στους ανθρώπους του κόσμου τούτου). Εξ αιτίας αυτού, το καλό δεν είναι καλό, το κακό δεν είναι κακό, η ζωή τους δεν είναι ζωή κι ο θάνατός τους δεν είναι θάνατος. Επομένως πρέπει κανείς να ξεκινήσει διαχωρίζοντας όλα αυτά μέσα του. Αυτοί που έχουν αφήσει την προσκόλληση για τα γήινα, γίνονται ολόκληροι, αιώνιοι.

Η Αλήθεια είναι Μία, αλλά παρουσιάζεται σαν πολλές. Αυτό είναι για χάρη μας, για να μας οδηγήσει στην αναγνώριση του Ενός μέσω της αγάπης για τα πολλά.

Είπε ο Κύριος στους μαθητές: "Εισέλθετε στην Οικία του Πατρός. Αλλά μην φέρετε τίποτα μαζί σας στην Οικία του Πατρός, ούτε να πάρετε τίποτα (από την Οικία) φεύγοντας".
(η τελευταία φράση είναι χιουμοριστική. στην οικία του πατρός δεν υπάρχουν υλικά αντικείμενα, τίποτα δεν μπορεί να αποσπαστεί λοιπόν. Όσο για την πρώτη φράση: πρέπει να τα αφήσεις όλα για να πας εκεί. πρώτα πρώτα αφήνοντας όλες τις προσκολλήσεις κι έπειτα αφήνοντας όλες τις ιδέες για να μπορέσεις να συλλάβεις Αυτό που είναι το παντοτινό υπόστρωμα.)

Ο Ιησούς εμπεριέχει τα πάντα: και ανθρώπους και αγγέλους, και ακόμα πιο μυστηριωδώς, και τον Πατέρα.

Όσοι λένε πως ο Κύριος πρώτα πέθανε και μετά αναστήθηκε, λανθάνουν. Γιατί πρώτα αναστήθηκε και μετά πέθανε (στο σώμα). Όποιος κατακτήσει την Ανάσταση, δε θα πεθάνει. Γιατί ο Θεός ζει και θα ζει για πάντα. (η ανάσταση εδώ σημαίνει φώτιση, οπότε ζωή εν αληθεία)

Ούτε η σάρκα ούτε το αίμα μπορούν να εισέλθουν στην Οικία του Πατρός.

Η καλλιέργεια στη γη, απαιτεί τέσσερις ουσίες: νερό, γη, αέρα και φως.
Με τον ίδιο τρόπο, η καλλιέργεια του Θεού, απαιτεί τέσσερις ουσίες: πίστη, φιλοδοξία, αγάπη και γνώση. Η "γη" μας είναι η πίστη, στην οποία είμαστε βαθιά ριζωμένοι' το "νερό" είναι η φιλοδοξία που μας σπρώχνει' ο "αέρας" είναι η αγάπη, χάρη στην οποία ζούμε' και το "φως" είναι η γνώση που μας επιτρέπει να ωριμάσουμε.

Ευλογημένοι να είναι όσοι δεν έχουν προκαλέσει θρήνο σε κανένα ον. Τέτοιος ήταν ο Ιησούς. Χαιρέτησε όλους σ' αυτό τον κόσμο και δεν βάρυνε κανέναν με τον Εαυτό του. Ευλογημένοι να είναι όσοι ζουν έτσι. Γιατί είναι τέλειοι άνθρωποι. Γιατί έτσι είναι και ο Λόγος.

Δεν είναι δυνατό να αντιληφθείς κάτι από το Άφθαρτο, αν δεν γίνεις Ένα μ'αυτό.
(το αυτό λέγεται και στη vedanta: ο μόνος και αληθινός τρόπος κατανόησης και πίστης είναι η απόλυτη ένωση. η οποία δεν θα συμβεί κάποτε εν χρόνω, αλλά είναι ήδη εκεί.)

Ο Ιησούς ήρθε για να δείξει τη σταύρωση αυτού που ανήκει σε τούτο τον κόσμο.

Ο Κύριος κάποτε ήρθε στο βαφείο του Λεϋί. Πήρε 72 διαφορετικές βαφές και τις έριξε στη δεξαμενή. Έπειτα έβγαλε όλα τα υφάσματα από μέσα, κι ήταν όλα λευκά. Και είπε: "Ακόμα κι έτσι εργάζεται ο Υιός του Ανθρώπου".

Ο Λόγος είπε: "Αν γνωρίζεις την αλήθεια, θα ελευθερωθείς".
Η άγνοια είναι σκλαβιά, η γνώση ελευθερία.
(..) Αν ενωθούμε με την αλήθεια, θα μας υποδεχτεί η πρωταρχική Συνείδηση.

Μια γυναίκα που δεν έχει γεννήσει παιδιά, ίσως γίνει μητέρα αγγέλων. Τέτοια γυναίκα ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, μια σύντροφος του Υιού. Ο Κύριος την αγαπούσε περισσότερο απ' όσο αγαπούσε όλους τους άλλους μαθητές και συχνά την φιλούσε στο στόμα. Οι άλλοι μαθητές, βλέποντάς τον να αγαπά την Μαρία, είπαν "Γιατί την αγαπάς περισσότερο από μας;". Απαντώντας τους, είπε: "Γιατί δεν αγαπώ εσάς όσο εκείνη;"

Μη φοβάσαι τη σάρκα, ούτε να την αγαπάς.
Αν τη φοβάσαι, θα σου γίνει αφεντικό.
Αν την αγαπάς, θα σε κατασπαράξει και θα σε υποτάξει.

Ο Κύριος είπε: "ήρθα να φέρω το κατώτατο στο ανώτατο, και το εξώτερο στο εσώτερο. Και να τα ενώσω Εκεί." Μίλησε για Εκείνο το μέρος με σύμβολα και εικόνες. (..) Επίσης είπε: "πηγαίνετε στο δωμάτιό σας, κλείστε την πόρτα, και απευθυνθείτε στον Πατέρα σας που είναι εν κρυπτώ" Ήτοι στον Έναν που είναι στα μύχια, βαθύτερα από οτιδήποτε. Αλλά ο Ένας που είναι στα μύχια, βαθύτερα από οτιδήποτε είναι η Πρωταρχική Συνείδηση. Πέρα απ' Αυτόν, δεν είναι κανείς βαθύτερα. Επίσης λένε γι' Αυτόν "Αυτός που είναι υπεράνω όλων".

Το αληθινό δένδρο της ζωής είναι στη μέση του παραδείσου. Είναι μια ελιά, από την οποία αναδύονται ευλογίες. Από αυτό το δέντρο είναι η Ανάσταση.

Απ' όσους έχουν σώμα, δεν είναι όλοι ικανοί να αναγνωρίσουν την ίδια τους την Ουσία.
Και όσοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την ίδια τους την Ουσία, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν  τις δυνατότητες που τους δόθηκαν για διασκέδαση. Μόνο όσοι αναγνώρισαν την ίδια τους την Ουσία, θα απολαύσουν αληθινά.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πλωτίνος- Εννεάς Έκτη (αποσπάσματα)

Δες τον νου, καθαρό, και κοίταξέ τον ατενώς, μην τον κοιτάζεις με τα μάτια τούτα.

Το καθετί δεν θέλει απλώς να υπάρχει, αλλά να υπάρχει μαζί με το αγαθό. Γι' αυτό τα πράγματα που δεν είναι ένα πασχίζουν όσο μπορούν να γίνουν ένα, πράγματα φυσικά που ενώνονται με την ίδια τους τη φύση, θέλοντας να γίνουν ένα με τον εαυτό τους' γιατί το καθετί δεν πασχίζει ν' απομακρυνθεί το ένα από τ' άλλο αλλά να πάνε το ένα προς το άλλο και προς τον εαυτό τους' κι όλες οι ψυχές θα ήθελαν να ενωθούν σύμφωνα με την ουσία τους. Και το ένα είναι κι από τις δύο πλευρές τους' γιατί είναι εκείνο από το οποίο προέρχονται και στο οποίο πηγαίνουν' όλα, δηλαδή, τα πράγματα αρχίζουν απ' το ένα και πασχίζουν να πάνε στο ένα.

Το αγαθό είναι πριν την ουσία, όχι στην ουσία.

Ο νους τα κατέχει σαν σε σκέψη αλλά όχι διεξοδική σκέψη (..) αλλά ο νους είναι σαν μια μεγάλη πλήρης λογική αρχή που τ' αγκαλιάζει όλα και τα διαπερνά, αρχίζοντας απ' τις δικές του πρώτες αρχές, ή μάλλον τα διαπερνούσε από πάντα κι έτσι ποτέ δεν αληθεύει ότι τα διαπερνά.

Δεδομένου ότι όλα τα πράγματα αιώνια γίνονται και αιώνια παραμένουν, και περιλαμβάνονται στο ον στην αιωνιότητα, καθένα από αυτά όντας αυτό που είναι και όλα πάλι όντας σε ένα, η πλοκή κι η σύνθεση, θα λέγαμε, των πάντων σε ένα, είναι ο νους.

(Περί των γενών του όντος Β')


Η μορφή είναι μάλλον η στάση της ύλης και κάτι σαν ηρεμία, διότι περιορίζει την ύλη που είναι απεριόριστη.

(Περί των γενών του όντος Γ')


Ολόκληρη η υλική μάζα του σύμπαντος έχει τοποθετηθεί μέσα σε μια υπάρχουσα ψυχή.

Αφού δεν υπάρχει μακριά και κοντά, πρέπει να υπάρχει ολική παρουσία, εάν υπάρχει παρουσία. Και παρουσία αναμφίβολα υπάρχει' αυτό το υψηλότερο είναι παρόν σε κάθε ον από εκείνα που, ελεύθερα από μακριά και κοντά, έχουν τη δύναμη να δεχτούν.

Η πολλαπλότητα δεν αναιρεί την ενότητα.

Αν υποθέσουμε ότι ο ήλιος ήταν απλώς μια δύναμη, δίχως σώμα, που δίνει φως, το φως δεν θα ήταν πλέον σταθεροποιημένο σε κανένα σημείο εκκίνησης, κανένα κέντρο προέλευσης, αλλά θα ήταν ένα και το αυτό, χωρίς αρχή και χωρίς σημείο από το οποίο να προέρχεται.

Όπως το μεριστό συμβαδίζει με το σώμα, έτσι και το αμέριστο με το ασώματο' ποια διαίρεση είναι δυνατή εκεί που δεν υπάρχει μέγεθος;

Εμείς τι είμαστε; Είμαστε εκείνο το υψηλότερο ή ο νεοαφιχθείς συμμετέχων, το πράγμα που γίγνεται εν χρόνω; Προτού γίνουμε αυτό που είμαστε εδώ υπήρχαμε εκεί, άνθρωποι διαφορετικοί από αυτό που είμαστε τώρα, κάποιοι από μας θεοί: ήμασταν καθαρές ψυχές, νους δεμένος με τη σύνολη ουσία, μέρη του νοητού, όχι αποκλεισμένοι ούτε αποκομμένοι, ακέραιοι σ' εκείνο το όλον. Ακόμα και τώρα, είναι η αλήθεια, δεν είμαστε ξέχωρα.

(Περί του το ον εν και ταυτόν ον άμα πανταχού είναι όλον Α')


Διότι το καλό σε κάθε φύση που κατέχει ενότητα είναι να ανήκει στον εαυτό της, να είναι ο εαυτός της, και αυτό σημαίνει να είναι ενότητα. Χάρη σ' εκείνη την ενότητα το καλό μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματικά οικείο. Εξ ου και δεν χρειάζεται να το αναζητούμε έξω.

Το να γνωρίζεις χωρίς είδωλο σημαίνει να είσαι' με τη συμμετοχή μας στην αληθινή γνώση είμαστε εκείνα τα όντα' δεν χρειάζεται να τα φέρουμε κάτω σ'εμάς, διότι είμαστε εκεί ανάμεσά τους. Αφού όχι μόνο εμείς οι ίδιοι αλλά όλα τα άλλα πράγματα είναι επίσης εκείνα τα όντα, εμείς όλοι είμαστε αυτά' είμαστε αυτά ενώ είμαστε επίσης ένα με όλα' συνεπώς εμείς και όλα τα πράγματα είμαστε ένα. Όταν κοιτάζουμε έξω από εκείνο από το οποίο εξαρτιόμαστε αγνοούμε την ενότητά μας' κοιτάζοντας προς τα έξω βλέπουμε πολλά πρόσωπα' κοιτάξτε προς τα μέσα και όλα είναι το ένα πρόσωπο. Εάν ένας άνθρωπος δεν μπορούσε παρά να περιστραφεί τριγύρω θα έβλεπε ταυτόχρονα τον θεό και τον εαυτό του και το παν.

Έχοντας εισέλθει στο όλον, μη όντας πλέον στο μερικό, παύεις να σκέπτεσαι ότι είσαι "τόσος" αλλά, παραμερίζοντας το "τόσος", γίνεσαι σύμπας, παρ' ότι και προηγουμέως σύμπας ήσουν. (στην vedanta: νερό σε νερό, αέρας σε αέρα. jivatma και paramatma είναι χωρίς διαφορά)

Μειώνοντας το ξένο μέσα σου, αυξάνεσαι. Πέταξέ το παράμερα, και ιδού το όλον μέσα σου' δεσμευμένος με το ξένο, δεν θα βρεις το όλον. (το αυτό στη vedanta: αφαίρεση των ψεύτικων εντυπώσεων και ταυτίσεων, ώστε να αναφανεί η ήδη υπάρχουσα ουσία σου, που είναι ουσία όλων. αφαίρεση των σύννεφων, για να φανεί ο ήλιος.)

(Περί του το ον εν και ταυτόν ον άμα πανταχού είναι όλον Β')


Στο νοητό όλα είναι σε ένα, έτσι ώστε το πράγμα είναι ταυτόσημο με την αιτία του.

Στην περιοχή του νοητού όλα τα επί μέρους υπάρχουν για το όλον και το καθένα για τον εαυτό του.

Πώς μπορεί να τίθεται ζήτημα α-νόητου ή άλογου, όταν καθετί υπάρχει μέσα στο θείο και προέρχεται απ' αυτό;

Εκεί δεν υπάρχει καθόλου πενία ή απορία, αλλά όλα βρίθουν, βράζουν, θα' λεγε κανείς, από ζωή.

Ο νους λοιπόν είναι το νοείν' η κίνησή του είναι πλήρης, πληρώνοντας την ουσία.

Η αληθινή φιλία συνίσταται στο να είναι όλα μια ενότητα και ποτέ να μην διακρίνονται. Η διάκριση είναι αυτό που επικρατεί στον δικό μας ουρανό.

Δεν πρέπει να τον βλέπει κάποιος όπως βλέπει κάποιον εξωτερικά' αλλά πρέπει να γίνει κανείς εκείνος και να κάνει τη θέαση τον εαυτό του.

Ο ήλιος, αίτιο της ύπαρξης των αισθητών πραγμάτων και του ότι είναι ορατά, είναι κατά κάποιο τρόπο αίτιο της όρασης, χωρίς να είναι ούτε η ικανότητα ούτε το αντικείμενο' ομοίως αυτή η αρχή, το καλό, αίτιο του είναι και του νου, είναι η πηγή τους και με το φως που ρίχνει και στα δύο τα κάνει νοητά.

Η ψυχή που επιθυμεί μόνο τον νου θα χρειαζόταν ένα παραπέρα δίδαγμα' πρέπει να διδαχθεί ότι ο νους δεν είναι το έσχατο, ότι δεν επιθυμούν εκείνον όλα τα πράγματα, ενώ όλα όντως επιθυμούν το καλό. Όλα όσα είναι έξω από τον νου δεν επιζητούν να τον φτάσουν' ό,τι τον φτάνει δεν σταματά εκεί, αλλά κοιτάζει ακόμη προς το καλό. Εκτός αυτού, ο νους αναζητείται με κίνητρα λογικής το καλό πριν από κάθε λογική.

Η ψυχή που δέχεται την από εκεί ερχόμενη "απορροή" ανακινείται, καταλαμβάνεται από βακχικό πάθος, οιστρηλατείται, γίνεται έρως.

Ο νους με όλη του τη χάρη δεν συγκινεί την ψυχή' διότι η ομορφιά είναι νεκρή μέχρι να δεχτεί το φως από το καλό.

Η ομορφιά είναι μάλλον εκείνο που ακτινοβολεί συμμετρία παρά η ίδια η συμμετρία, και είναι εκείνο που αληθινά ξυπνά την αγάπη μας. Για ποιον άλλο λόγο υπάρχει περισσότερη λάμψη της ομορφιάς πάνω στους ζωντανούς και μόνο ίχνος της στους νεκρούς, ακόμα και προτού οι σάρκες και η συμμετρία του προσώπου καταστραφούν; Γιατί τα ζωντανότερα αγάλματα είναι τα ωραιότερα, όσο και αν τα άλλα τυχαίνει να είναι πιο συμμετρικά; Γιατί ο άσχημος ζωντανός είναι πιο ελκυστικός από το ωραίο άγαλμα; Διότι το ένα είναι πιο κοντά σ' αυτό που ψάχνουμε, κι αυτό επειδή υπάρχει ψυχή εκεί μέσα, επειδή κατέχει περισσότερο τη μορφή του καλού' είναι, δηλαδή, σαν να χρωματίζεται κάπως από το χρώμα του καλού, κι έτσι χρωματισμένη εγείρεται, ελαφρύνεται κι ελαφρώνει ό,τι της ανήκει, και στο μέτρο των δυνάμεών της το κάνει κι αυτό καλό και το εγείρει.

Η μορφή είναι το προσήκον καλό για την ύλη και η αρετή είναι μορφή για την ψυχή.

Η προέλευση όλων αυτών πρέπει να είναι το άμορφο -άμορφο όχι επειδή του λείπει σχήμα αλλά σαν η ίδια η πηγή κάθε σχήματος νοητού.

Τι σχήμα μπορεί να έχει εκείνο που κανένας δεν το έχει σχηματίσει; Δεν μπορεί να είναι κανένα από τα υπάρχοντα πράγματα' ωστόσο είναι όλα'  κανένα, ως προς το ότι τα όντα είναι μεταγενέστερα' όλα, σαν πηγή από την οποία πηγάζουν.

Το μεγαλείο της ουσίας δεν μπορεί να είναι μεγαλείο ποσότητας.

Τίποτα ορατό δεν πρέπει να εννοηθεί, διαφορετικά αυτομάτως κατεβαίνουμε από την ομορφιά σε ό,τι μόνο φέρει το όνομα χάρη σε κάποια αμυδρή συμμετοχή.

Το σχήμα και η ιδέα και το μέτρο θα είναι πάντοτε ωραία, αλλά η αληθινή ωραιότητα, ή μάλλον το υπέρ την ωραιότητα, δεν μπορεί να υπόκειται σε μέτρο και συνεπώς δεν μπορεί να δεχτεί σχήμα ή μορφή' η πρωταρχική ωραιότητα, το πρώτο, πρέπει να είναι χωρίς μορφή' η ομορφιά εκείνης της ανώτερης περιοχής πρέπει να είναι απλώς η φύση του νοητού καλού.

Το σχήμα είναι μια σφραγίδα από το ασχημάτιστο' το ασχημάτιστο είναι εκείνο που παράγει το σχήμα, όχι το αντίθετο.

Δεν υπάρχει κανένα όραμα, καμιά ένωση, για όσους χειρίζονται οποιοδήποτε άλλο πράγμα ή ενεργούν μ'αυτό' η ψυχή δεν πρέπει να δει μπροστά της ούτε κακό ούτε καλό ούτε οτιδήποτε άλλο, ώστε να μπορεί να δεχτεί μόνη το μόνο (το αυτό στην vedanta: δεν γνωρίζεται το Brahman ως "τάδε" ή "δείνα". Δεν βρίσκεται ανάμεσα στις μορφές, αλλά είναι αυτό διά του οποίου υπάρχουν όλα.)

Η ψυχή έχει δει την παρουσία να φανερώνεται ξαφνικά μέσα της, διότι δεν παρεμβάλλεται τίποτα' εδώ δεν είναι πλέον μια δυαδικότητα αλλά δύο σε ένα' διότι, όσο διαρκεί η παρουσία, κάθε διάκριση σβήνει. (nirvikalpa samadhi στην vedanta, δηλ η μόνιμη απορρόφηση σ'Αυτό. Αφαίρεση όλων και πλήρωση με brahman.)

Εδώ δεν μπορεί να υπάρξει εξαπάτηση' τι άλλο θα μπορούσε να συναντήσει αληθινότερο από την αλήθεια; Και η αλήθεια που διαβεβαιώνει, εκείνη είναι η ίδια' αλλά όλη η διαβεβαίωση είναι μεταγενέστερη και σιωπηλή.

Τέτοια είναι η διάθεση της ψυχής σ'αυτήν την ένωση, ώστε ακόμα και το νοείν που κάποτε τόσο θερμά αγαπούσε τώρα το αποδιώχνει' η νόηση είναι κίνηση, και αυτή δεν έχει καμιά επιθυμία να κινηθεί' το ίδιο το αντικείμενο του οράματός της δεν έχει, όπως αυτή λέει, καμία νόηση, έστω και αν πετύχει το όραμα μέσω του νου, έχοντα η ίδια μεταφερθεί στον νου και γενόμενη εκείνη νους ώστε να είναι ικανή να αποκτήσει θέση "στον νοητό τόπο".

Στην κατάσταση τούτη της απερίσπαστης θέασης δεν τίθεται πλέον ζήτημα κατοχής ενός αντικειμένου' το όραμα είναι συνεχές, ώστε ο ορών και το ορώμενο είναι ένα πράγμα. (εκεί χάνονται τα υποκείμενα και τα αντικείμενα και υπάρχει μόνο Αυτό, που είναι Sat-Chit-Ananda.)

Η ψυχή τώρα δεν γνωρίζει καμιά κίνηση, αφού το υπέρτατο δεν γνωρίζει καμιά' τώρα δεν είναι ούτε καν ψυχή, αφού το υπέρτατο δεν είναι μέσα στη ζωή αλλά υπεράνω της ζωής' δεν είναι πλέον νους, διότι το υπέρτατο δεν έχει νόηση και η ομοιότητα πρέπει να είναι τέλεια' η ψυχή δεν νοεί ούτε καν τούτο, δηλαδή ότι δεν νοεί (αυτό είναι το ανώτατο στάδιο: nirvikalpa samadhi, όπου χάνεται και η επίγνωση του διαλογισμού, και η διάκριση μεταξύ "εγώ" και Αγαθού.)

Έτσι γίνεται κάποιος ταυτόχρονα ορώμενος και ορών.

Το όραμα πλημμυρίζει τα μάτια με φως, αλλά δεν είναι φως που παρουσιάζει κάποιο άλλο αντικείμενο, το φως είναι το ίδιο το όραμα (δηλ: όπως στην vedanta, η Συνείδηση- ο χρυσός- δεν παρουσιάζεται ως σκέψεις -διάφορα χρυσά κόσμημα- αλλά ως καθαρό υπόστρωμα)

Ου δη εν τω αγαθώ η νόησις. Η νόηση λοιπόν δεν υπάρχει στο αγαθό.

Αφού νους, νόηση, νοητό είναι ταυτόσημα, όλα συχγωνεύονται σε μια ενότητα.

Οτιδήποτε προσθέτουμε είναι τόσο πολύ ελάττωση εκείνου που δεν του λείπει τίποτα.

Για τον εαυτό του, το αγαθό, δεν είναι τίποτα' μη δεχόμενο τίποτα, αύταρκες, δεν είναι ούτε καν καλό για τον εαυτό του' για τα άλλα είναι καλό, διότι δεν το έχουν ανάγκη' αλλά δεν θα μπορούσε να έχει ανάγκη τον εαυτό του' θα ήταν γελοίο' διότι έτσι το καλό έχει ανάγκη καλοσύνης. Ούτε βλέπει τον εαυτό του' διότι πρέπει να έχει και να παίρνει κάτι με την όραση.

Συνεπώς το Αγαθό δεν έχει ούτε νόηση, αφού η ουσία συμβαδίζει με τη νόηση' η πρώτη και αληθινή νόηση είναι ταυτόσημη με το είναι.

(Περί του πώς το πλήθος των ιδεών υπέστη και περί ταγαθού)


Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το πρώτο κινείται προς οτιδήποτε άλλο' κατέχει τον δικό του τρόπο του είναι, προτού υπάρξει οτιδήποτε άλλο' ακόμα και το "είναι" τού αποστερούμε, και συνεπώς κάθε σχέση με τα όντα.

Παρατηρώντας το ακαθόριστο, μπορείτε να κατονομάσετε οποιοδήποτε από τα επόμενά του, αλλά πρέπει να πείτε "αυτό δεν είναι κανένα από αυτά" (Στις ουπανισάδες: neti/ neti= ούτε/ ούτε. Δεν βρίσκεται Αυτό θετικά, δεν είναι ένα από τα υπόλοιπα. Με αφαίρεση και αποφατικά βρίσκεται.)

Δεν υπήρξε έλευση στο είναι σε κανένα βαθμό' Αυτό είναι εκείνο διά του οποίου το είναι έχει έρθει σε όλα τα υπόλοιπα, τα επακόλουθά του. Υπεράνω κάθε υπόστασης, Αυτό δεν μπορεί να οφείλει το είναι του ούτε σε κάτι εξωτερικό ούτε στον εαυτό του.

Αλλά αυτό το μη υποστατό τί είναι; Δεν μπορούμε παρά να αποσυρθούμε, σιωπηλοί, χωρίς ελπίδα, και να μην ψάξουμε παραπέρα. Τι μπορούμε να αναζητούμε, όταν έχουμε φτάσει στο απώτατο; Κάθε διερεύνηση στοχεύει σε ένα πρώτο, και όταν το φτάσει σταματά.

Δεν πρέπει να ρωτάμε τίποτα σχετικά με αυτό, αλλά μόνο να το δεχτούμε μέσα στον νου εάν μπορούμε, αποκομίζοντας τη γνώση ότι σε τίποτα δεν μπορεί να επιτραπεί να συνδεθεί μαζί του.

Πρέπει να είμαστε συγκαταβατικοί με τη γλώσσα' είμαστε αναγκασμένοι για λόγους παρουσίασης να εφαρμόζουμε στο υπέρτατο όρους που είναι αυστηρά διαγραμμένοι' παντού πρέπει να προσθέτουμε ένα "ως εάν".

Εάν η ενέργεια της βούλησης πηγάζει από τον ίδιο τον θεό και είναι η λειτουργία του, και η ίδια βούληση είναι ταυτόσημη με την υπόστασή του. Αυτός έτσι πρέπει να δίνει την ύπαρξη στον εαυτό του. Συνεπώς, δεν είναι αυτό που συνέβη να είναι αλλά ό,τι ακριβώς βουλήθηκε να είναι.

Ο θεός είναι αιτία του εαυτού του' για τον εαυτό του και αφ'εαυτού του είναι ό,τι είναι: ο πρωταρχικός αυτός, επέκεινα του όντος αυτός.

Μόνο στο μέτρο της προσέγγισης προς τη λογική υπάρχει απελευθέρωση από το συμβαίνειν' το κατά λόγον είναι υπεράνω τύχης. Ανεβαίνοντας φτάνουμε στο υπέρτατο όχι σαν λογική αλλά σαν καλύτερο της λογικής.

Το υπέρτατο είναι ο σκοπός όλων' είναι σαν την αρχή και το έδαφος ενός γιγάντιου δέντρου που ζει κατά λόγον' παραμένοντας το ίδιο αμετάβλητο, δίνει στο δέντρο ύπαρξη σύμφωνα με τη λογική αρχή που έλαβε.

Ταυτοχρόνως εκείνο είναι το παντού και το παντοιοτρόπως' δεν είναι μέσα στο παντού αλλά είναι το παντού.

Η ενέργειά του είναι μια εγρήγορση χωρίς κάποιον που αφυπνίζει, μια αιώνια αφύπνιση και υπερνόηση.

Αναζητώντας τον, μην αναζητάς τίποτα δικό του έξω' ό,το τον ακολουθεί πρέπει να αναζητηθεί μέσα' αυτόν άφησέ τον. Είναι, ο ίδιος, εκείνο το εξώτερο, που περιλαμβάνει και μετρά τα πάντα' ή μάλλον είναι μέσα, στο εσώτατο βάθος.

Το υπέρτατο είναι αιτία της αιτίας.

Κάποιος που βλέπει εκείνο όπως πραγματικά είναι, θα εγκαταλείψει κάθε συλλογισμό γύρω από αυτό και απλώς θα το ανακηρύξει σαν αυθύπαρκτο.

Έτσι πρέπει να εννοήσουμε το "επέκεινα της ουσίας" που υπαινικτικά δηλώνεται από τους παλαιούς' δεν είναι μόνον ότι αυτός γέννησε την ουσία αλλά ότι αυτός δεν υπόκειται ούτε σε ουσία ούτε στον εαυτό του' η ουσία του δεν είναι αρχή του' αν και αυτός είναι αρχή για την ουσία, δεν τη δημιουργήσε για τον ίδιο' παράγοντάς την, την άφησε έξω από τον εαυτό του' δεν είχε καμιάν ανάγκη από το είναι, αυτός που το δημιούργησε. Δεν δημιούργησε λοιπόν το είναι σύμφωνα με το είναι του.

Ου γαρ δύο, αλλ' εν.

Η βούληση περιλαμβανόταν στην ουσία' ήταν ταυτόσημες' ή μήπως υπήρχε κάτι, αυτή η βούληση για παράδειγμα, που δεν υπήρχε μέσα του; Όλα ήταν βούληση, τίποτα αθέλητο μέσα του.

Άρα, όταν αναφέρεσαι σ'αυτόν ή προσπαθείς να τον κατανοήσεις, άφησε όλα τ' άλλα' αφαιρώντας τα όλα, κρατήσου μόνο σ'αυτόν' πρόσεξε μην προσθέσεις τίποτα' βεβαιώσου ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπόρεσες να αφαιρέσεις απ' αυτόν στη σκέψη σου.

(Περί του εκουσίου και θελήματος του ενός)


Βρήκαμε πως ό,τι χάνει ενότητα, χάνει το είναι του.

Ο νους πρέπει να είναι γύρω από το νοείν' τουλάχιστον στην υψηλότερη φάση του, εκείνη που δεν ασχολείται με το εξώτερο σύμπαν, πρέπει να είναι αφοσιωμένος στο πρότερό του' η στροφή του στα ένδον είναι επιστροφή στην αρχή. Θεωρούμενος ταυτόχρονα σαν υποκείμενο και αντικείμενο της σκέψης του, είναι δυαδικός, όχι απλός ούτε ένα.

Πρέπει να ανέβουμε προς την αρχή μέσα μας' από πολλοί, πρέπει να γίνουμε ένας.

Φροντίδα μας πρέπει να είναι να μην μεταφέρουμε τίποτε από τις αισθήσεις, να μην επιτρέψουμε τίποτε από κείνη την πηγή να μπει στον νου' με καθαρό νου, και με την κορυφή του νου, μπορούμε να δούμε το καθαρότατο (αυτό που λέγεται εδώ "κορυφή του νου" είναι "το άνθος του νου" στα χαλδαϊκά λόγια και στον Πρόκλο.)

Η ενότητα δεν είναι νους αλλά κάτι ακόμα υψηλότερο' ο νους είναι ακόμη ένα ον, εκείνο το πρώτο όμως δεν είναι ον, αλλά προηγείται από κάθε ον' δεν μπορεί να είναι ον, διότι ένα ον έχει αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε σχήμα της πραγματικότητάς του, αλλά η ενότητα είναι χωρίς σχήμα, χωρίς καν σχήμα νοητό.

Ο δρόμος μας, λοιπόν, μας φέρνει πέρα από τη γνώση' δεν μπορούμε να περιπλανηθούμε μακριά από την ενότητα' πρέπει να αφήσουμε παράμερα γνώση και γνωστικό αντικείμενο' κάθε αντικείμενο σκέψης, ακόμα και το υψηλότερο, πρέπει να το προσπεράσουμε, διότι όλα όσα είναι καλά είναι μεταγενέστερα από εκείνο και πηγάζουν από εκείνο' όπως από τον ήλιο πηγάζει όλο το φως της ημέρας. Γι' αυτό λέει "να μη λεχθεί' να μη γραφτεί"' στα γραπτά μας και στα λόγια μας δεν ωθούμαστε παρά προς αυτό' από την ανάπτυξη επικαλούμαστε το όραμα' σε όσους επιθυμούν να δουν, δείχνουμε το μονοπάτι' η διδασκαλία μας αφορά τον δρόμο και το ταξίδι' η θέα πρέπει να είναι η ίδια η ενέργεια κάποιου που να κάνει αυτή την επιλογή.

Από κανέναν δεν είναι απούσα αυτή η αρχή κι ωστόσο από όλους' παρούσα, παραμένει απούσα απ' όλους εκτός από όσους είναι κατάλληλοι να δεχτούν.

Ο νους πρέπει να κατανοηθεί ως νους διαφορετικός από τη λειτουργία του συλλογισμού που ονομάζεται λογιζόμενη αρχή' με τον συλλογισμό είμαστε ήδη στην περιοχή του διαχωρισμού και της κίνησης.

Πρέπει συνεπώς να εκλάβουμε την ενότητα σαν άπειρη όχι σε μέγεθος ή σε αριθμό, αλλά κατά το ασύλληπτο της δύναμής της. Αν σκεφτείτε το ένα σαν νου ή σαν θεό, είναι παραπάνω' αν το κάνετε ένα μέσα στη σκέψη σας, εδώ επίσης ο βαθμός της ενότητάς του με τον οποίο υπερβαίνει τη σκέψη σας είναι παραπάνω απ' ό,τι φανταζόσαστε ότι είναι' διότι αυτό είναι εντελώς ένα αυθύπαρκτο, χωρίς κανένα συμβεβηκός.

Η αιτία του παντός δεν είναι ένα πράγμα μέσα σ'αυτό το παν.

Για όσους έχουν τη δύναμη να τη φτάσουν, είναι παρούσα' για τους ανήμπορους, απούσα.

Ο εαυτός πρέπει να τεθεί έξω από τον νου στη θέαση του υπέρτατου.

Λένε ότι "το ένα δεν είναι έξω από κανέναν", είναι παρόν μη αντιληπτό σε όλους.

Το να γνωρίσουμε τον εαυτό μας σημαίνει ότι θα γνωρίσουμε την προέλευσή μας.

Η ψυχή είναι πλησιέστερα στο υπέρτατο απ' ό,τι ο νους στο αντικείμενό του -τέτοια είναι η ομοιότητά της, η ταυτότητά της, και ο ασφαλός δεσμός της συγγένειας.

Είμαστε πάντοτε μπροστά του' αλλά δεν κοιτάζουμε πάντα.

Εμείς είμαστε πάντοτε μπροστά στο υπέρτατο -όταν δεν είμαστε, έρχεται η έσχατη διάλυση και δεν μπορούμε να υπάρχουμε πλέον- αλλά δεν προσέχουμε εκεί πάντα' όταν κοιτάζουμε, ο σκοπός μας έχει επιτευχθεί' αυτή είναι η ανάπαυση,αυτό είναι το τέλος του κακότεχνου τραγουδιού' μπροστά του πραγματικά χορεύουμε τον ένθεο χορό.

Το είναι μας είναι το πληρέστερο λόγω του ότι στρεφόμαστε προς τα εκεί' αυτός είναι ο πλούτος μας' το να κρατιόμαστε μακριά είναι μοναξιά και μείωση.

Η ζωή εδώ, με τα πράγματα της γης, είναι έκπτωση, φυγή, απώλεια των φτερών.

Το ότι το καλό μας είναι εκεί αποδεικνύεται από την ίδια την αγάπη που είναι εγγενής στην ψυχή' εξ ου και η σύζευξη του Έρωτα με τις ψυχές στις απεικονίσεις και στις ιστορίες' η ψυχή, διαφορετική από το θεό αλλά έχοντας πηγάσει απ' αυτόν, πρέπει να χρειάζεται την αγάπη. Εφόσον είναι εκεί, κατέχει την ουράνια αγάπη' εδώ μεταμορφώθηκε σε πάνδημη Αφροδίτη, μια εταίρα κατά κάποιο τρόπο' ωστόσο η ψυχή είναι πάντα μια Αφροδίτη.

Να γίνουμε Αυτός, μόνον Αυτός, έχοντας απομακρύνει κάθε γήινο περιβάλλον, σπεύδοντας να ελευθερωθούμε, ανυπόμονοι για κάθε δεσμό που μας κρατά στο ταπεινότερο, ώστε με ολόκληρο το είναι μας να μπορούμε να πιαστούμε απ' Αυτόν, χωρίς να παραμένει μέσα μας κανένα μέρος παρά μόνο αυτό μέσω του οποίου ήρθαμε σε επαφή με τον θεό. Έτσι έχουμε κάθε δυνατό όραμα αυτού και του εαυτού μας' αλλά ενός εαυτού που έχει σφυρηλατηθεί με το μεγαλείο, που είναι πλημμυρισμένος με το νοητό φως -ή μάλλον καθαρό φως ο ίδιος-, ελαφρός, χωρίς βάρος, γενόμενος θεός -ή μάλλον όντας θεός-, φλεγόμενος λοιπόν -αλλά που συντρίβεται για άλλη μια φορά εάν αναλάβει το φορτίο το οποίο είχε απορρίψει.

Σ'αυτή την όραση, ούτε κρατούμε ένα αντικείμενο ούτε εντοπίζουμε διάκριση' δεν υπάρχει δύο. (Αυτή η κατάσταση όταν είναι συνεχής και όχι απλώς έκτακτη έκλαμψη, είναι που ονομάζεται nirvana/ mukti/ moksha)

Ο άνθρωπος έχει αλλάξει, δεν είναι πλέον ο εαυτός του ούτε ανήκει στον εαυτό του' είναι αναμεμειγμένος με το υπέρτατο, βυθισμένος μέσα του, ένα με αυτό' το κέντρο συμπίπτει με το κέντρο, διότι τα κέντρα των κύκλων, ακόμη και εδώ κάτω, είναι ένα όταν ενώνονται, και δύο όταν είναι χωριστά' και με αυτήν ακριβώς την έννοια εμείς τώρα μιλούμε για το υπέρτατο ως ξεχωριστό. Αυτός είναι ο λόγος που το θέαμα ανατρέπει την ομιλία' δεν μπορούμε να αποσπάσουμε το υπέρτατο για να το διατυπώσουμε' εάν έχουμε δει κάτι έτσι αποσπασμένο, έχουμε αποτύχει από το να δούμε το υπέρτατο το οποίο μπορεί να γνωριστεί μόνο σαν ένα μ'εμάς τους ίδιους.

Δεν υπήρχαν δύο' ο ορών ήταν ένα με το ορώμενο' δεν ήταν όραμα αλλά ένωση.

Αδρανεί η λογική και κάθε νόηση, ακόμα και, για να τολμήσουμε τη λέξη, ο ίδιος ο εαυτός' κρατημένος μακριά, πλήρης θεού, έχει επιτύχει στην τέλεια ακινησία την απομόνωση' με ήρεμο όλο του το είναι, δεν στρέφεται ούτε προς αυτή την πλευρά ούτε προς εκείνη, ούτε καν προς τα μέσα προς τον ίδιο του τον εαυτό' εντελώς ήρεμος, σε στάση, έχει γίνει η ίδια η στάση. Δεν ανήκει πλέον ούτε στην τάξη των ωραίων' έχει υψωθεί πέρα από την ωραιότητα' έχει ξεπεράσει ακόμα και τον χορό των αρετών' είναι όπως κάποιος που, έχοντας διεισδύσει στα άδυτα των αδύτων, αφήνει πίσω του τα είδωλα του ναού.

Ήταν μια έκσταση, μια απλοποίηση, μια απάρνηση, μια τάση προς επαφή και ταυτόχρονα μια ανάπαυση, ένας διαλογισμός προς τη ρύθμιση' τούτη είναι η μόνη θέαση αυτού που βρίσκεται μέσα στο άδυτο.

Αυτός ο σκοπός, που επιτυγχάνεται μόνο από όσους έχουν ξεπεράσει τα πάντα, είναι το πρότερο πάντων.

Αυτός είναι ο βίος των θεών και των θεϊκών και μακάριων ανθρώπων, απελευθέρωση από τα πράγματα του κόσμου τούτου, ζωή που δεν βρίσκει ηδονή στα επίγεια, φυγή του μοναχικού στο μοναχικό.

(Περί ταγαθού ή του ενός)